Leonora Carrington (ur. 6 kwietnia 1917, zm. 25 maja 2011) – surrealistyczna malarka i pisarka pochodzenia brytyjskiego, która większość życia spędziła w Meksyku.
Dzieciństwo Urodziła się w rodzinie brytyjskich przemysłowców. Matka była Irlandką, małą Leonorą opiekowała się też irlandzka niania, która opowiadała jej celtyckie baśnie i legendy. Od dzieciństwa znana była z krnąbrności i buntowniczości. Wielokrotnie wydalano ją z katolickich szkół, a matka przepowiadała jej, że zostanie czarownicą.
Lata młodzieńcze Studiowała malarstwo we Florencji i Londynie. Tam też w 1937 poznała Maxa Ernsta, z którym żyła w burzliwym związku. Była skandalistką, potrafiącą w eleganckiej restauracji posmarować sobie stopy musztardą czy nagle „zgubić” ubranie w trakcie balu. Wówczas zaczęła także przyrządzać nietypowe potrawy, takie jak chociażby omlet z włosami, które w nocy obcinała śpiącym gościom i następnie serwowała im je na śniadanie.
Razem z Ernstem przeprowadzili się do Paryża a następnie na południe Francji, gdzie zastał ich wybuch II wojny światowej. Ernsta, jako obywatela Niemiec aresztowano, a Carrington udała się z przyjaciółmi do Hiszpanii. Tam została hospitalizowana w szpitalu psychiatrycznym w Santanderze. Doświadczenia popadania w obłęd opisała następnie w książce Na dole. Następnie uciekła do Lizbony, gdzie znalazła schronienie w konsulacie meksykańskim. Tam też poślubiła meksykańskiego dyplomatę, Renato Leduca, który był przyjacielem Pabla Picassa. Po roku spędzonym w Nowym Jorku, w 1942 Leduc i Carrington wyjechali do Meksyku.
Pobyt w Meksyku W roku 1942 przybyła do Meksyku. Rozstała się z Ledukiem. Lokalny światek artystyczny zgromadzony wokół Fridy Kahlo nie akceptował jej. Poznała tam Remedios Varo, hiszpańską surrealistkę, która, podobnie jak ona, uciekła z Europy przed zawieruchą wojenną. Stały się bratnimi duszami, o podobnych zainteresowaniach – astrologią, zen, reinkarnacją. Wyszła też ponownie za mąż za węgierskiego fotografa Emerico "Chiki" Weisza.
Jej pobyt w Meksyku to malowanie, pisanie (powieść Trąbka do słuchania) oraz gotowanie. Wspólnie z Remedios Varo opracowywały iście surrealistyczne przepisy kulinarne, które miały wywoływać erotyczne sny czy też prowokować sny o zostaniu królem Anglii. W latach 70. XX wieku stała się meksykańskim symbolem feminizmu, projektują plakat przedstawiający Ewę zwracającą jabłko.
Leonora Carrington jest autorką książek: La Maison de la Peur (1938) – z ilustracjami Maxa Ernsta Une chemise de nuit de flanelle (1951) El Mundo Magico de Los Mayas (1964) – ilustrowana własnoręcznie The Oval Lady: Surreal Stories (1975) The Hearing Trumpet (Trąbka do słuchania) (1976), tłum. polskie Maryna Ochab, wyd. 1998 The Stone Door (1977) The Seventh Horse and Other Tales (1988), wyd. pol. Siódmy koń. Opowiadania zebrane, tł.: Michał Kłobukowski, Maryna Ochab
Życie prywatne Jej pierwszym mężem był meksykański dyplomata Renato Leduc. Kolejnym mężem został Emerico "Chiki" Weisz (1911–2007), z którym miała dwóch synów: Gabriela, poetę i intelektualistę oraz Pablo, surrealistę i lekarza.
Śmierć Leonora Carrington zmarła 25 maja 2011 w wieku 94 lat w szpitalu w mieście Meksyk.
Bibliografia Agnieszka Taborska; Zając faszerowany ostrygami. Wysokie Obcasy; Dodatek do Gazety Wyborczej. Nr 50 (451), 15 grudnia 2007, strony 33-41.
Kategoria:Surrealiści (malarze) Kategoria:Surrealiści (pisarze) Kategoria:Urodzeni w 1917 Kategoria:Zmarli w 2011