Nagrzewanie oporowe - metoda ogrzewania, w której ciepło jest wytwarzane w wyniku przepływu prądu elektrycznego. Ciało przez które przepływa prąd nagrzewa się i oddaje ciepło do otoczenia.
Wyróżnia się następujące metody ogrzewania oporowego: bezpośrednie, w których ciepło powstaje we wnętrzu wsadu odgrywającego rolę opornika, pośrednie, w których ciepło wywiązuje się w elemencie grzejnym niebędącym częścią wsadu.
Zasada działania Nagrzewanie oporowe działa zgodnie z prawem Joule'a. Podczas przepływu prądu elektrycznego przez ciało wydziela się energia cieplna. Wydzielona energia cieplna zależy od czasu grzania, rezystancji drutu oporowego. Zależność tę można wyrazić wzorem
gdzie:
– ilość wydzielonego ciepła, – moc elektryczna, – natężenie prądu elektrycznego, – napięcie elektryczne, – opór elektryczny przewodnika, – czas przepływu prądu.
Zastosowanie Metoda ogrzewania oporowego jest stosowana w przemysłowych urządzeniach grzejnych takich jak piece rezystancyjne czy nagrzewnice. Ponadto stosowana jest w urządzeniach grzejnych powszechnego użytku wyposażonych w grzałki elektryczne np. czajniki elektryczne, pralki, zmywarki.
Metoda ogrzewania oporowego jest stosowana w przemyśle spożywczym. Polega na przepływie prądu elektrycznego przez artykuły spożywcze, powodując ich sterylizację przed pakowaniem. Energia elektryczna zostaje zamieniona w energię cieplną w całej objętości produktu spożywczego, a nie tylko na jego powierzchni. Dzięki temu metodę zastosowano do nagrzewania żywności z kawałkami mięsa lub owoców. Jest alternatywna do metody sterylizacji żywności w puszkach.
Bibliografia Mieczysław Hering, Podstawy Elektrotermii, wyd. WNT, 1992, .
Przypisy
Kategoria:Technologia żywności Kategoria:Elektrotermia