Rząd Symeona Sakskoburggotskiego – gabinet pod kierownictwem Symeona Sakskoburggotskiego, powołany i zaprzysiężony 24 lipca 2001 przez Prezydenta Bułgarii Petyra Stojanowa.
W skład gabinetu wchodziły dwie partie, które uzyskały odpowiednio najlepszy i najgorszy wyniki w wyborach parlamentarnych w 2001: liberalny Narodowy Ruch Symeona Drugiego (43%) oraz reprezentujący bułgarskich Turków Ruch na rzecz Praw i Wolności (5%). Rząd Symeona, ostatniego cara Bułgarii, dysponował 141 głosami w Zgromadzeniu Narodowym (z 240). Był pierwszym gabinetem w Europie Wschodniej, na którego czele stanął były monarcha, obalony przez reżim komunistyczny.
Ponadto był drugim w historii istnienia Republiki Bułgarskiej, który przetrwał pełną kadencję, a Symeon – drugim (po Iwanie Kostowie) premierem sprawującym swe obowiązki przez cztery lata.
16 lipca 2005 roku, dwa miesiące po wyborach parlamentarnych, wygranych przez Bułgarską Partię Socjalistyczną, Sakskoburggotski podał swój rząd do dymisji. Jednak Narodowy Ruch Symeona Drugiego, mimo przegranego głosowania, pozostał u władzy, ponieważ zawiązał koalicję z partią zwycięską.
Powstanie Narodowego Ruchu Symeona II Rządzący od 1997 roku gabinet kierowany przez Iwana Kostowa od początku swojej działalności gwałtownie tracił na popularności. Pomimo dobrych wyników w gospodarce (w 2000 roku Bułgaria zanotowała pierwszy od lat wzrost gospodarczy, o 5%) oraz aktywności w polityce zagranicznej, rząd odczuwał skutki wielkich reform (m.in. reformy administracyjnej), które zmusiły do wielu wyrzeczeń zwykłych obywateli i – w tamtym okresie – w żadnej widoczny sposób nie przełożyły się na poprawę ich sytuacji materialnej. Na spadek poparcia dla rządu wpływ miały także skandale korupcyjne, w które zamieszani byli członkowie Związku Sił Demokratycznych, oraz wizerunek samego premiera, który w mediach zwykle przedstawiany był jako "chłodny", "nieprzystępny" i "samolubny". Kostowowi nie pomogła nawet tzw. wielka reorganizacja w grudniu 1999 roku, kiedy z pierwszego składu gabinetu zostało tylko czterech ministrów.
Kiedy w kwietniu 2001 roku, czyli na trzy miesięcy przed zaplanowanymi wyborami do Zgromadzenia Narodowego, ostatni car Bułgarii 64-letni Symeon II ogłosił, że stanie na czele nowej partii Narodowy Ruch Symeon Drugi (chociaż sam nie wystartuje w wyborach), z miejsca nieistniejące jeszcze ugrupowanie otrzymało 35% poparcia w sondażach. Eksperci tłumaczyli nagłą fascynację byłym carem tym, że Symeon jako człowiek zupełnie nowy w bułgarskiej polityce (przebywał w kraju od 1996 roku, ale dotąd nie angażował się w sprawy państwowe) i posiadający duże obycie międzynarodowe, wywołuje największe nadzieje na realne zmiany; tym bardziej, że na początek XXI wieku przypadł kryzys dominujących do tej pory sił politycznych – na Związku Sił Demokratycznych, jak na niemal każdej partii rządzącej, kumulowało się społeczne niezadowolenie, zaś Bułgarska Partia Socjalistyczna ciągle nie była w stanie odzyskać zaufania wyborców po klęsce swoich rządów w 1997 roku, kiedy to gabinet Żana Widenowa doprowadził Bułgarię na skraj katastrofy gospodarczej. Oba ugrupowania w przedwyborczych sondażach mogły liczyć na 10-15% poparcia. Niektórzy nawet sugerowali, że sympatia dla Symeona spowodowana jest wyłącznie chęcią wyeliminowania z życia publicznego skompromitowanych elit politycznych, a nie wiarą w jego program, czy ideologię.
Symeon II został wysłany na przymusową emigrację przez komunistów w 1946 roku. Mieszkał w Egipcie, Hiszpanii, gdzie poznał swoją żonę Margaritę, oraz w Stanach Zjednoczonych. Komentatorzy analizujący fenomen Symeona podkreślali, że duże poparcie dla jego partii mogło być spowodowane szacunkiem dla niego samego, jako ofiary systemu, oraz rodziny, z której się wywodzi; jego ojciec, bardzo popularny car Borys III umarł w niewyjaśnionych okolicznościach w 1943 roku, ciotka Mafałda zginęła w obozie nazistowskim, zaś wuj Kirył został zamordowany przez komunistów. Sam car podtrzymywał wśród swoich dzieci, które otrzymały bułgarskie imiona, pamięć o przodkach i kraju, z którego się wywodzą.
