Krańcowa skłonność do konsumpcji () – parametr opisujący, jaką część przyrostu dochodu do dyspozycji gospodarstwo domowe jest skłonne przeznaczyć na zwiększenie konsumpcji.
Przykładowo, jeżeli KSK wynosi 0,75, wzrost dochodu do dyspozycji gospodarstwa domowego o 10 zł spowoduje zwiększenie konsumpcji w tym gospodarstwie o 7,50 zł (pozostałe 2,5 zł zasili oszczędności). Krańcowa skłonność do konsumpcji oraz krańcowa skłonność do oszczędzania (KSO) przyjmują wartości z zakresu <0,1>, a ich suma zawsze równa jest jedności:
Wzór matematyczny Krańcową skłonność do konsumpcji oblicza się za pomocą następującego wzoru:
gdzie: – konsumpcja, – dochód do dyspozycji.
KSK z dochodu rozporządzalnego i narodowego Ekonomiści rozgraniczają krańcową skłonność do konsumpcji z dochodu do dyspozycji (KSK) i krańcową skłonność do konsumpcji z dochodu narodowego (KSK’), przy czym zachodzi relacja:
gdzie: – stopa podatkowa netto.
Zobacz też keynesizm krańcowa skłonność do oszczędzania mnożnik (ekonomia)
Przypisy
Bibliografia Hall R.E, Taylor J.B., Makroekonomia, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2004. B. Czarny, R. Rapacki, Podstawy ekonomii, Polskie Wydawnictwo Ekonomiczne, Warszawa 2002.
Kategoria:Makroekonomia