Odon II lub Eudes le Champenois (ur. ok. 990E. Brandenburg, Die Nachkommen Karls des Großen, Leipzig 1935, s. 4., zm. 15 listopada 1037 pod Bar-le-Duc) – hrabia Blois, Chartres, Châteaudun, Provins, Reims i Tours od 1004 r., hrabia Troyes i Meaux od 1022 r. Był młodszym synem hrabiego Odona I i Berty, córki Konrada I Spokojnego, króla Burgundii.

Życiorys Panowanie Odona II charakteryzowało się wojnami z sąsiadami, wywoływanymi w celu zajęcia ich terytoriów. Popadał także w konflikty z jego suwerenami królami Francji. Hrabia organizował wyprawy mające przynieść mu koronę Italii lub Burgundii.

Jego pierwszą żoną była Matylda, córka Ryszarda I Normandzkiego i Gunnory. Po jej śmierci w 1006 r. Odon rozpoczął spór ze szwagrem Ryszardem II Dobrym o posag Matyldy, obejmujący część miasta Dreux. Spór został rozstrzygnięty w 1007 r. przez ojczyma Odona Roberta II Pobożnego, króla Francji, który przyznał Dreux Odonowi.

Dążył również do podporządkowania sobie Turenii. Tu jednak napotkał opór ze strony hrabiego Andegawenii Fulka III, który również chciał rozszerzyć swoje wpływy na te ziemie. Do decydującej bitwy doszło 6 lipca 1016 r. pod Pontlevoy. Odon oblegał wówczas zamek Montrichard i został zaskoczony nagłym pojawieniem się wojsk Fulka. Zdołał jednak stawić im skuteczny spór i początkowo jego wojska zyskały przewagę. Losy starcia rozstrzygnął atak Herberta z Maine na zachodnią flankę wojsk Odona. Hrabia uciekł z pola bitwy, a jego wojska zostały rozbite. Bitwa ta ustaliła równowagę sił w dolinie Loary na długie lata. Nie zmieniła tego nieudana próba Odona zdobycia zamku Saumur w 1025 r.

W 1022 r. zmarł kuzyn Odona, Stefan I z Szampanii. Odon wykorzystał tę sytuację i opanował Troyes. Następnie wszedł w konflikt z arcybiskupem Reims, Eblesem oraz księciem Górnej Lotaryngii, Teodorykiem Lotaryńskim. W odpowiedzi król Francji i cesarz niemiecki, Henryk II Święty zawarli sojusz i wspólnymi siłami pokonali Odona. Hrabia został zmuszony do porzucenia swoich roszczeń wobec Reims.

Baronowie lombardzcy zaoferowali Odonowi koronę królestwa Italii, jednak hrabia odmówił, nie chcąc pogarszać swoich stosunków z królem Francji. W 1032 r., po śmierci Rudolfa III, zaatakował królestwo Burgundii. Ponownie zawiązała się przeciwko niemu koalicja francusko-cesarska i po raz kolejny Odon musiał zrezygnować ze swoich ambicji.

Zginął w 1037 r. w bitwie pod Bar-le-Duc podczas najazdu na Lotaryngię.

Ze swoją pierwszą żoną Matyldą nie doczekał się potomstwa. Jego drugą żoną była Ermengarda, córka Roberta I, hrabiego Owernii, oraz Ermengardy, córki Wilhelma I, hrabiego Prowansji. Odon i Ermengarda mieli dwoje synów i dwie córki: Tybalda III (1012 – 29 września 1089), hrabiego Blois Stefana II (zm. 1047), hrabiego Troyes i Meaux Bertę, żonę Alana III, księcia Bretanii i Hugona IV, hrabiego Maine Almodis, żonę Godfryda II de Preuilly.

Przypisy

Kategoria:Dynastia z Blois Kategoria:Władcy Blois Kategoria:Władcy Szampanii Kategoria:Hrabiowie Provins Kategoria:Urodzeni w X wieku Kategoria:Zmarli w 1037