Ramowa konwencja Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu

thumb|

Ramowa konwencja Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (ang.: United Nations Framework Convention on Climate Change – UNFCCC lub FCCC) – umowa międzynarodowa określająca założenia międzynarodowej współpracy dotyczącej ograniczenia emisji gazów cieplarnianych odpowiedzialnych za zjawisko globalnego ocieplenia. Konwencja podpisana została podczas Konferencji Narodów Zjednoczonych na temat Środowiska i Rozwoju popularnie zwanej Szczytem Ziemi w 1992 w Rio de Janeiro.

Początkowo konwencja nie zawierała jakichkolwiek wiążących nakazów dotyczących ograniczenia emisji gazów cieplarnianych. Z czasem ustanowiono odpowiednie protokoły wprowadzające limity emisji. Najważniejszym jest protokół z Kioto z 1997 r., obecnie znany bardziej niż sama konwencja.

FCCC została podpisana 9 maja 1992, weszła w życie 21 marca 1994Status of Ratification of the Convention.Oświadczenie Rządowe z 15 września 1996 r. (Dz.U. 1996 nr 53, poz. 239).. Spisana w językach autentycznych angielskim, arabskim, chińskim, francuskim, hiszpańskim i rosyjskim (art. 26), depozytariuszem jest Sekretarz Generalny ONZ (art. 19). Zastrzeżenia są zabronione (art. 24), do rozstrzygania sporów właściwy jest Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości, chyba że strony rozwiążą spór w inny sposób (art. 14). Stronami jest 197 państwUnited Nations Framework Convention on Climate Change Konferencje Stron (Conferences of the Parties) Konferencja Stron jest najwyższym organem konwencji, uprawnionym do dokonywania przeglądów realizacji postanowień UNFCCC i związanych z konwencją instrumentów prawnych. Sesje zwyczajne Konferencji Stron zwoływane są co roku, na dwa tygodnie, w listopadzie bądź grudniu.

1995 – COP 1, Mandat berliński, Berlin 1996 – COP 2, Genewa, Szwajcaria

1997 – COP 3, Protokół z Kioto, Kioto, Japonia

Protokół z Kioto to uzupełnienie Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu i jednocześnie międzynarodowe porozumienie dotyczące globalnego ocieplenia. Został wynegocjowany na konferencji w Kioto w grudniu 1997. Traktat wszedł w życie 16 lutego 2005 roku, trzy miesiące po ratyfikowaniu go przez Rosję 18 listopada 2004.

1998 – COP 4, Buenos Aires, Argentyna 1999 – COP 5, Bonn, Niemcy

2000 – COP 6, Haga, Holandia 2001 – COP 7, Marrakesz, Maroko

2002 – COP 8, Nowe Delhi, Indie 2003 – COP 9, Mediolan, Włochy

2004 – COP 10, Buenos Aires 2005 – COP 11/MOP 1, Montreal, Kanada COP 11 była także pierwszym spotkaniem stron Protokołu z Kioto (Meeting of the Parties – MOP 1) od czasu jego przyjęcia w 1997.

2006 – COP 12/MOP 2, Nairobi, Kenia 2007 – COP 13/MOP 3, Bali, Indonezja Kraje zgodziły się na przygotowanie dokumentu, który będzie podstawą dyskusji w Kopenhadze w 2009 i zastąpi protokół z Kioto po roku 2012.

