Chorągiew husarska koronna Stanisława Lanckorońskiego – chorągiew husarska koronna połowy XVII wieku, okresu wojen ze Szwedami, licząca sobie w II kwartale 1656 88 koni.
Charakterystyka Chorągwie husarskie były jednostkami organizacyjnymi i taktycznymi liczącymi około 100–200 koni. Zaciągano je według systemu pocztów towarzyskich. Składała się z dwu-trzy konnych pocztów: rotmistrza, porucznika, chorążego i pocztów towarzyszy. Broń ofensywną husarii stanowiła kopia długości około 5,5 m, a uzbrojenie ochronne to półzbroja złożona z folg, często kombinowana z kolczugą, później półzbroja łuskowa. Wraz z towarzyszami do boju stawali pocztowi (zwani pacholikami, czeladnikami lub osiadaczami). Oprócz nich husarz dysponował ciurami (sługami obozowymi). Ci ostatni rzadko brali udział w walkach, co najwyżej w obronie taboru lub obozu.
W XVII wieku wojska Rzeczypospolitej prowadziły działania wojenne na kilku frontach. Walczyły z wojskami szwedzkimi, powstańcami Chmielnickiego, Carstwem Moskiewskim, Tatarami Chanatu Krymskiego i Imperium Osmańskim.
Klęski wojsk koronnych w bitwach nad Żółtymi Wodami i pod Korsuniem wywarły przygnębiające wrażenie na szlachcie. Sejmiki wojewódzkie zwołane w 1648 przez Prymasa podjęły uchwały w sprawie nowych zaciągów i odbudowy armii koronnej. Na tej podstawie została utworzona chorągiew husarska kasztelana kamienieckiego Stanisława z Brzezia Lanckorońskiego. W pierwszym kwartale 1649 liczyła 100 koni.
W październiku 1655 chorągiew hetmana polnego koronnego Stanisława Lanckorońskiego walczyła z wojskami szwedzkimi pod Wojniczem. W tym czasie liczyła około 120 koni.
W pierwszym kwartale 1656 liczyła około 100 koni. Chorągiew wzięła udział w bitwie pod Warszawą pod koniec lipca 1656.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Chorągwie husarskie koronne Kategoria:Oddziały wojskowe Lanckorońskich herbu Zadora Kategoria:Jazda koronna w dobie potopu szwedzkiego Kategoria:Jazda koronna w dobie wojny polsko-rosyjskiej (1654–1667)