thumb|240px|Piotr Stachiewicz – Mleczarka (1938, Muzeum Narodowe w Lublinie) thumb|240px|Kamienica przy ulicy Starowiślnej 10 w Krakowie, gdzie do 1904 roku mieściła się pracownia artysty thumb|240px|Grób Piotra Stachiewicza na cmentarzu Rakowickim Piotr Stachiewicz (ur. 29 października 1858 w Nowosiółkach Gościnnych, zm. 14 kwietnia 1938 w Krakowie) – polski malarz i ilustrator.
Życiorys W latach 1877–1883 kształcił się w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych u Jana Matejki, Władysława Łuszczkiewicza oraz Floriana Cynka. Studia w latach 1882–1885 kontynuował w monachijskiej Akademii Sztuk Pięknych (Technische Malklasse) od 21 października 1882.
Od 1885 mieszkał w Krakowie, tworzył obrazy religijne, historyczne, rodzajowe oraz portrety. Znane są zwłaszcza portrety kobiety w stroju krakowskim, do których pozowała mu „Piękna Zośka” – Zofia Paluchowa. Stachiewicz jest autorem dekoracji mozaikowej kościoła OO Jezuitów. Popularność przyniósł mu m.in. cykl obrazów „Królowa Niebios. Legendy o Matce Boskiej” z 1893, z którego wykonał też grafiki, sprzedawane później w dużych ilościachBagińska A., 2013: Skąd widma w pracowni artysty? Próba interpretacji cyklu obrazów Piotra Stachiewicza. „Quart”, nr 1 (27), strona 37. Od 1889 był członkiem Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych. w latach 1900–1913 pełniąc w nim funkcję wiceprezesa. W latach 1912–1918 wykładał na Wyższych Kursach dla Kobiet im. Adriana Baranieckiego (zarazem był kierownikiem i opiekunem wydziału artystycznego).
Jego ulubionym tematem prac malarskich była Najświętsza Maria Panna z Dzieciątkiem Jezus, sceny z życia ludu krakowskiego oraz prześladowanie dawnych chrześcijan, stąd też wykonanie ilustracji do powieści Quo vadis Henryka Sienkiewicza, a ponadto do poezji Adama Mickiewicza i Marii Konopnickiej, oraz ilustracje do reklam. W 1892 namalował obraz Śmierć górnika uhonorowany nagrodą Akademii Umiejętności im. Probusa Barczewskiego. W latach 1893–1895 powstał (obecnie zaginiony) cykl dwunastu obrazów jego pędzla ilustrujących kopalnię w Wieliczce i pracę tamtejszych górników.
Zainicjował powstanie krakowskiego dwutygodnika „Świat”, wraz z Włodzimierzem Tetmajerem w 1931 wydał album kolorowych reprodukcji zatytułowany Wieliczka. Przed 1923 był prezesem honorowym Związku Polskich Artystów Plastyków w Krakowie.
2 maja 1923 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski „za zasługi, położone dla Rzeczypospolitej Polskiej na polu sztuki".
Pochowany został w grobowcu rodzinnym na cmentarzu Rakowickim (kwatera RA, rząd wschodni). Na ścianie kamienicy przy ul. Wenecja 1, gdzie mieszkał, wmurowano tablicę pamiątkową.
Jego imieniem nazwana jest ulica na Azorach w Krakowie.
Piotr Stachiewicz był dwukrotnie żonaty. Ze związku z pierwszą żoną Bronisławą z Heggenbergerów (1867–1910) miał czworo dzieci: Romana (1887–1956), inżyniera rolnictwa, Annę (1888–1942), zamężną z Michałem Siedleckim, Piotra Zdzisława (1897–1940), kapitana Wojska Polskiego, inżyniera, zamordowanego w Charkowie, i Bronisławę (ok. 1900–ok. 1903).
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Obrazy Piotra Stachiewicza wydane na pocztówkach Pocztówki z reprodukcjami i książki z ilustracjami Piotra Stachiewicza w bibliotece Polona
Kategoria:Polscy absolwenci i studenci Akademii Sztuk Pięknych w Monachium Kategoria:Członkowie Związku Polskich Artystów Plastyków Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Rakowickim Kategoria:Polscy malarze Kategoria:Urodzeni w 1858 Kategoria:Zmarli w 1938