thumb|Wykres ideowy ilustrujący różny rozwój organizmów w zależności od natężenia czynnika środowiska: A – eurybionty; B – oligostenobionty; C – mezostenobionty; D – polistenobionty Stenobionty (gr.: stenós – wąski) – gatunki o wąskim zakresie tolerancji ekologicznej dla danego czynnika, np. goryl, koralowce rafy koralowej, porosty itp. Stenobionty są dobrymi bioindykatorami (gatunkami wskaźnikowymi) – ich występowanie świadczy o obecności lub działaniu określonego czynnika. W praktyce gatunki wskaźnikowe wykorzystuje się także do określania stanu środowiska (np. stopnia jego zanieczyszczenia).
Stenobionty dzieli się na: mezostenobionty – organizmy żyjące w obrębie wartości średnich danego czynnika środowiskowego. oligostenobionty – organizmy żyjące w obrębie wartości niskich danego czynnika środowiskowego. polistenobionty – organizmy żyjące w obrębie wartości wysokich danego czynnika środowiskowego.
Przykładowe rodzaje stenobiontów: stenotermy – organizmy wymagające do przeżycia konkretnych wartości temperatury stenohaliny – organizmy potrafiące żyć tylko w wodzie o danym zasoleniu.
Bibliografia Biologia 1, Balerstet J, Lewiński W. Zakres rozszerzony.
Zobacz też
eurybionty Gatunek wskaźnikowy Prawo minimum Liebiga
Kategoria:Tolerancja ekologiczna