Paul Donald Wight II (ur. 8 lutego 1972 w Aiken) – amerykański profesjonalny wrestler i aktor, obecnie występujący w federacji All Elite Wrestling prowadząc program pt. DARK Elevation na YouTube. Wight jest byłym siedmiokrotnym światowym mistrzem w wrestlingu, gdzie między innymi dwukrotnie posiadał WCW World Heavyweight Championship, dwukrotnie WWF/WWE Championship, dwukrotnie World Heavyweight Championship federacji WWE, a także ECW World Heavyweight Championship, dzięki czemu jest jedynym wrestlerem, który był w posiadaniu światowych mistrzostw WCW, WWE i ECW. Wight odniósł również sukces w dywizji tag team zdobywając między innymi World Tag Team Championship, WWE Tag Team Championship oraz WCW World Tag Team Championship z różnymi partnerami. Dzięki zdobyciu WWE Intercontinental Championship, WWE United States Championship i WWE Hardcore Championship stał się czternastym zwycięzcą Triple Crown Championship oraz dwunastym zwycięzcą Grand Slam Championship w historii WWE. Ponadto jest zwycięzcą 60-osobowego World War 3 matchu w 1996 oraz drugiego 30-osobowego André the Giant Memorial Battle Royalu na WrestleManii 31. Od 1995 brał udział w walkach wieczoru gal pay-per-view WCW oraz WWF/WWE, w tym WrestleManii 2000.
Poza prowadzeniem kariery wrestlingowej, Wight wystąpił w filmach oraz serialach telewizyjnych takich jak Świąteczna gorączka, Kariera frajera, Star Trek: Enterprise, Bananowy doktor, Świry oraz Tożsamość szpiega. W 2010 wystąpił w roli głównej w komediowym filmie Dobroduszny olbrzym produkcji WWE Studios.
Kariera profesjonalnego wrestlera Początki kariery Przed rozpoczęciem kariery wrestlera, Wight poznał Danny’ego Bonaduce’a, który przedstawił Wighta Hulkowi Hoganowi. Federacja World Championship Wrestling (WCW) prowadziła nieformalne mecze koszykówek jako część promocji swoich gal w Rosemont Horizon – brał w nich udział Wight. Hoganowi spodobało się zachwycanie publiki przez Wighta, przez co Hogan zaproponował wiceprezydentowi WCW Ericowi Bischoffowi zaproszenie Wighta na zaplecze nadchodzącej gali. Wight spotkał się z Rikiem Flairem, Arnem Andersonem i Paulem Orndorffem, a także Bischoffem, który zaproponował mu kontrakt z WCW''Steve Austin Show'' episode 97, „WWE’s Big Show” (29:00). Podcastone.com. Retrieved on April 7, 2014.. Wight próbował przyłączyć się do federacji WWF, jednakże władze federacji nie widziały w nim wielkiej gwiazdy.
World Championship Wrestling WCW World Heavyweight Champion (1995–1996) W 1995 Wight podpisał kontrakt z WCW i zadebiutował podczas gali Slamboree. Na samym początku kariery był przedstawiany jako syn André the Gianta, lecz momentalnie porzucono ten projekt. Wight występował pod pseudonimem ringowym The Giant i dołączył do ugrupowania The Dungeon of Doom prowadzonej przez Kevina Sullivana. W ringu zadebiutował podczas gali Halloween Havoc i pokonał Hulka Hogana przez dyskwalifikację z powodu interwencji Jimmy’ego Harta. Pomimo dyskwalifikacji, The Giant stał się nowym posiadaczem WCW World Heavyweight Championship. Tydzień później odebrano mu tytuł z powodu kontrowersyjnego zakończenia meczu.
Podczas gali World War 3 The Giant próbował odzyskać zawieszony tytuł próbując wygrać World War 3 match, jednakże wyeliminował siebie i Hogana, co pozwoliło Randy’emu Savage’owi zostać nowym mistrzem. The Giant i Ric Flair pokonali Hogana i Savage’a podczas gali Clash of the Champions XXXII, jednakże poniósł porażkę z Hoganem w cage matchu podczas gali SuperBrawl VI. Po odbyciu krótkiej rywalizacji z Loch Nessem, The Giant odzyskał światowy tytuł pokonując Flaira. Po tym jak Hogan utworzył ugrupowanie New World Order (nWo), lider zdołał pokonać The Gianta o tytuł podczas gali Hog Wild z powodu licznych interwencji ze strony Scotta Halla i Kevina Nasha.
