Chris Jericho, właśc. Christopher Keith Irvine (ur. 9 listopada 1970 w Nowym Jorku) – kanadyjsko – amerykański wrestler, muzyk, pisarz i biznesmen, występuje w AEW. Występował również dla WWE, NJPW, Extreme Championship Wrestling (ECW), World Championship Wrestling (WCW) oraz wielu promocji w Kanadzie, Niemczech, Japonii oraz Meksyku.
Jericho zdobył 33 tytuły mistrzowskie spośród czterech największych amerykańskich federacji wrestlingu – WWE, WCW, ECW i AEW. Jest pierwszym Undisputed WWF Championem i jednocześnie ostatnim posiadaczem World Championship (znanego wcześniej jako WCW World Heavyweight Championship), gdzie zdobył oba tytuły tej samej nocy pokonując Stone Colda Steve’a Austina i The Rocka w 2001. Jest również dziewiątym Triple Crown Championem oraz czwartym Grand Slam Championem w historii WWE. W dodatku jest zdobywcą statuetek Slammy Awards w kategorii 2008 Superstar of the Year oraz 2009 Tag Team of the Year (w tag teamie z Big Showem). Został również pierwszym AEW World Championem w 2019.
Jericho jest sześciokrotnym światowym mistrzem. Zdobył WWF Championship raz, World Championship dwa razy oraz World Heavyweight Championship trzy razy. W historii zapisał się jako rekordowo dziewięciokrotny Intercontinental Champion, wygrywając w 2013 głosowanie fanów na najlepszego mistrza w historii. W 2017 dwukrotnie zdobył WWE United States Championship. Jericho występował w wielu walkach wieczoru gal pay-per-view, w tym jego występ jako Undisputed WWF Champion na WrestleManii X8 w 2002.
Poza wrestlingiem, w 1999 Jericho stał się głównym wokalistą zespołu muzycznego Fozzy. Ich debiutancki album (zatytułowany Fozzy) z 2000 i album Happenstance (2002) zawiera nowo-zinterpretowane hity; późniejsze albumy All That Remains (2005), Chasing the Grail (2010), Sin and Bones (2012) i Do You Wanna Start a War (2014) składają się z oryginalnej stworzonej przez nich muzyki. Jericho wziął udział w dwunastym sezonie amerykańskiego Dancing with the Stars. W 2010 był prowadzącym teleturnieju Downfall na kanale ABC, a także hostem 2013 Revolver Golden Gods Awards.
Młodość Irvine urodził się w mieście Manhasset w stanie Nowy Jork. Jego ojciec Ted Irvine był hokeistą i grał dla drużyny New York Rangers. Kiedy jego ojciec przeszedł na sportową emeryturę, rodzina przeprowadziła się do Winnipeg. Zainteresował się wrestlingiem po przyjściu z rodziną na jedną z gal federacji American Wrestling Association w Winnipeg Arena. Zmotywował się do bycia w przyszłości wrestlerem po obejrzeniu kilku nagrań pojedynków Owena Harta, gdzie postanowił przyjść uczęszczać do szkółki Stampede Wrestling i uczyć się między innymi ruchów i ciosów z wysokości. Irvine uznaje Harta, Ricky’ego „The Dragon” Steamboata i Shawna Michaelsa jako inspiratorów do zostania wrestlerem.
Jego pierwszą rolą w wrestlingu była pomoc przy rozkładaniu ringu w nowo-otwartej promocji Keystone Wrestling Alliance, w której nauczył się wielu cennych wskazówek od niezależnych wrestlerów Catfisha Charliego i Cavemana Broda. Irvine uczęszczał do Red River Community College.
Kariera profesjonalnego wrestlera Wczesna kariera (1990–1994) W wieku 19 lat Jericho dołączył do Hart Brothers School of Wrestling, w którym pierwszego dnia poznał Lance’a Storma. Jego trenerami byli Ed Langley oraz lokalny wrestler z Calgary Brad Young. Dwa miesiące później był gotowy do swych pierwszych występów w federacjach niezależnych. Jego debiutancka walka odbyła się 2 października 1990, gdzie pod pseudonimem ringowym „Cowboy” Chris Jericho zremisował w pojedynku ze Stormem. Duo później pracowało jako tag team pod nazwą „Sudden Impact”. Geneza nazwiska „Jericho” pochodzi od albumu Walls of Jericho zespołu Helloween. Jericho i Storm pracowali dla Tony’ego Condello podczas touru w północnej części stanu Manitoba wraz z Adamem Copelandem (Edgem), Jasonem Reso (Christianem) i Terrym Gerinem (Rhino). Para walczyła w Calgary’s Canadian NAtional Wrestling Alliance (CNWA) i Canadian Rocky Mountain Wrestling (CRMW). W 1991 Jericho i Storm zaczęli podróżować po Japonii i występować dla Frontier Martial-Arts Wrestling, gdzie zaprzyjaźnili się z Rickym Fujim, którego trenował legendarny Stu Hart.
