Puchacz wirginijski (Bubo virginianus) – gatunek dużego ptaka z rodziny puszczykowatych (Strigidae), zamieszkujący Amerykę Północną i Południową. Teren lęgowy sięga od północnej granicy lasu na Alasce i w Kanadzie, przez Stany Zjednoczone, Meksyk, kraje Ameryki Centralnej. W Ameryce Południowej występuje na terytorium wszystkich państw, oprócz Chile.
Występowanie Puchacz wirginijski zamieszkuje zależnie od podgatunku: B. virginianus algistus – zachodnia Alaska B. virginianus lagophonus – środkowa Alaska do północno-wschodniego Oregonu, Idaho i północno-zachodniej Montany B. virginianus saturatus – wybrzeża południowo-wschodniej Alaski do wybrzeży północnej Kalifornii B. virginianus pacificus – wybrzeża środkowej Kalifornii do północno-zachodniej Kalifornii Dolnej B. virginianus subarcticus – zachodnio-środkowa Kanada do północnego Idaho B. virginianus pallescens – południowo-zachodnie USA do południowego Meksyku B. virginianus pinorum – południowe Idaho do północnej Arizony i północnego Nowego Meksyku B. virginianus heterocnemis – północno-wschodnia Kanada do obszaru Wielkich Jezior Północnoamerykańskich B. virginianus virginianus – południowo-wschodnia Kanada do środkowych i wschodnich USA B. virginianus elachistus – południowa Kalifornia Dolna B. virginianus mayensis – półwysep Jukatan B. virginianus mesembrinus – południowy Meksyk do zachodniej Panamy B. virginianus nigrescens – Kolumbia do północno-zachodniego Peru B. virginianus nacurutu – wschodnia Kolumbia przez region Gujana po północną i wschodnią Brazylię, Argentynę, Boliwię i środkowe Peru B. virginianus deserti – północno-wschodnia Brazylia (północno-środkowa Bahia). Za podgatunek B. virginianus był dawniej uznawany także puchacz magellański (Bubo magellanicus), występujący od środkowego Peru do Ziemi Ognistej, obecnie traktowany jako odrębny gatunek.
Charakterystyka 240px|mały|lewo|Puchacz wirginijski w locie Wygląd zewnętrzny Największa sowa na kontynentach amerykańskich. Upierzenie w zależności od podgatunku występuje w różnych kolorach, od brązowego do jasnoszarego z licznymi ciemnymi plamami i kreskami. Głowa o dużych oczach, czarno obrzeżonych bokach twarzy i dwóch uszach z piór. Rozmiary długość ciała samca 51 cm, samicy 60 cm; rozpiętość skrzydeł samca 134 cm, samicy 143 cm Masa ciała samiec 680–1450 g, samica 1000–2500 g Zachowanie Aktywny głównie o zmierzchu i w nocy, rzadziej w dzień. Łączą się w pary na całe życie. Najczęstszym odgłosem jest wydawany od 3 do 8 razy dźwięk uhu. Długość życia W niewoli do 38 lat, na wolności przeważnie 13 lat.
Środowisko Lasy liściaste, mieszane i iglaste. Przebywa w zwartych drzewostanach, zagajnikach, małych laskach, dużych parkach miejskich.
Pożywienie Poluje na małe i średnie ssaki (np. szczury, króliki i skunksy) i ptaki (np. inne sowy, krukowate, kaczki) oraz czasami na gady, płazy i duże owady.
Lęgi mały|240px|lewo|Trzy młode puchacze w gnieździe Zachowania godowe Sezon godowy i lęgowy trwa głównie od stycznia do lutego. Podczas godów samiec o zmierzchu niezbyt głośno pohukuje. Gniazdo Stare gniazda ptaków drapieżnych lub krukowatych. Gniazduje również w dziuplach drzew, na występach skalnych, a nawet na ziemi lub w starych, opuszczonych budynkach. Jaja i wysiadywanie Samica składa 2–4 białe jaja (rzadko 5). Wysiaduje wyłącznie samica, samiec w tym czasie dostarcza pożywienie. Pisklęta Po około 35 dniach wylęgają się młode o gęstym, szarym puchu. Są karmione przez obydwoje rodziców. Młode uczą się latać po okołu siedmiu tygodniach życia. Dojrzałość płciową osiągają po dwóch latach.
Status IUCN uznaje puchacza wirginijskiego za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern). Trend liczebności populacji uznawany jest za stabilny.
Przypisy Systematyka i nazwy polskie za:
Linki zewnętrzne
Opis gatunku na Animal Diversity Web
Kategoria:Puszczykowate Kategoria:Ptaki Ameryki Południowej Kategoria:Ptaki Ameryki Północnej Kategoria:Taksony opisane przez Johanna Friedricha Gmelina Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1788 roku