Jeszcze przed założeniem NRSD Symeon ogłosił, że będzie startował w wyborach prezydenckich w 2002 roku, jednak okazało się, że jako obywatel hiszpański, nie może zostać zarejestrowany wśród kandydatów na najwyższy urząd w państwie.
Przed wyborami miało miejsce coś w rodzaju narodowej mobilizacji, szczególnie o wysoką frekwencję próbowali zadbać młodzi działacze NRSD. I rzeczywiście, 17 czerwca 2001 roku do urn przyszło 67% obywateli Bułgarii. Narodowy Ruch otrzymał 43% głosów i wyprzedził drugi ZSD o 24 punkty procentowe. Do Zgromadzenia oprócz tych dwu ugrupowań weszła także Bułgarska Partia Socjalistyczna (17%) oraz Ruch na rzecz Praw i Wolności (5%). Na partię Symeona II głosowało prawie 2 miliony mieszkańców Bułgarii, w większości młodzi z dużych miast.
Opozycja krytykowała zwycięzców za program, oparty – jej zdaniem – jedynie na hasłach moralnej odnowy, a nie na propozycjach reform administracyjno-gospodarczych, oraz wyrażała obawę, że nowy premier będzie próbował przywrócić w kraju monarchię. Zresztą do ostatniej chwili nie było pewnym, że to Symeon zostanie szefem rządu; były car nie startował w wyborach do parlamentu i przez długi czas publicznie bronił się przed wzięciem na siebie odpowiedzialności za sformowanie gabinetu"Były car wygrywa wybory parlamentarne w Bułgarii", artykuł Johna Tagliabue w "New York Timesie"..
Z list Narodowego Ruchu do Zgromadzenia Narodowego dostało się wielu nauczycieli akademickich z tytułem profesora (głównie prawników) oraz więcej niż dotychczas – kobiet, które stanowiły 1/3 klubu.
Skład rządu: kontrowersje Symeon, który nie miał swojego zaplecza politycznego, na listach własnej partii wystawił z jednej strony ludzi świetnie wykształconych, ale bez doświadczenia politycznego (menedżerowie i prawnicy), z drugiej zaś postaci znane z programów telewizyjnych i wybiegów mody. Najważniejsze stanowiska w Zgromadzeniu Narodowym i w rządzie otrzymali jednak przedstawiciele tej pierwszej grupy – trzydziestokilkuletni absolwenci prestiżowych uczelni zagranicznych, którzy zostali szefami resortów gospodarczych, oraz doświadczeni, czasem z komunistyczną przeszłością, profesorowie prawa, zazwyczaj pracujący na Uniwersytecie im. Klemensa Ochrydy. W mediach pojawiło się określenie rządu jako "kombinacji starych prawników i yuppies".
Największe kontrowersje wzbudziła obsada stanowisk ministra spraw zagranicznych i ministra obrony. Szefem dyplomacji został matematyk i znany działacz ekologiczny Solomon Pasi, zaś wojskiem pokierować miał Nikołaj Swinarow, drugi w historii Republiki Bułgarskiej prawnik na tym stanowisku.
Młodzi ministrowie pojawili się w resortach gospodarczych: 31-letni Nikołaj Wasilew, absolwent uczelni w Stanach Zjednoczonych, Japonii i na Węgrzech, został wicepremierem i ministrem gospodarki; cztery lata starszy Milen Wełczew (uniwersytet w Sofii, Rochester i MIT w Cambridge) objął tekę ministra finansów, zaś Płamen Petrow (35 lat, uniwersytet w Sofii i trzy w USA) – ministra transportu i komunikacji.
Do grupy doświadczonych profesorów prawa zaliczali się Georgi Petkanow, minister spraw wewnętrznych, do 1990 roku członek Bułgarskiej Partii Komunistycznej; Przewodniczący Zgromadzenia Narodowego Ognian Gerdżikow oraz przewodniczący klubu parlamentarnego NRSD, późniejszy wicepremier-koordynator ds. integracji europejskiej, Płamen Panajotow. Tytułem profesora mogli poszczycić się również minister edukacji Władimir Atanasow (bułgarystyka) oraz minister kultury Bożidar Abraszew, były dziekan Akademii Muzycznej.