Zimą 1992 Jericho przeniósł się do Meksyku i występował pod pseudonimem Leon D’Oro („Golden Lion”) oraz później jako Corazón de León („Lion Heart”), gdzie wystąpił w wielu mniejszych promocjach oraz w najważniejszej w tym kraju – Consejo Mundial de Lucha Libre (CMLL). W CMLL Jericho pokonywał takich wrestlerów jak Silver King, Negro Casas i Último Dragón, a także na 11 miesięcy stał się posiadaczem NWA Middleweight Championship. Po opuszczeniu Meksyku Jericho zawalczył w Niemczech przez sześć tygodni, w tym wziął udział w turnieju prowadzonym przez Rene Lasartessego. W 1994 Jericho zreaktywował drużynę ze Stormem (tym razem znani jako „The Thrillseekers”) i występowali w Smoky Mountain Wrestling (SMW) rywalizując z takimi tag teamami jak Well Dunn, The Rock ’n’ Roll Express i The Heavenly Bodies.
Wrestling and Romance/Wrestle Association R (1994–1996) Pod koniec 1994 Jericho zaczął regularnie występować w Japonii dla promocji Wrestling and Romance (znane później jako Wrestle Association „R”) (WAR) pod pseudonimem The Lion Heart. W listopadzie 1994 stracił NWA Middleweight Championship na rzecz Último Dragóna.
W marcu 1995 Jericho przegrał z Gedo w finale turnieju o nowo-wprowadzone WAR International Junior Heavyweight Championship. W następnym spotkaniu z Gedo pokonał go o tytuł mistrzowski, lecz w lipcu stracił ów tytuł na rzecz Último Dragóna. W grudniu 1995 Jericho wziął udział w drugim turnieju Super J-Cup przegrywając z Wild Pegasusem w drugiej rundzie.
W 1996 Jericho dołączył do heelowej stajni Fuyuki-Gun („Fuyuki Army”), w skład której należeli Hiromichi Fuyuki, Gedo i Jado, adaptując pseudonim ringowy Lion Do. Ugrupowanie określano „drużyną bez szacunku” ze względu na zuchwałe maniery członków. W lutym 1996 Jericho i Gedo wygrali turniej o stworzone International Junior Heavyweight Tag Team Championship pokonując Lance’a Storma i Yujiego Yasuraokę w finale; tytuły stracili na ich rzecz miesiąc później. Jericho po raz ostatni pojawił się w federacji w połowie roku, występując łącznie w 24 tournee dla promocji.
Extreme Championship Wrestling (1995–1996) W 1995 dzięki rekomendacji ze strony Benoit, Dave’a Meltzera i Perry’ego Saturna, oraz po tym jak Mick Foley zainteresował się pojedynkami Jericho, wrestler zaczął występować w federacji Extreme Championship Wrestling (ECW). Udało mu się zdobyć ECW World Television Championship od Pitbulla #2 w czerwcu 1996. Jericho walczył z takimi gwiazdami jak Taz, Sabu, Rob Van Dam, Foley (jako Cactus Jack), Shane Douglas, czy też 2 Cold Scorpio. W międzyczasie wrestlerem zainteresowało się World Championship Wrestling (WCW) i po zaoferowaniu przez nich kontraktu przeniósł się do owej federacji.
World Championship Wrestling Cruiserweight Champion (1996–1998) 26 sierpnia 1996 Jericho po raz pierwszy pojawił się w WCW podczas tygodniówki Monday Nitro w walce przeciwko Alexowi Wrightowi. 15 września odbył się jego debiut na gali pay-per-view Fall Brawl, gdzie przegrał z Chrisem Benoit. W styczniu 1997 Jericho zadebiutował w New Japan Pro-Wrestling (NJPW), które wymieniało się zawodnikami z WCW; pracował tam jako Super Liger, zamaskowany nemezys Jushina Ligera Thundera. Według Jericho, jego pierwsza walka z Kojim Kanemoto na gali Wrestling World 1997 była odebrana bardzo kiepsko, więc porzucono ów charakter. Jericho zepsuł wiele akcji w walce i tłumaczył się trudnościami w widoczności w masce. Przez następnych sześć miesięcy Jericho walczył w New Japan już bez maski, po czym powrócił do WCW. 28 czerwca 1997 Jericho pokonał Syxxa zdobywając WCW Cruiserweight Championship pierwszy raz w karierze. Utrata tytułu nastąpiła miesiąc później na rzecz Alexa Wrighta, lecz 16 sierpnia Jericho odzyskał pas.
