Sikora meksykańska (Poecile sclateri) – gatunek małego ptaka z rodziny sikor (Paridae) występujący w Ameryce Północnej. Jest ptakiem osiadłym zamieszkującym wyżynne lasy i zarośla Meksyku i południowego krańca Stanów Zjednoczonych. Najczęściej jest spotykana na wysokich elewacjach w lasach iglastych albo sosnowo-dębowych, w srogie zimy migruje na niższe elewacje w poszukiwaniu pożywienia. Na ogół widziana w parach albo małych grupach, ale czasem, szczególnie zimą, wraz z innymi małymi ptakami tworzy duże stada.
Systematyka Tak jak inne gatunki sikor z rodzaju Poecile czasem jest umieszczana w ogólnym rodzaju Parus, ale wyniki szerokich badań morfologiczno-genetycznych wyraźnie pokazują, że razem z innymi spokrewnionymi gatunkami sikor z północnej półkuli sikora meksykańska tworzy osobny rodzaj Poecile.
Wyróżniono cztery podgatunki Poecile sclateri: P. sclateri eidos (J.L. Peters, 1927) – zamieszkuje północny Meksyk, skrajnie południowo-wschodnią Arizonę i skrajnie południowo-zachodni Nowy Meksyk. P. sclateri garzai (A.R. Phillips, 1986) – zamieszkuje północno-wschodni Meksyk. P. sclateri sclateri (O. Kleinschmidt, 1897) – zamieszkuje centralny Meksyk. P. sclateri rayi (A.H. Miller & Storer, 1950) – zamieszkuje południowy Meksyk.
Morfologia Wygląd zewnętrzny Ogólnie sikora meksykańska podobna jest do sikory jasnoskrzydłej i sikory górskiej – czarna „czapeczka”; duże białe policzki; boki i podskrzydle jasnoszare; skrzydła i ogon ciemnoszare; krótki czarny dziób; jedynie duży czarny „śliniaczek” i jasny brzuch może pomóc w odróżnieniu tego gatunku. Samice są ubarwione tak samo jak samce. Ptak ten posiada specyficzny głos i śpiew, i dzięki temu jest najłatwiej go odróżnić od innych bardzo podobnych sikor. Rozmiary długość ciała 12,5–13,5 cm. Masa ciała 7,5–11 g.
Pożywienie Tak jak większość sikor z rodzaju Poecile owady i ich larwy wiosną, latem i jesienią; nasiona i owoce drzew i innych roślin przez cały rok. Prawdopodobnie robi zapasy żywności na zimę tak jak inne z rodzaju Poecile.
Lęgi Gniazdo Wydłubuje dziuple albo zajmuje opuszczone dziuple innych ptaków i naturalne wgłębienia w drzewach nawet do 18 metrów nad ziemią. Samica buduje gniazdo o fundamentach z mchu, trawy i kawałków kory, dodając miękką sierść na samą górę. Jaja, wysiadywanie i pisklęta Samica składa od 5 do 8 (na ogół 6) owalnych brązowo kropionych białych jaj i wysiaduje je przez 11 do 14 dni. Przez następne 18 do 21 dni młode są karmione przez oboje rodziców, dopóki młode nie opuszczą gniazda.
Status zagrożenia W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN sikora meksykańska klasyfikowana jest jako gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern). W 2019 roku organizacja Partners in Flight szacowała liczebność populacji na około 2 miliony dorosłych osobników, a jej trend oceniała jako umiarkowanie spadkowy.
Przypisy Systematyka i nazwa polska za:
Bibliografia Alderfer J.; 2005: Complete Birds Of North America; National Geographic Society. Alderfer J., Dunn J.; 2006: National Geographic Field Guide to the Birds of North America, Fifth Edition; National Geographic Society. Alsop, Fred J., III; 2001: Smithsonian Birds of North America, Western Region. DK Publishing, Inc., New York City.
Kaufman K.; 2005: Field Guide to Birds of North America; Houghton Mifflin.
Linki zewnętrzne
Kategoria:Sikory Kategoria:Ptaki Ameryki Północnej Kategoria:Fauna Meksyku Kategoria:Fauna Stanów Zjednoczonych Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1897 roku