mały|Krajobraz rzeźby krawędziowej (kuestowej). Warstwy skał mniej odpornych na denudację oznaczono jasnymi kolorami.

Kuesta – naturalne wypiętrzenie terenu w postaci asymetryczego wału, którego stoki z jednej strony opadają stomo, a z drugiej łagodnie. Może występować pojedynczo lub szeregowo w postaci kilku zgrupowanych kuest, w większej skali formując wtedy krajobraz sfalowanej przestrzeni z naprzemiennie ułożonymi wyniesieniami i obniżeniami. Krajobraz kuestowy bywa w geomorfologii określany mianem rzeźby krawędziowej.

Kuesty powstają na obszarach o budowie monoklinalnej, cechujących się zgodnym nachyleniem nakładających się na siebie warstw skalnych. Różna podatność poszczególnych warstw na działanie procesów denudacji powoduje, że w powierzchniach mniej odpornych na niszczenie tworzą są obniżenia, natomiast bardziej wytrzymałe fragmenty struktury przyjmują formę garbów. W ten sposób w rzeźbie terenu powstają wały w postaci progów, stąd kuesty nazywa się także progami strukturalnymi, co podkreśla zależność rzeźby od struktury geologicznej.

Przeciwległe stoki kuesty cechuje odmienność nachylenia oraz zajmowanej powierzchni. Bardziej stromy i krótszy stok, w kształtowaniu którego największy udział mają procesy wietrzenia i ruchy masowe, nazywa się czołem progu i jest założony na warstwach mniej odpornych. Stok dłuższy i łagodniej pochylony to zaproże, wymodelowane głównie przez erozję wodną w warstwach bardziej wytrzymałych. Nachylenie zaproża wynosi zwykle 5–15° oraz jest zgodne z kątem i kierunkiem zapadania skał podłoża, natomiast czoło opada w kierunku przeciwnym do zapadania warstw i notuje pochyłości rzędu 20–30°.

W Polsce typowym regionem geograficznym przedstawiającym krajobraz rzeźby krawędziowej jest Wyżyna Śląsko-Krakowska. W obrębie tej Wyżyny występują cztery wypiętrzenia o charakterze kuest, przy różnych poziomach wyrazistości rzeźby – Garb Tarnogórski z Chełmem (do 150 m wysokości względnej ponad doliny), Próg Woźnicki (80 m), Próg Herbski (40 m) oraz Próg Wyżyny Częstochowskiej (150 m). Pomiędzy tymi wyniesieniami usadowiły się obniżenia dolinne Małej Panwi, Liswarty i Górnej Warty.

Przypisy

Kategoria:Formy ukształtowania terenu