SDMA () – technika zwiększania przepustowości sieci komórkowych i Wi-Fi, w których stacja bazowa (punkt dostępowy) obsługuje wielu użytkowników poprzez fizyczny przydział przestrzeni () zmapowanej na konkretne pasmo. Jest to metoda wielodostępu, obok: TDMA (podział czasu), CDMA (sekwencje rozpraszające), FDMA (podział częstotliwości). Technika została zaproponowana pierwszy raz w 1998 roku przez zespół naukowców z Uniwersytetu Bristolskiego z .
SDMA jest kompatybilne z innymi technikami podziału pasma, ale opiera się na innych technikach. System stosujący SDMA musi wiedzieć gdzie jest dany użytkownik oraz tworzy przydziały danego miejsca na mapie do danego fragmentu pasma. Jednym z proponowanych zastosowań jest komunikacja między samochodami, w szczególności pojazdami zautomatyzowanymi, dla których komunikacja w czasie rzeczywistym, z możliwie minimalnym opóźnieniem, jest kluczowa.
Zobacz też MIMO oraz kształtowanie wiązki
Przypisy
Kategoria:Telefonia komórkowa Kategoria:Modulacje