Śląsk Wrocław – klub piłki nożnej z Wrocławia na Dolnym Śląsku. W sezonie 2026/2027 występuje w Ekstraklasie. Śląsk jest dwukrotnym mistrzem Polski, czterokrotnym wicemistrzem Polski, dwukrotnym zdobywcą Pucharu Polski, dwukrotnym zdobywcą Superpucharu Polski oraz zdobywcą Pucharu Ekstraklasy (2009). Obecnie zajmuje ósme miejsce w tabeli wszech czasów Ekstraklasy.

Dzieje klubu Dotychczasowe nazwy od 18 marca 1946 – Pionier Wrocław od kwietnia 1949 – Legia Wrocław od 1951 – Okręgowy Wojskowy Klub Sportowy Wrocław od 1955 – Centralny Wojskowy Klub Sportowy Wrocław od 1957 – Wojskowy Klub Sportowy Śląsk Wrocław od 28 listopada 1997 – Wrocławski Klub Sportowy Śląsk Wrocław Sportowa Spółka Akcyjna od 29 grudnia 2005 – Wrocławski Klub Sportowy Śląsk Wrocław Spółka Akcyjna

Początki W 1945 roku podczas Konferencji Poczdamskiej potwierdzono przyłączenie do Polski tzw. Ziem Odzyskanych m.in. Dolnego Śląska z Wrocławiem. W 1946 roku z Przemyśla do Wrocławia zostaje przeniesiona Oficerska Szkoła Saperów. Przy niej, 18 marca 1946 rokuPoland – List of Foundation Dates. na zebraniu założycielskim zostaje powołany do życia Klub Sportowy Pionier (pochodzenie nazwy: Pionierzy Wrocławia, Pionier (wojsko)). Zostają założone sekcje piłki nożnej, hokeja, boksu i wioślarstwa. Pionier Wrocław występy rozpoczął od B-klasy dolnośląskiej. Sezon 1946/47 zakończył na pierwszym miejscu i awansował do A-klasy. W 1947 roku z Krakowa do Wrocławia przeniosła się Oficerska Szkoła Piechoty Nr 1 (szkoła ta powstała w czerwcu 1943 roku w Riazaniu w ZSRR jako Dywizyjna Szkoła Podchorążych, a w roku 1945 została przeniesiona do Krakowa). Przy szkole powstał Klub Sportowy Podchorążak. Data powstania klubu nie jest znana, na pewno funkcjonował on już w Krakowie. W roku 1947 Pionier i Podchorążak połączyły się (dokładna data tego połączenia nie jest znana). Dlatego też rok 1947 został oficjalnie uznany za datę powstania obecnego WKS Śląsk Wrocław, jednak biorąc pod uwagę, iż po połączeniu klub występował w A-klasie dolnośląskiej, do której wywalczył awans sezon wcześniej jako Pionier Wrocław, to za datę powstania klubu należałoby uznać 18 marca 1946 rokuK. Mielczarek, Historia Śląska Wrocław – część 1, Trudne początki, Program wydany na mecz Śląsk – ŁKS Łomża, 29 marca 2008..