New World Order (1996–1999) 23 dni po utracie mistrzostwa, The Giant dołączył do grupy nWo, gdyż Ted DiBiase zaoferował mu sporą sumę pieniędzy. Rozpoczął rywalizację z Lex Lugerem i członkami grupy Four Horsemen. Po wygraniu battle royalu podczas gali World War 3, The Giant poprosił Hogana o walkę o jego tytuł. Z tego powodu The Giant został wyrzucony z grupy nWo w dniu 30 grudnia. W roli protagonisty walczył z członkami grupy nWo, zaś jednokrotnie ze Stingiem i jednokrotnie z Lugerem zdobył tytuły WCW World Tag Team Championship.
W 1997 rozpoczął rywalizację z Kevinem Nashem, który próbował uniknąć starcia z The Giantem, między innymi nie pojawiając się podczas zaplanowanej walki na gali Starrcade. W 1998 podczas gali Souled Out doszło do starcia, podczas którego Nash przypadkowo kontuzjował kark Gianta nieprawidłowo wykonując swój jackknife powerbomb. Prawdziwy błąd został później użyty podczas scenariusza, w którym twierdzono, że Nash specjalnie chciał złamać kark swojego przeciwnika. Kiedy Nash opuścił grupę nWo i utworzył formację nWo Wolfpac, The Giant ponownie dołączył do oryginalnego składu nWo i kontynuował rywalizację z Nashem i jego partnerami. W międzyczasie Giant ponownie zdobył WCW World Tag Team Championship, raz ze Stingiem oraz raz ze Scottem Hallem.
12 października 1998 podczas odcinka tygodniówki Nitro Bill Goldberg pokonał The Gianta w no-disqualification matchu wykonując przeciwnikowi ruch JackhammerBill Goldberg.House Show Results from Milwaukee, Wisconsin, Sunday, 10/11/1998. Ddtdigest.com. Retrieved on June 8, 2011.. Po zjednoczeniu oryginalnego nWo z grupą nWo Wolfpac na początku stycznia 1999, Hogan zadeklarował, że jest jedynie jedno miejsce dla prawdziwego „giganta” w grupie – The Gianta lub Nasha. Kevin Nash pokonał Gianta po interwencji ze strony Scotta Halla i Erica Bischoffa, po czym został zaatakowany przez resztę członków. W późniejszych wywiadach emitowanych na WWE Network Wight stwierdził, że poprosił o podwyżkę, lecz prezydent WCW Eric Bischoff odmówił. W rezultacie Wight przeczekał do końca jego kontraktu i opuścił federację 8 lutego 1999 w swoje 27. urodziny.
World Wrestling Federation/Entertainment WWF Champion (1999–2000) thumb|Big Show wychodzący do ringu podczas tygodniówki SmackDown! z 1999 9 lutego 1999 Wight podpisał dziesięcioletni kontrakt z World Wrestling Federation i zadebiutował jako członek grupy The Corporation prowadzonej przez Vince’a McMahona. Po raz pierwszy pojawił się podczas gali St. Valentine’s Day Massacre: In Your House i przerywając matę ringu pojawił się w środku klatki, w której odbywała się walka McMahona ze Stone Cold Steve’em Austinem. Wight rzucił Austinem o ścianę klatki, lecz ta zniszczyła się i Austin upadł na podłogę, co oznaczało jego wygraną. McMahon chciał, aby członek grupy The Corporation i posiadacz WWF Championship The Rock obronił swój tytuł na WrestleManii XV i wyznaczył pojedynek Wighta z Mankindem o miano sędziego walki wieczoru. Wight został zdyskwalifikowany, po czym zdenerwowany McMahon go spoliczkował, zaś ten odpowiedział ciosem w twarz. Po WrestleManii zaczął występować jako „Big Show” Paul Wight, zaś później już jako Big Show. Zakończył rywalizację z Mankindem przegrywając z nim w Boiler Room Brawlu podczas kwietniowej gali Backlash. W maju wraz z Mankindem, Testem i Kenem Shamrockiem utworzył grupę The Union, która rywalizowała z The Corporation i późniejszym The Corporate Ministry. 7 czerwca podczas odcinka tygodniówki Raw is War, Big Show zawalczył z The Undertakerem o WWF Championship. Walka zakończyła się bez rezultatu, gdyż Big Show wykonał na tyle mocny ruch chokeslam, iż jego przeciwnik przebił się przez matę ringu. W kolejnych miesiącach Big Show ponownie stał się antagonistą i zawarł sojusz z The Undertakerem, z którym dwukrotnie zdobył tytuły WWF Tag Team Championship.
