Antoni Wroniecki (ur. 1790 w Poznaniu, zm. 3 grudnia 1838 w Paryżu) – polski wojskowy, generał brygady wojsk polskich w powstaniu listopadowym, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Szymona Wronieckiego (1754-1833) i Teresy (córki sekretarza królewskiego Wojciech Piotrowicza).
W 1806 wstąpił do armii Księstwa Warszawskiego. Odbył kampanie 1807, 1809 i 1812. Pod Bobrujskiem dostał się do niewoli rosyjskiej. Awansował na kapitana. W armii Królestwa Kongresowego dowódca 5. Pułk Piechoty Liniowej Królestwa Kongresowego. Awansował do stopnia podpułkownika. Po wybuchu powstania listopadowego przejściowo dowodził 4. Pułkiem Strzelców Pieszych. Dowódca 1 brygady 1. Dywizji Piechoty od 28 lutego do 26 marca 1831, następnie szef sztabu 4. Dywizji Piechoty. Dnia 12 maja 1831 awansowany do stopnia generała brygady. Odznaczony Orderem Virtuti Militari.
W imieniu naczelnego wodza podpisał 4 października 1831 konwencję z wojskami pruskimi, określającą warunki pobytu wojska polskiego w Prusach. Od 1832 na emigracji we Francji.
Był członkiem loży wolnomularskiej Halle der BeständigkeitMarek Tarczyński, Generalicja powstania listopadowego, 1980, s. 63..
Pochowany na Cmentarzu Montmartre w Paryżu.
Przypisy
Bibliografia Polacy pochowani na cmentarzu Montmartre oraz Saint-Vincent i Batignolles w Paryżu, praca zbiorowa pod red. Andrzeja Biernata i Sławomira Górzyńskiego, Warszawa 1999
Kategoria:Generałowie brygady powstania listopadowego Kategoria:Generałowie brygady Wojska Królestwa Kongresowego Kategoria:Oficerowie Wojska Księstwa Warszawskiego Kategoria:Polscy wolnomularze Kategoria:Działacze Wielkiej Emigracji Kategoria:Odznaczeni Orderem Virtuti Militari (powstanie listopadowe) Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Montmartre w Paryżu Kategoria:Polacy we Francji 1795–1918 Kategoria:Uczestnicy inwazji na Rosję 1812 (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1790 Kategoria:Zmarli w 1838