Jurij Walerjewicz Nikiforow, ros. Юрий Валерьевич Никифоров, ukr. Юрій Валерійович Никифоров, Jurij Walerijowicz Nykyforow (ur. 16 września 1970 w Odessie, Ukraińska SRR) – rosyjski piłkarz pochodzenia ukraińskiego, grający najczęściej na pozycji środkowego obrońcy, reprezentant ZSRR, WNP, Ukrainy i Rosji.
Kariera piłkarska Kariera klubowa Nikiforow urodził się w Odessie. Wychowanek SDJuSzOR Czornomoreć Odessa. Pierwsze trenerzy - E.Łuczyn, J.Skoryk. Karierę rozpoczął w czwartoligowym klubie SKA Odessa, a już w połowie 1987 roku przeszedł do lokalnego rywala, Czornormoca Odessa, z którym wywalczył awans z pierwszej ligi do wyższej. W 1988 został piłkarzem Dynama Kijów, jednak nie rozegrał dla tego klubu żadnego spotkania i w 1989 roku wrócił do Czornormoca. W 1991 roku zajął z nim czwarte miejsce w lidze, a w 1992 roku po uzyskaniu niepodległości przez Ukrainę zdobył z nim pierwszy w historii Puchar Ukrainy.
Na początku 1993 roku Nikiforow trafił do rosyjskiego Spartaka Moskwa, w którym stał się liderem środka obrony. Już w swoim pierwszym sezonie wywalczył ze Spartakiem mistrzostwo Rosji oraz zadebiutował w rozgrywkach Ligi Mistrzów. W 1994 roku osiągnął kolejne sukcesy - został zarówno mistrzem kraju, jak i zdobywcą Pucharu Rosji. W 1995 roku zajął ze Spartakiem trzecie miejsce, a w 1996 po raz trzeci świętował zdobycie mistrzostwa kraju. Przez 4 lata rozegrał dla Spartaka 85 meczów i strzelił 16 bramek.
Latem 1996 Nikiforow przeszedł do hiszpańskiego Sportingu Gijón. W Primera División swój pierwszy mecz zaliczył 2 września, a Sporting wygrał 3:2 na wyjeździe z Espanyolem. Z drużyną z Gijón Nikiforow utrzymał się w lidze, ale rok później zajął z nią ostatnie dwudzieste miejsce oznaczające spadek do Segunda División.
W 1998 roku Nikiforow podpisał kontrakt z PSV Eindhoven. W 1999 roku zajął z tym klubem trzecie miejsce w Eredivisie, a rok później wywalczył swój pierwszy tytuł mistrza Holandii. Natomiast w sezonie 2000/2001 obronił mistrzostwo, a w 2002 roku został wicemistrzem Holandii. W 2003 roku Jurij wyjechał do Japonii. Przez rok grał w Urawie Red Diamonds, z którą zdobył Puchar Japonii. Pod koniec roku zakończył karierę.
Sezon Klub Kraj Rozgrywki Mecze Bramki 1987 SKA Odessa
ІІ liga 5 0 1987 Czornomoreć Odessa
І liga 19 3 1988 Dynamo Kijów
Wyższa liga 0 0 1989 Czornomoreć Odessa
Wyższa liga 11 0 1990 Czornomoreć Odessa
Wyższa liga 18 2 1991 Czornomoreć Odessa
Wyższa liga 29 10 1992 Czornomoreć Odessa
Wyższa liga 18 2 1992/93 Czornomoreć Odessa
Wyższa liga 11 1 1993 Spartak Moskwa
Premier liga 23 0 1994 Spartak Moskwa
Premier liga 26 2 1995 Spartak Moskwa
Premier liga 22 8 1996 Spartak Moskwa
Premier liga 14 5 1996/97 Sporting Gijón
Primera División 38 2 1997/98 Sporting Gijón
Primera División 27 1 1998/99 PSV Eindhoven
Eredivisie 25 1 1999/00 PSV Eindhoven
Eredivisie 29 3 2000/01 PSV Eindhoven
Eredivisie 26 1 2001/02 PSV Eindhoven
Eredivisie 19 0 2002/03 RKC Waalwijk
Eredivisie 29 1 2003 Urawa Red Diamonds
J-League 12 0
Kariera reprezentacyjna W reprezentacji ZSRR Nikiforow zadebiutował 11 września 1990 roku w wygranym 2:0 meczu z Norwegią. W 1994 roku został powołany przez Pawła Sadyrina na Mistrzostwach Świata w USA. Wystąpił tam we wszystkich trzech spotkaniach Rosji: przegranych 0:2 z Brazylią i 1:3 ze Szwecją oraz wygranym 6:1 z Kamerunem. W 1996 roku na Euro 96 zagrał we dwóch meczach: z Niemcami (0:3) oraz z Czechami (3:3).
Swój ostatni wielki turniej Nikiforow zaliczył w 2002 roku. Na Mistrzostwach Świata 2002 był podstawowym zawodnikiem i zaliczył trzy spotkania: z Tunezją (2:0), z Japonią (0:1) oraz z Belgią (2:3). W kadrze ZSRR rozegrał 6 meczów, w WNP - 4, a w kadrze Rosji - 55 i zdobył w nich 6 goli.
Z młodzieżową reprezentacją ZSRR U-16 Nikiforow wywalczył mistrzostwo świata U-16 w 1987 roku, a 1988 roku został mistrzem Europy U-19.
Sukcesy i odznaczenia Sukcesy klubowe zdobywca Pucharu Ukrainy: 1992 mistrz Rosji: 1993, 1994, 1996 brązowy medalista Mistrzostw Rosji: 1995 zdobywca Pucharu Rosji: 1994 mistrz Holandii: 2000, 2001 zdobywca Superpucharu Holandii: 1998, 2000, 2001 zdobywca Pucharu Ligi Japonii: 2003
Sukcesy reprezentacyjne mistrz Świata U-16: 1987 (w Kanadzie) mistrz Europy U-19: 1988 (w Czechosłowacji) uczestnik turnieju finałowego Mistrzostw Europy: 1996 uczestnik turnieju finałowego Mistrzostw Świata: 1994, 2002
Odznaczenia tytuł Mistrza Sportu ZSRR: 1987
Bibliografia
Profil na stronie legioner.kulichki.com
Kategoria:Urodzeni w 1970 Kategoria:Ludzie urodzeni w Odessie Kategoria:Piłkarze pochodzenia ukraińskiego Kategoria:Reprezentanci Związku Radzieckiego w piłce nożnej Kategoria:Reprezentanci Ukrainy w piłce nożnej Kategoria:Reprezentanci Rosji w piłce nożnej Kategoria:Piłkarze Czornomorca Odessa Kategoria:Piłkarze Dynama Kijów Kategoria:Piłkarze PSV Eindhoven Kategoria:Piłkarze RKC Waalwijk Kategoria:Piłkarze SK Odessa Kategoria:Piłkarze Spartaka Moskwa Kategoria:Piłkarze Sportingu Gijón Kategoria:Piłkarze Urawa Red Diamonds Kategoria:Uczestnicy Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej 1996 Kategoria:Uczestnicy Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 1994 Kategoria:Uczestnicy Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 2002