Skład rządu URZĄDIMIĘ I NAZWISKOPARTIAOKRES URZĘDOWANIAPremierSymeon Sakskoburggotski NRSD24.07.2001 – 17.08.2005WicepremierzyNikołaj Wasilew NRSD24.07.2001 – 17.08.2005 Lidia SzulewaNRSD24.07.2001 – 23.02.2005 Płamen PanajotowNRSD17.06.2003 – 17.08.2005 Kostadin Paskałewbezpart.24.07.2001 – 18.12.2002Minister Spraw ZagranicznychSolomon PasiNRSD24.07.2001 – 17.08.2005Minister Spraw WewnętrznychGeorgi PetkanowNRSD24.07.2001 – 17.08.2005Minister Edukacji i NaukiIgor DamjanowNRSD17.06.2003 – 17.08.2005 Władimir AtanasowNRSD24.07.2001 – 17.06.2003Minister FinansówMilen WełczewNRSD24.07.2001 – 17.08.2005Minister Obrony NarodowejNikołaj SwinarowNRSD24.07.2001 – 17.08.2005Minister GospodarkiMiłko KowaczewNRSD23.02.2005 – 17.08.2005 Lidia SzulewaNRSD17.06.2003 – 23.02.2005 Nikołaj WasilewNRSD24.07.2001 – 17.06.2003Minister Pracy i Polityki SpołecznejChristina ChristowaNRSD17.06.2003 – 17.06.2003 Lidia SzulewaNRSD24.07.2001 – 17.06.2003Minister Transportu i KomunikacjiNikołaj WasilewNRSD17.06.2003 – 17.08.2005 Płamen PetrowNRSD24.07.2001 – 17.06.2003Minister Ochrony Środowiska i WodyDolores ArsenowaNRSD24.07.2001 – 17.08.2005Minister ZdrowiaSławczo BoroewNRSD17.06.2003 – 17.08.2005 Bożidar FinkowNRSD24.07.2001 – 17.06.2003Minister Kultury (i TurystykiDepartament Turystyki został wydzielony z Ministerstwa Gospodarki i włączony do Ministerstwa Kultury 23 lutego 2005 roku.)Nina CziłowaNRSD23.02.2005 – 17.08.2005 Bożidar AbraszewNRSD24.07.2001 – 23.02.2005Minister Rolnictwa i LeśnictwaNihat KabiłRnrPiW23.02.2001 – 17.08.2005 Mehmet DikmeRnrPiW24.07.2001 – 23.02.2005Minister-Członek Rządu Meżdet MołłowRnrPiW 24.07.2001 – 17.08.2005Minister Rozwoju Regionalnego i Robót PublicznychWalentin CerowskiNRSD18.12.2002 – 17.08.2005 Kostadin Paskałewbezpart.24.07.2001 – 18.12.2002Minister SprawiedliwościAnton Stankowbezpart.24.07.2001 – 17.08.2005Minister AdministracjiDimityr Kałczewbezpart.24.07.2001 – 17.08.2005Minister Energetyki i Zasobów EnergetycznychResort utworzony 22 grudnia 2001 roku.Mirosław SewliewskiNRSD23.02.2005 – 17.08.2005 Miłko KowaczewNRSD22.12.2001 – 23.02.2005Minister ds. EuropejskichResort utworzony 29 maja 2002 roku.Meglena KunewaNRSD29.05.2002 – 17.08.2005Minister ds. Młodzieży i SportuResort utworzony 11 października 2002 roku.Wasil Iwanow-ŁuczanoNRSD11.10.2002 – 17.08.2005Minister-Członek Rządu Fiłiz ChjusmenowaRnrPiW 17.06.2003 – 17.08.2005
Zmiany w rządzie 22 grudnia 2001: Powołanie Miłko Kowaczewa na stanowisko ministra energetyki i zasobów energetycznych.
29 maja 2002: Powołanie Megleny Kunewej na stanowisko ministra ds. europejskich.
11 października 2002: Powołanie Wasila Iwanowa-Łuczano na stanowisko ministra ds. młodzieży i sportu.
18 grudnia 2002: Odwołanie Kostadina Paskełowa ze stanowiska wicepremiera oraz ministra rozwoju regionalnego i robót publicznych. Powołanie Walentina Cerowskiego na stanowisko ministra rozwoju regionalnego i robót publicznych.
17 lipca 2003: Powołanie Płamena Panajotowa na stanowisko wicepremiera-koordynatora ds. integracji europejskiej. Odwołanie Lidii Szulewej ze stanowiska ministra pracy i polityki społecznej i powołanie jej na stanowisko ministra gospodarki. Odwołanie Nikołaja Wasilewa ze stanowiska ministra gospodarki i powołanie go na stanowisko ministra transportu i komunikacji. Odwołanie Płamena Petrowa ze stanowiska ministra transportu i komunikacji. Powołanie Christiny Christowej na stanowisko ministra pracy i polityki społecznej. Odwołanie Władimira Atanasowa ze stanowiska ministra edukacji i nauki. Powołanie Igora Damjanowa na stanowisko ministra edukacji i nauki. Odwołanie Bożidara Finkowa ze stanowiska ministra zdrowia. Powołanie Sławczo Boroewa na stanowisko ministra zdrowia. Powołanie Fiłiz Chjusmenową na stanowisko ministra-członka Rady Ministrów.
23 lutego 2005: Odwołanie Lidii Szulewej ze stanowiska wicepremiera i ministra gospodarki. Odwołanie Miłko Kowaczewa ze stanowiska ministra energetyki i zasobów energetycznych i powołanie go na stanowisko ministra gospodarki. Powołanie Mirosława Sewliewskiego na stanowisku ministra energetyki i zasobów energetycznych. Odwołanie Bożidara Abraszewa ze stanowiska ministra kultury. Powołanie Niny Cziłowej ze stanowisko ministra kultury i turystyki. Odwołanie Mehmeda Dikme ze stanowiska ministra rolnictwa i leśnictwa.