thumb right|thumb|Oficer 1 Wołyńskiej BKN Dzierżka right|thumb|Towarzysz i szeregowy 1 Wołyńskiej BKN thumb|J.P. Norblin, Bitwa pod Zieleńcami 7 Brygada Kawalerii Narodowej – brygada jazdy koronnej Rzeczypospolitej Obojga Narodów autoramentu narodowego.

Inne nazwy: W okresie istnienia czterech brygad - do jesieni 1789: 1 Brygada Kawalerii Narodowej w Dywizji Ukraińskiej i Podolskiej (potocznie: 1 Ukraińska Brygada Kawalerii Narodowej) po reorganizacji i utworzeniu ośmiu brygad w 1789: 1 Wołyńska Brygada Kawalerii Narodowej

Formowanie i zmiany organizacyjne Utworzona w 1776 z chorągwi husarskich i pancernych partii ukraińskiej i podolskiej.

W październiku 1789 rozpoczęto reorganizację brygad kawalerii. Z chorągwi 1 Ukraińskiej BKN utworzono 1 Wołyńską Brygadę Kawalerii Narodowej brygadiera Rafała Dzierżka, a jej chorągwiom nadano numery od 73 do 84. Była kontynuatorka 1 Brygady KN w Dywizji Ukraińskiej i Podolskiej. Początkowo wchodziła w skład teoretycznie istniejącej Dywizji Podolskiej i Bracławskiej. Po zmianie w 1790 podziału wojska weszła w skład Dywizji Wołyńskiej i Podolskiej. Proces rozbudowy i translokacji poszczególnych chorągwi trwał wiele następnych miesięcy. W czerwcu 1791 liczyła 1764 koni służebnych.

Opinia gen. inspektora Józefa Podhorodeńskiego na temat jednej z chorągwi 1 Wołyńskiej Brygady KN:

Wiosną 1792, w przededniu wojny z Rosją uzyskała swój najwyższy rozwój organizacyjny i liczyła etatowo 1818 ludzi, a faktycznie 1752, 340 towarzyszy „przytomnych”, 76 towarzyszy przytomnych proszących o dymisję, 44 towarzyszy przytomnych proszących o przejście na towarzyszy „sowitych”. W marcu 1792 stacjonowała w Szarogrodzie.

6 maja 1793 wcielona do wojsk rosyjskich pod nazwą Brygady Bracławskiej. Na wieść o wybuchu powstania kościuszkowskiego, brygada przebiła się przez kordon i wzięła udział w powstaniu.

Stanowiska Szarogród (1776-1792) po wojnie polsko rosyjskiej 1792 roku: Zwinogród i okolice (1792-1793).

Walki brygady Pod koniec kwietnia 1794 roku brygada zaczęła przedzierać się do Polski. Pod dowództwem Franciszka Wyszkowskiego wzięła udział w walkach insurekcyjnych.

Żołnierze brygady walczyli pod Serbami i Cekinówką (22 maja 1792), Mórafą (26 maja 1792), Zieleńcami (17 czerwca 1792), Białorękawami (30 kwietnia 1794), Starym Konstantynowem (1 maja 1794), Włodzimierzem (7 lipca 1794), Bereżem (18 lipca 1794), Dubienką (18 maja 1974) i Chełmem (8 czerwca 1974). Brali udział w obronie Warszawy a następnie w walkach pod Gołchówem (29 czerwca 1794), Raszynem (10 lipca 1794), Wolą (27 lipca 1794), Powązkami (18 sierpnia 1794), a także pod Wawrzyszewem (28 września 1794).

Żołnierze brygady Do jesieni 1789 roku sztab brygad składały się z brygadiera, vicebrygadiera, kwatermistrza, audytora i adiutanta. Nowo uchwalony etat poszerzał sztab brygady o trzech majorów i adiutanta. Zgodnie z prawem ustanowionym 9 października 1789 roku brygadier, vicebrygadier i major mieli być wybierani przez króla spośród przedstawionych mu przez Komisję Wojskową w połowie osób zgodnie ze starszeństwem i zdatnością ze służby czynnej i w połowie spośród rotmistrzów z kawalerii narodowej i rodaków wracających ze służby zagranicznej. Pozostałych oficerów sztabu fortragował brygadier.

Komendanci Rafał Dzierżek (1777–1792), vacat Stanisław Kublicki (27 IV 1793–1794), p.o. Franciszek Ksawery Wyszkowski

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Brygady koronne kawalerii narodowej Kategoria:Brygady kawalerii okresu powstania kościuszkowskiego Kategoria:Polskie jednostki kawalerii rozwiązane w 1794 Kategoria:Oddziały Dywizji Wołyńsko-Podolskiej Kategoria:Polskie jednostki kawalerii utworzone w 1776