Emu małeZgodnie z Wielkim słownikiem poprawnej polszczyzny PWN pod red. Andrzeja Markowskiego, Warszawa 2006, wyraz emu może być traktowany zarówno jako rzeczownik rodzaju męskiego, jak i nijakiego. Można więc mówić albo emu mały, albo emu małe. Kompletna lista ptaków świata P. Mielczarka i M. Kuziemki stosuje jednak formę emu małe. (Dromaius novaehollandiae baudinianus) – wymarły podgatunek emu, nielotnego ptaka z podrodziny emu (Dromaiinae) w rodzinie kazuarowatych (Casuariidae). Podobnie jak w przypadku emu czarnego (Dromaius novaehollandiae minor) kwestią sporną pozostaje, czy był to osobny gatunek, czy też podgatunek emu zwyczajnego (Dromaius novaehollandiae). Zamieszkiwał niegdyś Wyspę Kangura leżącą we wschodniej części Wielkiej Zatoki Australijskiej, u południowych wybrzeży Australii.
Opis i ekologia Ptak ten był, podobnie jak blisko spokrewnione z nim emu czarne, znacznie mniejszy od kontynentalnego emu zwyczajnego.
Oficjalnie został odkryty przez angielskiego podróżnika Matthew Flindersa w 1802, jednak jest wielce prawdopodobne, że ptaki tego gatunku spotykane były już wcześniej przez łowców fok i wielorybów, którzy mogli sporadycznie na nie polować.
Ekologia tych ptaków została słabo poznana. Wiadomo tylko, że zamieszkiwały najbardziej niedostępne, lesiste części wyspy, a wieczorami wychodziły także na wybrzeże.
Przyczyny i okoliczności wymarcia Zostały wytępione przez europejskich osadników, którzy dotarli tu wkrótce po odkryciu wyspy przez Matthew Flindersa w 1802 (wcześniej wyspa była niezamieszkana). Możliwe również, że do wyginięcia tych ptaków przyczyniło się zmniejszenie ich siedlisk wskutek pożarów lasów. Ostatnie potwierdzone stwierdzenie pochodzi z 1819. Z 1837 pochodzi wzmianka, że nie spotkano żadnego osobnika od 10 lat. Prawdopodobnie w 1830 pozyskano jedno jajo. Przypuszcza się, że gatunek wyginął na kilka lat przed przybyciem stałych osadników w 1836.
Znany jest wyłącznie z relacji obserwatorów oraz ze szczątków kostnych, przechowywanych m.in. w South Australian Museum w Adelaide; pierwsze znalezisko (1903) pochodzi ze wzgórz w zachodniej części przylądka Gantheaume na Wyspie Kangura.
Domniemany okaz tego ptaka znajduje się w Geneve Museum w Genewie, lecz nie jest do końca pewne, czy jest to emu małe, czy tylko młody osobnik emu zwyczajnego.
Przypisy Systematyka i nazwy polskie za:
Bibliografia
Marchant, S. and Higgins, P.J., ed., 1993; Handbook of Australian, New Zealand and Antarctic birds, 2: raptors to lapwings, Oxford University Press, Melbourne. Stattersfield, A.J., Crosby, M.J., Long, A.J. and Wege, D.C., 1998; Endemic bird areas of the world: priorities for bird conservation, BirdLife International (BirdLife Conservation Series 7), Cambridge, U.K.
Linki zewnętrzne Charakterystyka emu małego na stronie Ministerstwa Środowiska i Zasobów Wodnych Australii
Kategoria:Wymarłe emu Kategoria:Wymarłe ptaki holocenu Kategoria:Wymarłe ptaki Australii Kategoria:Fauna endemiczna Australii Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1984 roku