Acinetobacter – rodzaj bezwzględnie tlenowych bakterii Gram ujemnych, względnie chorobotwórczych, mogących wywoływać zakażenia szpitalne. Wchodzą one w skład mikrobioty fizjologicznej skóry i śluzówki jamy nosowo-gardłowejA. Szkaradkiewicz, Mikrobiologia lekarska repetytorium z bakteriologii, s. 37, Wydawnictwo Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkiewicza w Poznaniu 2011, . Acinetobacter nie wytwarza rzęsek ani przetrwalników. Kolonie układają się w pałeczki. Podczas intensywnego wzrostu, w fazie stacjonarnej przyjmują kształt ziarniaków.
HodowlaA. Szkaradkiewicz, Mikrobiologia lekarska repetytorium z bakteriologii, s. 38, Wydawnictwo Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkiewicza w Poznaniu 2011, Wzrost następuje w ciągu 18 do 24 godzin na agarze z krwią (kolonie małe i średnie, wypukłe, bezbarwne) oraz na agarze czekoladowym w warunkach tlenowych i optymalnej temperaturze 33-35 °C.
Biochemiczne cechy diagnostyczneA. Szkaradkiewicz, Mikrobiologia lekarska repetytorium z bakteriologii, s. 39, Wydawnictwo Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkiewicza w Poznaniu 2011, Bakterie z rodzaju Acinetobacter posiadają następujące biochemiczne cechy diagnostyczne oksydazo ujemne, katalazo dodatnie, laktozo dodatnie, maltozo ujemne, fuktozo ujemne, sacharozo ujemne. brak redukcji azotanów do azotynów.
Rodzaj Acinetobacter dzieli się na gatunki glukozo dodatnie (zdolne do rozkładu glukozy) (np. A. baumannii) oraz niezdolne do oksydacji glukozy (np. A. lwoffi, i A. haemolyticus)Patrick R. Murray, Ken S. Rosenthal, Michael. A. Pfaller, Mikrobiologia, Elsevier, s. 331, Wrocław 2011, .. Bakterie z tego rodzaju nie wytwarzają indolu ani H2S.
Czynniki zjadliwości Głównymi czynnikami zjadliwości bakterii z tego rodzaju są: otoczki, fimbrie należą do rzadkości. białka błony zewnętrznej, endotoksyna (lipopolisacharyd), enzymy: esterazy, lipazy.
Zakażenia Jak wspomniano wyżej, najczęściej są to zakażenia szpitalne: zapalenia płuc, zwłaszcza u pacjentów korzystających z respiratora, zakażenia skóry i tkanek miękkich, zakażenia układu moczowego, zapalenia ośrodkowego układu nerwowego np. opon mózgowo-rdzeniowych.
Leczenie zakażeń Cały rodzaj jest oporny na penicyliny. Lekami z wyboru wobec szczepów wieloopornych jest tygecyklina lub karbapenemy połączone z sulbaktamemDanuta Dzierżanowska, Antybiotykoterapia praktyczna, s. 381, Wydanie IV, Alfa Medica Press Bielsko-Biała 2008, .
Wybrane gatunki Acinetobacter baumannii Acinetobacter calcoaceticus Acinetobacter lwoffii Acinetobacter ursingii. Acinetobacter haemolyticus
Przypisy
Bibliografia Podstawy Mikrobiologii Lekarskiej. PZWL, Warszawa 1979. Praca pod redakcją Leona Jabłońskiego. . Strona 283 oraz 277 Mikrobiologia. Elsevier, Wrocław 2011. Patrick R. Murray, Ken S. Rosenthal, Michael. A. Pfaller. . Strona 331
Kategoria:Proteobakterie