Lata 1947–1956 W sezonie 1947/48 rozgrywki w A-klasie dolnośląskiej Pionier zakończył na 6. miejscu. Sezon 1948/49 w A-klasie dolnośląskiej wrocławski zespół rozpoczął jako Pionier, ale w kwietniu 1949 zmienił nazwę na Legia Wrocław. Rozgrywki zakończył ponownie na 6. miejscu. W sezonie 1949/50 zespół nadal występował w A-klasie. Na koniec rundy jesiennej w grudniu 1950 CWKS Wrocław był na 3. miejscu w A-klasie dolnośląskiej. Do rundy wiosennej nie przystąpił, gdyż w styczniu 1951 roku II ligę powiększono do czterech grup (32 drużyny) i wrocławski zespół dzięki temu, już pod nazwą OWKS, wystartował w drugiej lidze. Pierwsza i druga liga polska grały wówczas systemem wiosna-jesień. OWKS w debiucie w 2 lidze w 14 meczach zdobył tylko 4 punkty, zajmując ostatnie, 8. miejsce w swojej grupie i spadł do zreformowanej klasy wojewódzkiej, czyli dawnej A-klasy. W sezonie 1952 w klasie wojewódzkiej OWKS wygrał swoją grupę, a w dwumeczu o zwycięstwo w całych rozgrywkach pokonał Spójnię Lubań Śląski i został Mistrzem Dolnego Śląska. W 1952 roku wprowadzono nowy system o awans lub spadek z II ligi. Drużyna II ligowa bez względu na zajęte miejsce po zakończeniu rozgrywek mistrzowskich rozgrywała dwa spotkania barażowe z mistrzem swojego okręgu: 16 listopada 1952 OWKS Wrocław (mistrz Dolnego Śląska) – Pafawag Stal Wrocław (drużyna II-ligowa) 3:1 (dwie bramki Lizurka i jedna Kajdasza dla Śląska, dla Pafawagu Majewski). 23 listopada 1952 Pafawag Stal Wrocław – OWKS Wrocław 0:1 (bramka samobójcza). Mimo tych zwycięstw z Pafawagiem, OWKS Wrocław nie uzyskał awansu do II ligi, ponieważ postanowiono od następnego sezonu 1953 znacznie ją zmniejszyć. Okrojono ją z 40 do 14 drużyn, w związku z czym 26 zespołów II ligowych musiało przejść do nowo powstałej III ligi piłkarskiej. Dla OWKS w nowej drugiej lidze zabrakło więc miejsca. „Przecież wojskowi wyeliminowali Pafawag” protestowali wrocławscy działacze, w Warszawie mówiono „mamy reorganizację”K. Mielczarek, Historia Śląska Wrocław – część 4, Odebrany awans, Program wydany na mecz Śląsk – GKS Jastrzębie, 3 maja 2008.. W sezonie 1953 OWKS wystąpił więc w trzeciej lidze – zwanej ligą międzywojewódzką (wrocławsko-opolską) i zajął ostatecznie trzecie miejsce. W roku 1954 w związku z reorganizacją w sporcie wojskowym drużyna piłkarska OWKS nie została zgłoszona do rozgrywek ligowych. Rok później OWKS ponownie rozegrał sezon w 3 lidze wrocławsko-opolskiej zajmując czwarte miejsce. Przełomowym okazał się sezon 1956. CWKS Wrocław zajął pierwsze miejsce w 3 lidze wrocławsko-opolskiej co upoważniało do gry w turnieju barażowym o awans do drugiej ligi. CWKS Wrocław turniej wygrał i uzyskał awans.

