Stalag II D Stargard - niemiecki nazistowski obóz jeniecki na terenie Stargardu (niem. Stargard/Pomm.; dziś Stargard) funkcjonujący od września 1939 do lutego 1945. Następnie do dziś Zakład Karny Stargard.
Kalendarium obóz został założony na militarnym terenie treningowym we wrześniu 1939. Uwięziono w nim polskich żołnierzy w celu uniemożliwienia im udziału w kampanii wrześniowej. Żołnierze z Kaszub byli w tym obozie po kampanii wrześniowej. Przez pierwszych kilka miesięcy żyli na otwartej przestrzeni albo w namiotach, podczas bardzo ostrej zimy zbudowano drewniane i ceglane baraki. w maju i czerwcu 1940 przywieziono francuskich i belgijskich żołnierzy wziętych do niewoli podczas bitwy o Francję. latem 1941 roku przetransportowano radzieckich jeńców pojmanych podczas planu Barbarossa. po włoskiej kapitulacji we wrześniu i październiku 1943 przywieziono jeńców włoskich. w 1942 utworzono w obozie grupę składającą się z ok. 450 jeńców jugosłowiańskich, którzy zostali skierowani do prac kolejowych w Szczecinie, następnie wysłano ich do obozu w Norwegii. w sierpniu 1942 dowieziono kanadyjskich żołnierzy wziętych do niewoli podczas rajdu na Dieppe. w połowie marca 1945 obóz został wyzwolony przez Armię Czerwoną.
Ewakuacja i przesiedlenie 25 lutego 1945 większość z więźniów była zmuszona do ucieczki na zachód przed radziecką ofensywą, zanim zostali uwolnieni przez sprzymierzone wojsko w kwietniu 1945.
Warunki życia Warunki życia w obozie, szczególnie dla niższych stopniem więźniów, były tu znacznie lepsze niż w stalagach południowych. Pracujący w gospodarstwach rolniczych jeńcy mieli możliwość otrzymywania lepszego pożywienia.
Zobacz też Niemieckie obozy jenieckie 1939–1945 Stalag Cmentarz wojenny w Stargardzie
Kategoria:Historia Stargardu Kategoria:Niemieckie obozy jenieckie