Ignacy Wodziński herbu Jastrzębiec (ur. 1745, zm. 1815) – generał major od 1791, od 1793 generał-lejtnant, komendant Szkoły Rycerskiej w latach 1793-1794, uczestnik insurekcji kościuszkowskiej, wolnomularz. W 1794 odznaczony Orderem Orła Białego, w 1790 został kawalerem Orderu Świętego StanisławaKawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, 2008, s. 275..
Od 1777 był adiutantem Stanisława Augusta Poniatowskiego, towarzysz jego wygnania w GrodnieHenryk P. Kosk, generalicja polska, t. II, Pruszków 2001, s. 256..
W XVIII wieku był członkiem loży wolnomularskiej Świątynia IzisStanisław Małachowski-Łempicki, Wykaz polskich lóż wolnomularskich oraz ich członków w latach 1738-1821, w: Archiwum Komisji Historycznej, t. XIV, Kraków 1930, s. 333..
Przypisy
Bibliografia Aleksander Czaja, Między tronem, buławą, a dworem petersburskim. Z dziejów Rady Nieustającej 1786-1789, indeks osób opracowała Anna Kazimierska-Czaja Warszawa 1988 "Wielka Ilustrowana Encyklopedia Gutenberga" (1928–1939)
Kategoria:Generałowie lejtnanci I Rzeczypospolitej Kategoria:Generałowie majorowie I Rzeczypospolitej Kategoria:Generałowie powstania kościuszkowskiego Kategoria:Komendanci Szkoły Rycerskiej w Warszawie Kategoria:Polscy wolnomularze (I Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Orderem Orła Białego (I Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Stanisława (I Rzeczpospolita) Kategoria:Urodzeni w 1745 Ignacy Kategoria:Zmarli w 1815