Lata 1957–1964 W trakcie sezonu 1957 w 2 lidze klub zmienia nazwę na Śląsk Wrocław. Sezon okazał się dobry i Wrocławianie skończyli go tuż za miejscem premiowanym awansem do I ligi, które zajęła Polonia Bydgoszcz. Śląsk dysponował najlepszą obroną na zapleczu I ligi (tak północnej w której grał, jak i południowej). W kolejnym sezonie w II lidze Wojskowi również walczyli o awans. Zadanie było o tyle trudne, iż za rywali mieli stabilne zespoły, z przeszłością pierwszoligową – Pogoń Szczecin i Lecha Poznań. Nie udało się wyprzedzić Portowców i Śląsk został wicemistrzem grupy, tak jak rok wcześniej. Wrocławianie strzelili wówczas najwięcej bramek w całej lidze – 56 bramek, m.in. zwyciężyli w meczu z Wartą Poznań 8:0. Sezon 1959 okazał się nieco słabszy, WKS zajął 4. miejsce. Sezon 1960 również zakończył się dla Śląska w środku tabeli, mimo iż o awans było łatwiej – awansowały po 2 najlepsze drużyny z każdej grupy. 1961 rok był kolejnym z rzędu przeciętnym dla Wrocławian, w którym dobre występy przeplatali słabymi. Efektem było dopiero ósme miejsce w połączonej 2 lidze. W Pucharze Polski zdarzyła się niespodziewana porażka z Górnikiem Świętochłowice 2:3. w 1962 roku wrócono do dwóch grup 2 ligi, tym razem pomniejszonych, ze względu na konieczność rozegrania krótkiego sezonu związanego z przejściem na format rozgrywek jesienno-wiosennych od następnego sezonu, rozpoczynającego się w drugiej połowie tego roku. Śląsk zajął 3. miejsce, co było małym progresem. Awansowała Pogoń Szczecin. Pierwszy sezon w systemie jesień-wiosna 1962/1963 okazał się równie średni, jak poprzednie. Drużyna grała w kratkę, co zaowocowało 6 miejscem. Sezon 1963/1964 okazał się historycznym dla wrocławskiego klubu. W pięknym stylu Śląsk po raz pierwszy w historii awansował do najwyższej ligi w Polsce. Na 30 spotkań WKS przegrał tylko 3, a aż 19 meczów wygrał. Klub zdobył 46 punktów. 7 więcej niż 3 drużyna (za zwycięstwo przyznawano 2 pkt.). Wiele dała dobra formacja defensywna – 14 bramek straconych, prawie dwukrotnie mniej niż kolejny na tej liście Zawisza Bydgoszcz.

Lata 1965–1973 Wrocław, jedno z największych miast w Polsce, długo musiało czekać na drużynę w najwyższej klasie rozgrywkowej, bo aż dwie dekady. Historyczny pierwszy mecz z Szombierkami Bytom zakończył się porażką 0:3. Pierwszą bramkę w ekstraklasie zdobył Joachim Stachuła w meczu z Gwardią Warszawa, pierwszym zwycięskim (2:1) w ekstraklasie. Pierwsze lata gry wśród najlepszych Wrocławianie kończyli w środku tabeli, lub trochę niżej. W 1969 roku nastąpił pierwszy spadek do 2 ligi. Celem był powrót do 1 ligi. WKS (poza rokiem 1971, gdy niespodziewanie trafiła się groźba spadku do 3 ligi) plasował się w czołówce 2 ligi, w 1973 roku powracając na 20 lat do ekstraklasy.

Lata 1974–1982 Druga połowa lat siedemdziesiątych i początek lat osiemdziesiątych uznawane są do dziś za najlepszy okres w historii klubu – sukcesy zarówno w lidze, jak i w Pucharze Polski, rekordowa ilość publiczności, dobre drużyny młodzieżowe oraz udane spotkania w europejskich pucharach. Aż pięciokrotnie Śląsk kończył w tym czasie rozgrywki ligowe na podium, w 1977 roku zdobywając pierwszy raz mistrzostwo Polski.

Skład w sezonie mistrzowskim 1976/1977: zawodnicy: Tadeusz Pawłowski, Mieczysław Kopycki, Władysław Żmuda, Janusz Sybis, Zygmunt Kalinowski, Józef Kwiatkowski, Jan Erlich, Zygmunt Garłowski, Henryk Kowalczyk, Mieczysław Olesiak, Marian Balcerzak, Roman Faber, Krzysztof Karpiński, Zdzisław Rybotycki, Jacek Wiśniewski, Jacek Nocko, Ireneusz Garłowski, Jerzy Szymonowicz, Mirosław Mitka, Tadeusz Nowakowski; trener: Władysław Żmuda, II trener: Józef Majdura.

