Krakowska szkoła krytyki – seminarium literackie prowadzone przez profesora Kazimierza Wykę na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego w latach 50. XX wieku.
Seminarium antycypowało tzw. światopogląd naukowy wywodzący się z dominującej w owym czasie tzw. marksistowskiej teorii literatury. Jednak Wyka ustrzegł swoich uczniów przed “doktrynerstwem” i “uproszczeniami nowej metody”. Skupiono się na kampanii przeciwko „idealizmowi”, „formalizmowi” i „psychologizmowi” w badaniach literackich i w krytyce, w których po okresie młodopolskim miało być mnóstwo “mętniactwa ukrywanego pod ozdobami napuszonego stylu”.
Wyka i jego uczniowie, korzystając z inspiracji marksistowskich w badaniach literackich, skłaniali się raczej ku ujęciom historycznym niż formalnym, bardziej ku socjologizmowi niż psychologizmowi. Charakterystyczną dla metody Kazimierza Wyki była postawa synkretyczna.
Czołowymi przedstawicielami krakowskiej szkoły krytyki byli Jan Błoński, Ludwik Flaszen, Andrzej Kijowski, Konstanty Puzyna.
Kategoria:Literatura polska Kategoria:Polska krytyka literacka