Łaskun cejloński (Paradoxurus zeylonensis) – gatunek drapieżnego ssaka z podrodziny łaskunów (Paradoxurinae) w obrębie rodziny wiwerowatych (Viverridae). Gatunek słabo poznany.
Taksonomia Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1778 roku niemiecki przyrodnik Johann Christian Daniel von Schreber nadając mu nazwę Viverra zeylonensis. Holotyp pochodził ze Sri Lanki.
Ostatnie badania genetyczne wykazały, że na Sri Lance występuje tylko jeden gatunek z obrębu rodzaju Paradoxurus. Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World uznają ten gatunek za monotypowy.
Etymologia Paradoxurus: paradoxos „niezwykły, nadzwyczajny”; ουρα oura „ogon”. zeylonensis: Cejlon, Sri Lanka.
Zasięg występowania Łaskun cejloński występuje na Sri Lance.
Morfologia Długość ciała (bez ogona) 50,2–58 cm, długość ogona 43,7–52,5 cm; masa ciała 3–6 kg. Niewielki łaskun o złotobrązowym ubarwieniu. Wzór zębowy: I C P M = 40.
Tryb życia Gatunek nadrzewny, przebywa w koronach dużych drzew. Tryb życia i biologia rozrodu tego gatunku nie została poznana. Jest aktywny nocą. Przypuszczalnie samica rodzi 2-3 młodych w jednym miocie. Pojawianie się młodych osobników obserwowano w październiku i listopadzie. Paradoxurus zeylonensis żywi się głównie owocami. Zanotowano również przypadki zjadania małych kręgowców i owadów.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Wiwerowate Kategoria:Ssaki Azji Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1778 roku