thumb|Generał zakonu wśród zakonników OO. Kapucynów z klasztoru w Warszawie (lipiec 1935). Drugi z prawej w środkowym rzędzie br. Symforian Ducki.|240x240px
Symforian Feliks Ducki OFMCap. (ur. 10 maja 1888 w Warszawie, zm. 11 kwietnia 1942 w Auschwitz) – polski katolicki brat zakonny, kapucyn, błogosławiony Kościoła katolickiego. Życiorys Urodził się w rodzinie rzemieślniczej.
27 maja 1888 został ochrzczony w kościele św. Trójcy, otrzymał wtedy imię Feliks. Rodzicami chrzestnymi zostali Tomasz Grzybikowski (lakiernik) i Ludwika Rokicka. Świadkiem był Andrzej Kapczycki (kowal).
W 1908 roku po raz pierwszy spotkał Kapucynów, którzy tymczasowo osiedlili się na Powiślu. Jednak z powodu rozkazu władz musieli oni ponownie opuścić Warszawę. 3 stycznia 1918 roku Feliks Ducki wstąpił do wspólnoty, nazwał siebie długoletnim kandydatem do zakonu. Gdy w tym samym roku Kapucyni odzyskali klasztor przy ul. Miodowej (przejęty przez władze carskie w 1864 roku), zajmował się pomocą w jego organizacji. W czerwcu 1918 roku otrzymał habit probanta i imię zakonne Antonii.
19 maja 1920 roku rozpoczął nowicjat w Nowym Mieście nad Pilicą. Z nieznanych przyczyn otrzymał nowe imię zakonne: Symforian.
20 maja 1921 roku złożył profesję czasową na ręce br. Fidelisa Kalinowskiego, a później powrócił do Warszawy.
23 stycznia 1923 roku został przeniesiony do klasztoru w Łomży, a 27 maja 1924 roku – do Warszawy. Doszło do odroczenia złożenia ślubów wieczystych z powodu „braku ducha zakonnego”. Śluby te zostały złożone dopiero 22 maja 1925 roku. Pracował (jako Kwestarz) na rzecz klasztoru w Warszawie i Małego Seminarium św. Fidelisa w Łomży. Był także kucharzem, opiekunem chorego br. Idziego Stępnia, oraz Socjuszem prowincjała br. Daniela Huijsmansa i br. Archanioła Brzezińskiego.
W 1932 roku został przeniesiony do odzyskanego klasztoru w Zakroczymiu, a w październiku 1933 roku – do Warszawy.mały|240x240px|Grób Symforiana Duckiego na Cmentarzu Bródnowskim.27 czerwca 1941 roku został aresztowany wraz z braćmi klasztoru warszawskiego przez Gestapo i osadzony na Pawiaku. 3 września 1941 został przewieziony do niemieckiego obozu koncentracyjnego w Auschwitz. Otrzymał numer obozowy 20364. Pracował w kopalni żwiru i przy wyrobie materiałów budowlanych.
W marcu 1942 roku został przeniesiony do obozu koncentracyjnego w Brzezince, gdzie umarł 11 kwietnia 1942 roku.
Grób symboliczny zakonnika znajduje się na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie (kwatera 69E-5-2/3).
Proces beatyfikacyjny 26 stycznia 1992 otwarto we Włocławku proces beatyfikacyjny pod tytułem Vladislavien et Aliarum. Canonizationis. Nonaginta Duorum Sociorum Episcoporum, Sacerdotum, Religiosorum et Virorum Laicorum in odium fidei, uti fertur, interfectorum. Doszło również do procesu rogacyjnego Symforiana Duckiego, prowadzonego w archidiecezji warszawskiej. W dniu 26 stycznia 1994 roku doszło do zakończenia etapu diecezjalnego.
W marcu 1994 roku doszło do przekazania dokumentacji do Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych.
16 lutego 1999 odbył się Kongres Kardynałów i Biskupów przy Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, który potwierdził męczeństwo Duckiego i innych sług Bożych. 26 marca 1999 roku ogłoszono dekret o męczeństwie.
13 czerwca 1999 doszło do uroczystej beatyfikacji 108 męczenników dokonanej przez Jana Pawła II na placu Piłsudskiego w Warszawie.
Życie prywatne Syn Juliana (z zawodu ślusarz) i Marianny z domu Lenardt, zamieszkujących w kamienicy przy ul. Solec 38.
Zobacz też kult świętych beatyfikowani i kanonizowani przez Jana Pawła II modlitwa za wstawiennictwem świętego polscy święci i błogosławieni Przypisy
Bibliografia Roland Prejs, Błogosławiony br. Symforian Ducki, Włocławek 2001. A. Bednarek, J. F. Duchniewski, Kapucyni w Polsce, obecność w dziejach i świadomości społecznej, Lublin 1990. Trzysta lat Kapucynów w Polsce, Zakroczym 1987. G. Bartoszewski, Na krzyżu z Chrystusem, Warszawa 1993. A. Derdziuk (red.), Męczennicy Miłości, ojciec Pio i inni, Lublin 1999. T. Słotwiński, M. Damian, Święci Franciszkańscy na każdy dzień, Wrocław 2008. G. Bartoszewski, Wicepostulatura spraw beatyfikacji i kanonizacji warszawskiej prowincji Braci Mniejszych Kapucynów i Instytutu Bł. Honorata Koźmińskiego, [w:] W służbie pokoju i dobra, Warszawa 2002. G. Bartoszewski, Świętość kanonizowana warszawskiej prowincji Braci Mniejszych Kapucynów, [w:] W służbie pokoju i dobra, Warszawa 2002. L. Gadacz, Słownik polskich Kapucynów, T. I, Wrocław 1985. (zawiera obszerną bibliografię) Cz. Ostańkowicz, Noc ojca Symforiana [w:] Wiadomości (Londyn) nr 21, 1947. Cz. Ostańkowicz, Noc ojca Symforiana, [w:] Dziś i Jutro nr 15, 1955. Cz. Ostańkowicz, Ziemia parująca Cyklonem, Łódź 1967.
Linki zewnętrzne Biografia - Enciclopedia dei Santi Życiorys autorstwa br. Szymona Janowskiego
Symforian Ducki Kategoria:Polscy duchowni katoliccy - ofiary KL Auschwitz Kategoria:Polscy kapucyni Kategoria:Więźniowie Pawiaka (okupacja niemiecka) Kategoria:Urodzeni w 1888 Kategoria:Zmarli w 1942 Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Upamiętnieni symbolicznym grobem na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie