thumb|180px Chorągiew husarska litewska królewska – oddział konnicy litewskiej wojska I Rzeczypospolitej XVII wieku (okresu wojny polsko-rosyjskiej 1654–1667).
Charakterystyka Chorągiew husarska należała do wojsk autoramentu narodowego. Była jednostką organizacyjną i taktyczną liczącą około 100–200 koni. Zaciągano ją według systemu pocztów towarzyskich. Składała się z zazwyczaj dwu-trzy konnych pocztów: rotmistrza, porucznika, chorążego i pocztów towarzyszy. Wraz z towarzyszami do boju stawali pocztowi (zwani pacholikami, czeladnikami lub osiadaczami). Oprócz nich husarz dysponował ciurami (sługami obozowymi). Ci ostatni rzadko brali udział w walkach, co najwyżej w obronie taboru lub obozu.
W XVII wieku wojska Rzeczpospolitej prowadziły działania wojenne na kilku frontach. Walczyły z wojskami szwedzkimi, powstańcami Chmielnickiego, Tatarami Chanatu Krymskiego, Imperium Osmańskim i Carstwem Moskiewskim.
Wiosną 1660 pokój oliwski zakończył wojnę ze Szwecją. Król Jan Kazimierz jeszcze w tym samym roku postanowił zakończyć wojnę polsko-rosyjską. Uderzenie głównych sił głównych miały osłaniać dwie dywizje litewskie wzmocnione dywizją koronną Stefana Czarnieckiego. W skład dywizji hetmana wielkiego litewskiego Pawła Sapiehy walczącej na Białorusi wchodziła chorągiew husarska królewska. Porucznikiem był pisarz polny litewski Aleksander Hilary Połubiński . W 1661 chorągiew liczyła etatowo 200 koni.
Wzięła udział w bitwie pod Warszawą pod koniec lipca 1656. Jej porucznikiem był pisarz polny litewski – Aleksander Hilary Połubiński herbu Jastrzębiec.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Chorągwie husarskie litewskie Kategoria:Oddziały litewskie autoramentu narodowego Kategoria:Jazda litewska w dobie wojny polsko-rosyjskiej (1654–1667)