Po tym, jak The Undertaker wziął przerwę od występów z powodu licznych kontuzji, Big Show stał się protagonistą i zaczął rywalizację z Big Boss Manem. Kiedy okazało się, że u ojca Big Showa wykryto nowotwór złośliwy (w rzeczywistości ojciec Wighta zmarł kilka lat wcześniej), Boss Man z pomocą przyjaciela z policji fałszywie poinformował Showa o śmierci jego ojca. Scenariusz z tą dwójką doprowadził do walki podczas gali Survivor Series, w której Big Show pokonał Big Boss Mana, Prince’a Alberta, Mideona i Viscerę w 4-on-1 elimination matchu. Tej samej nocy, Wight zastąpił kontuzjowanego Stone Colda Steve’a Austina w trzyosobowym pojedynku o WWF Championship, który wygrał pokonując The Rocka i Triple H’a, stając się nowym głównym mistrzem federacji. Miesiąc później podczas gali Armageddon, Show pokonał Big Boss Mana w singlowej walce o WWF Championship.
3 stycznia 2000 podczas odcinka tygodniówki Raw Triple H pokonał Big Showa i odebrał mu WWF Championship. Show wziął udział w Royal Rumble matchu podczas gali Royal Rumble, który przegrał będąc wyeliminowanym jako ostatni przez The Rocka. Wight po raz kolejny stał się antagonistą podczas rywalizacji z The Rockiem; próbował udowodnić, że stopa jego rywala dotknęła podłogi i spowodowała eliminację. Otrzymał walkę z The Rockiem podczas gali No Way Out, którą wygrał i dzięki temu stał się pretendentem do tytułu WWF na WrestleManii 2000. 13 marca podczas odcinka Raw is War doszło do ich kolejnej walki, w której The Rock z Big Showem i dołączył jako trzecia osoba do składu walki. Big Show wystąpił w walce wieczoru WrestleManii 2000, gdzie jako pierwszy został wyeliminowany w Fatal 4-Way Elimination matchu, zaś tytuł obronił Triple H.
Panowania mistrzowskie (2000–2003) W kwietniu 2000, Big Show zaczął występować w roli komicznego wrestlera, który imitował innych wrestlerów, między innymi występując jako Showkishi (parodia Rikishiego), Shonan the Barbarian (parodia The Berzerkera) i The Big Showbowski (parodia Val Venisa). Występując jako The Showster (parodia Hulka Hogana) pokonał Kurta Angle’a podczas gali Backlash. Komediowe aspekty doprowadziły do kolejnej przemiany Showa w protagonistę, po czym zaczął krótką rywalizację z Shane’em McMahonem przegrywając z nim w Falls Count Anywhere matchu na gali Judgment Day. Show powrócił po dwumiesięcznej absencji, zaatakował The Undertakera i sprzymierzył się ponownie z Shane’em. Krótkotrwała rywalizacja z Undertakerem została zakończona, gdy został wyrzucony z wysokości przez drewniany stół przez Undertakera. Big Show został wypisany ze scenariuszy do końca roku i wysłany do treningów w Ohio Valley Wrestling, federacji rozwojowej należącej do WWF.
thumb|left|Big Show wchodzący do ringu we wrześniu 2002 Show powrócił w styczniu 2001 podczas gali Royal Rumble, lecz ponownie został wyeliminowany z walki przez The Rocka. Przed wyjściem z areny wykonał The Rockowi ruch chokeslam przez stół komentatorski. W lutym zaczął walczyć o tytuł WWF Hardcore Championship, między innymi przegrywając z Kane’em i Ravenem na WrestleManii X-Seven. Po rozpoczęciu scenariusza związanego z inwazją wrestlerów zamkniętych federacji WCW i ECW („The Invasion”), Show pozostał lojalny wobec pracowników federacji WWF i stał się protagonistą. Podczas gali Backlash zawalczył z Shane’em McMahonem (scenariuszowym właścicielem WCW) w Last Man Standing matchu, lecz przegrał z powodu interwencji Testa. Show był częścią drużyny WWF podczas gali Survivor Series, lecz został jako pierwszy wyeliminowany; ostatecznie jego drużyna wygrała pojedynek.
thumb|Big Show (jako United States Champion) w ringu z Brockiem Lesnarem Krótko po WrestleManii X8 wprowadzono podział rosteru na brandy Raw i SmackDown, gdzie Big Show został dodany do rosteru Raw. Show kolejny raz stał się antagonistą odwracając się od Stone Colda Steve’a Austina i przyłączając się do zreformowanej grupy nWo wraz ze Scottem Hallem i X-Pacem. Podczas majowej gali Judgment Day, Big SHow i Ric Flair zostali pokonani przez Austina w 2-on-1 handicap matchu. Zespół nWo został rozwiązany po kontuzjowaniu Kevina Nasha. Do listopada Show występował w rywalizacjach z Jeffem Hardym, Bookerem T i The Dudley Boyz.