2008 – COP 14/MOP 4, Poznań, Polska

Konferencja COP-14 odbyła się w Poznaniu w dniach 1–12 grudnia 2008. Konferencja poprzedzała spotkanie w Kopenhadze w 2009 roku, na którym ma nastąpić podpisanie kolejnego protokołu dotyczącego adaptacji, zapobiegania, technologii i finansowania zmian klimatycznych. Na konferencję w Poznaniu przygotowano szereg propozycji dokumentów proponujących różne rozwiązania, jakie mają być rozważane w Kopenhadze. Dokumenty te były negocjowane w Poznaniu i mają być przygotowane ostatecznie w 2009 na konferencję w Kopenhadze. Istotnym tematem spotkania było poszukiwanie dodatkowych źródeł finansowania, sposobu organizacji adaptacji i zapobiegania zmianom klimatycznym oraz określenie w jaki sposób zobowiązać kraje do realizacji protokołu. Spotkanie w Poznaniu odbywało się podczas recesji gospodarczej w 2008 r., ale też w okresie zwiększonego zainteresowania odnawialnymi źródłami energii. Spotkanie odbywało się po opublikowaniu Czwartego Raportu IPCC w 2007 roku, w którym zawarto naukowe wnioski dotyczące fizycznych przyczyn zmian klimatu.

Konferencja w Poznaniu miała miejsce w sytuacji, w której w okresie od 1990-2006 emisja gazów cieplarnianych zmniejszyła się o 5%, głównie ze względu na recesję w krajach Europy Wschodniej w latach 1990. Mimo to od 2000 roku emisja gazów cieplarnianych w 41 najbardziej uprzemysłowionych krajach na świecie wzrosła o około 2,3%. Emisja w krajach, które ratyfikowały protokół z Kioto, wzrastała w tym okresie podobnie.

2009 – COP-15/MOP 5, Kopenhaga, Dania

Szczyt w Kopenhadze zakończył się fiaskiem. Nie przyjęto żadnych prawnie wiążących zobowiązań do ograniczenia emisji dwutlenku węgla, jednak podpisano niewiążącą Ugodę z Kopenhagi.

2010 – COP 16/MOP 6, Cancún, Meksyk 2011 – COP 17/MOP 7, Durban, RPA

2012 – COP 18/MOP 8, Doha, Katar Podczas szczytu w Doha przyjęto poprawkę do Protokołu z Kioto zawierającą zobowiązania do redukcji emisji przez część państw Załącznika I do Konwencji na lata 2013-2020.

2013 – COP 19/MOP 9, Warszawa, PolskaSzczyt klimatyczny w Warszawie, pl.wikinews.org, 2013.08.07 [data dostępu: 2017-06-02].

2014 – COP 20/MOP 10, Lima 2015 – COP 21/MOP 11, Paryż

2016 – COP 22/MOP 12, Marrakesz

2017 – COP 23 Fiji, Bonn

Szczyt pod prezydencją Republiki Fidżi przy wsparciu rządu Niemiec.

2018 – COP 24, Katowice

2019 – COP 25, Madryt

2021 – COP 26, Glasgow

2022 – COP 27, Szarm el-Szejk

2023 – COP 28, Dubaj

2024 – COP 29, Baku

2025 – COP 30, Belém do Pará

W maju bądź czerwcu każdego roku odbywają się dodatkowo dwutygodniowe posiedzenia Ciał Pomocniczych Konwencji Klimatycznej: Ciała Pomocniczego ds. Wdrożeń (SBI - Subsidiary Body on Implementation) oraz Ciała Pomocniczego ds. Doradztwa Naukowego i Technologicznego (SBSTA - Subsidiary Body on Scietific and Technological Advice). Wyjątkiem były lata 2020 (gdy z powodu pandemii sesja została odwołana) oraz 2021 (gdy odbyła się zdalnie, ale trwała trzy tygodnie).

Sekretariat UNFCCC Realizację postanowień konwencji koordynuje Sekretariat UNFCCC, którego siedziba mieści się w Bonn.

Sekretarze wykonawczy UNFCCC od momentu powołania Sekretariatu: Michael Zammit Cutajar (1995-2002) – reprezentant Malty Joke Waller-Hunter (2002-2005) – reprezentant Holandii Yvo de Boer (2006-2010) – reprezentant Holandii Christiana Figueres (2010-2016) – reprezentantka Kostaryki Patricia Espinosa Cantellano (2016-2022) – reprezentantka Meksyku Simon Stiell (od 2022) – reprezentant Grenady

Przypisy

Bibliografia Tekst ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu:

Kategoria:Międzynarodowa kodyfikacja ochrony środowiska Kategoria:Zmiany klimatu