Nazwa generalna – nazwa, która w przeciwieństwie do nazwy indywidualnej, może stanowić nie tylko podmiot, ale także orzecznik w zdaniu podmiotowo-orzecznikowym.
Nazwy generalne mogą być: ogólne, jeśli mają więcej niż jeden desygnat – np. „autor eposu rzymskiego”, „człowiek”, „gwiazda”, jednostkowe, jeśli mają jeden desygnat – np. „autor Eneidy”, „pierwszy król Polski z dynastii Piastów”, „matka Jana Pawła II”, puste, jeśli nie mają desygnatów – do nich zaliczają się wszystkie nieposiadające znaczenia neologizmy. Nazwę pustą może ograniczać czas – np. w XXI wieku nazwa „rycerz” jest pusta, lecz w XIII wieku nią nie była.
Nazwami generalnymi jednostkowymi są deskrypcje.
Bibliografia Jacek Jadacki, „Spór o granice języka”, Warszawa 2002 Zygmunt Ziembiński, „Logika praktyczna”, Warszawa 2006.
Kategoria:Semantyka