Orzeł Biały () – pismo 2 Korpusu, którego redaktorami byli m.in. Zdzisław Bau"Orzeł Biały", 2-9 lutego 1952, nr 500 – pierwszy redaktor, Jerzy Giedroyc i Gustaw Herling-Grudziński.
Pierwszy numer pisma ukazał się 7 grudnia 1941 r. Pismo wydawane było przez Wojskowe Biuro Propagandy i Oświaty Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR, początkowo w Buzułuku, a następnie w Jangi-Juł pod Taszkentem. Pierwszy numer zawierał m.in. artykuł Józefa Czapskiego, będący hołdem zaginionym w ZSRR polskim jeńcom wojennym. Podczas wydawania w ZSRR pismo nosiło podtytuł „Biełyj Oroł – Organ Polskoj Armii w S.S.S.R”. Później podtytułem było „Polska Walcząca na Wschodzie”.
Po wyjściu armii polskiej z ZSRR czasopismo było wydawane w miejscach jej stacjonowanie na Bliskim Wschodzie i we Włoszech. W tym okresie do „Orła Białego” pisywali m.in. J. Czapski, G. Herling-Grudziński, Jerzy Niezbrzycki, Henryk Panas, J. Użosolski, Kazimierz Wierzyński, Klemens Rudnicki, Jan Bielatowicz, Herminia Naglerowa, Jan Olechowski, Włodzimierz Sznarbachowski, Adolf Bocheński, Jan Lechoń. Pismo publikowały teksty o polskich ziemiach wschodnich pod okupacją radziecką, krajach bałtyckich, powstaniu warszawskim, bitwie o Monte Cassino. Szkice spod Monte Cassino publikował grafik Zygmunt Turkiewicz.
Z pismem związana była seria książek Biblioteka „Orła Białego”. W trakcie pobytu we Włoszech wydano w niej 61 pozycji. W serii ukazały się m.in.: Stanisław Brzozowski. Filozofia romantyzmu polskiego Józef Czapski. Wspomnienia starobielskie Juliusz Kaden-Bandrowski. W cieniu zapomnianej olszyny Giovanni Maver. Podróże pisarzy polskich do Włoch Herminia Naglerowa. Ludzie sponiewierani Nasze granice w Monte Cassino. Antologia walki Jan Olechowski (ps. Józef Żywina). Prostą, jak sosna wyrosnąć!... Wacław Solski. Opowieści o Szwejku Marek Święcicki. Czerwone diabły pod Arnhem Marek Święcicki. Za siedmioma rzekami była Bolonia. Ostatnia bitwa Drugiego Korpusu we Włoszech Melchior Wańkowicz. Dzieje rodziny Korzeniewskich Kazimierz Wierzyński. Wolność tragiczna Stefania Zahorska. Smocza 13 Stefan Żeromski. Duma o hetmanie
Zarządzeniem dyrektora Głównego Urzędu Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk, Tadeusza Zabłudowskiego, z 8 listopada 1946 czasopismo zostało pozbawione debitu komunikacyjnego i zakazano jego rozpowszechniania w Polsce Ludowej..
Po zakończeniu wojny wydawanie pisma było kontynuowane w Londynie jako tygodnik do 22 grudnia 1960 roku„Orzeł Biały” – numer z końca grudnia 1960 roku. W latach 1964–2001opis w katalogu NUKAT - 2023.10.13 link ślepy. pismo wychodziło z podtytułem „Miesięcznik poświęcony zagadnieniom współczesnym”, jako datę założenia wciąż podając rok 1941.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Wydania tygodnika „Orzeł Biały” zdigitalizowane i udostępnione na stronie Polonijnej Biblioteki Cyfrowej
Kategoria:Czasopisma w języku polskim Kategoria:Czasopisma wydawane od 1941 Kategoria:Niewydawane tygodniki polskie Kategoria:Prasa emigracyjna 1939–1989 Kategoria:Prasa polonijna w Londynie