Jericho rozpoczął przemianę charakteru w heela po tym jak po raz trzeci zdobył owo mistrzostwo pokonując Reya Misterio Jr.-a na gali Souled Out. Po walce Jericho zaatakował kolano rywala skrzynką narzędziową. Wedle scenariusza, Mysterio potrzebował sześć miesięcy przerwy na wyleczenie kontuzji. Tuż po tym wydarzeniu Jericho prowadził rywalizację z Juventud Guerrerą, w której Guerrera bez przerwy żądał walki o Cruiserweight Championship, lecz za każdym razem Jericho odmawiał. Ostatecznie doprowadziło to do Title vs. Mask matchu na gali SuperBrawl VIII. Guerrera przegrał walkę i musiał pozbyć się swej maski. Od tego momentu Jericho zaczął przynosić ze sobą do ringu zdobycze pokonanych przeciwników, takie jak maska Guerrery, hawajska sukienka Prince’a Iaukea’y oraz opaska Disco Inferno.
mały|Jericho po nagraniach tygodniówek Nitro w 1998. Jericho zaczął długą rywalizację z Deanem Malenko, w której bez przerwy powtarzał, że jest lepszym wrestlerem od rywala, jednakże odmawiał podjęcia pojedynku z nim. Ze względu na biegłości w technicznym wrestlingu, Malenko był znany jako „The Man of 1,000 Holds” (pol. mężczyzna znający 1000 ruchów), więc Jericho przyjął przydomek „The Man of 1,004 Holds”. Jericho wyjawił w swojej autobiografii, że w dzieciństwie widział wywiad w jednej z federacji, w której pewien wrestler był wpierw znany jako „The Man of 1,000 Holds”, zaś później jako „The Man of 1,002 Holds”, więc zapożyczył pomysł i doliczył sobie dwa ruchy. 30 marca 1998 na odcinku tygodniówki Nitro, tuż po pokonaniu Marty’ego Jannetty’ego, Jericho wyciągnął długą listę 1004 ruchów które zna i wyrecytował je publice. Większość z chwytów była fikcyjna, a reszta była odmianą ruchu armbar pod inną nazwą.
12 marca 1998 na odcinku tygodniówki Thunder, Malenko pokonał wrestlera w masce Guerrery, którym miał być Jericho. Po walce okazało się, że był nim Lenny Lane, którego Jericho przekupił do występu w walce za niego. Rozpoczęło to kolejną minirywalizację pomiędzy Lanem i Jericho, gdy ten nie chciał zapłacić Lane’owi za występ. Na gali Uncensored Jericho wreszcie zawalczył z Malenko i go pokonał, po czym rywal wziął przerwę od występów w ringu. Po ich walce Jericho zaczął wchodzić do ringu z portretem Malenko i obrażać go przed widownią. Przed galą Slamboree, J.J. Dillon (nazywany przez Jericho jako „Jo Jo”) wyznaczył Cruiserweight Battle Royal, gdzie zwycięzca od razu po walce miał dostać szansę na pojedynek z Jericho o Cruiserweight Championship. Podczas trwania gali, pojedynek wygrał Ciclope po tym jak przedostatni zawodnik Juventud Guerrera uściskał jego dłoń i sam się wyeliminował z pojedynku. Przebranym Ciclopem okazał się powracający Malenko. Po otrzymaniu jednej z najgłośniejszych reakcji w historii WCW, Malenko pokonał Jericho zdobywając mistrzostwo. Jericho stwierdził, że jest ofiarą konspiracji, przy czym obwinił za to zaplecze WCW, Dillona, Teda Turnera, a nawet Billa Clintona. Ostatecznie, Malenko został zmuszony zwakować tytuł mistrzowski. Jericho pokonał Malenko na gali The Great American Bash o zwakowany tytuł po tym, jak Malenko został zdyskwalifikowany ze względu na atak stalowym krzesełkiem w Jericho. Później tej samej nocy, Malenko (według scenariusza) został zawieszony przez federację.
Na gali Bash at the Beach, Rey Mysterio Jr. (który powrócił po kontuzji kolana) pokonał Jericho w No Disqualification matchu o mistrzostwo po tym jak wciąż zawieszony Malenko zainterweniował w pojedynku. Jericho odzyskał tytuł (bez zaliczania panowania Mysterio) następnej nocy na odcinku Nitro podczas wręczenia pasa mistrzowskiego dla Mysterio; Dillon został zmuszony oddać tytuł Jericho. Ostatecznie Jericho stracił Cruiserweight Championship na gali Road Wild na rzecz Guerrery, gdzie Malenko był sędzią specjalnym pojedynku.
World Television Champion (1998–1999)