Lata 1983–1992 Okres ten był czasem ostatnich poważniejszych sukcesów klubu przed długotrwałym kryzysem, w jaki niebawem popadł. W sezonie 1982/1983 klub opuścił Tadeusz Pawłowski (wyjechał za granicę). W lidze klub radził sobie raczej przeciętnie – dopiero 6 pozycja na koniec sezonu. Większe sukcesy Śląsk odnosił w Europie. Dwumecz z Dynamem Moskwa wygrał w dramatycznych okolicznościach. W następnej rundzie jednak wrocławianie dwukrotnie przegrali z Servette FC i odpadli z Pucharu UEFA. Kolejny sezon również był dość przeciętny, Wojskowi zajęli 8. pozycję. W sezonie 1985 klub omal nie spadł do 2 ligi. Sezon skończył na ostatniej bezpiecznej pozycji w tabeli, wyprzedzając Radomiaka jedynie lepszym bilansem bramkowym. Po słabszym roku klub powrócił do środka tabeli, plasując się na 7 miejscu. W sezonie 1986/1987 z dobrej strony na MŚ 1986 w Meksyku zaprezentował się Ryszard Tarasiewicz, co przełożyło się również na postawę w lidze. Miejsce tuż za podium w lidze oraz drugi w historii Puchar Polski, po zwycięstwie z GKS-em Katowice. Sezon 1987/1988 zaczął się od Superpucharu Polski w Białymstoku, gdzie WKS pokonał mistrza Polski Górnika Zabrze 2:0. W Pucharze Zdobywców Pucharów Śląsk trafił na Real Sociedad – w Hiszpanii skończyło się bezbramkowym remisem, we Wrocławiu, przy czterdziestotysięcznej widowni, klub odpadł z pucharów po porażce 0:2. Śląsk sezon skończył na 6 miejscu. Lata 1989–1992 kończyły się pozycją w środku tabeli; za granicę wyjechał Ryszard Tarasiewicz, klub grał coraz słabiej.

Lata 1993–2000 Po przemianach ustrojowych w 1989 roku sytuacja klubu pogorszyła się. Klub był sporym obciążeniem dla resortu wojskowego. Sezon 1992/1993 klub skończył na 16 miejscu ponosząc aż 20 porażek w sezonie. Całkiem dobrze radził sobie jednak w Pucharze Polski dochodząc do półfinału, przegrywając dopiero z Ruchem Chorzów.

Po spadku do drugiej ligi Śląsk zajął tam 5 miejsce, podczas gdy premiowane awansem były 2 pierwsze lokaty.

W sezonie 1994/1995 przyszedł awans. Śląsk wygrał grupę zachodnią wyprzedzając m.in. Wisłę Kraków i Amikę Wronki. Po drodze do 1 ligi Śląsk gromił 6:0 Arkę, Ślęzę, Pogoń Oleśnica czy Lechię 5:0.

W ekstraklasie uzyskał tyle samo punktów co degradowana Pogoń Szczecin i zajął ostatnie bezpieczne miejsce w lidze. Frekwencja była spora sięgając 10–11 tys. w spotkaniach z Legią i Widzewem.

Sezon 1996/1997 okazał się nieudany. Klub nie dokończył rozgrywek, ostatnie 3 spotkania oddając walkowerem. Przegrane aż w 25 spotkaniach, przedostatnie miejsce, ledwie 24 punkty, bilans bramkowy 24-65 i spadek do 2 ligi.

Sezon 1997/1998 klub rozpoczął w 2 lidze. Do grudnia 1997 sekcja piłki nożnej była częścią wielosekcyjnego Wojskowego Klubu Sportowego Śląsk Wrocław. W związku ze zmianami organizacyjnymi w wojsku sekcja oddzieliła się zakładając 12 grudnia 1997, Sportową Spółkę Akcyjną. W związku z tym w nazwie doszło do drobnej korekty. Wyraz „Wojskowy” zamieniono na „Wrocławski”. WKS zakończył sezon na dość wysokim 3 miejscu z 56 punktami. Awansował Ruch Radzionków z 12 punktami więcej.

W sezonie 1998/1999 na zapleczu ekstraklasy klub ponownie wywalczył 3. miejsce w grupie zachodniej. Tym razem zabrakło ledwie 3 punktów do awansu.