LIII Liceum Ogólnokształcące Stowarzyszenia PAX pod wezwaniem św. Augustyna – byłe liceum ogólnokształcące w Warszawie.

Była to pierwsza w powojennej Polsce katolicka, niezakonna szkoła ponadpodstawowa. W roku 1992 przemianowana na Katolickie Liceum Ogólnokształcące pw. św. Augustyna. W 2004 roku zlikwidowana z powodu złego zarządzania majątkiem. Z uwagi na katolicki status szkoły, decyzja o jej zamknięciu musiała być zaaprobowana przez Radę Szkół Katolickich przy Konferencji Episkopatu Polski. Zgodę w imieniu władz archidiecezji warszawskiej wydał jej biskup pomocniczy ks. Marian Duś.

Istniejąca tam kaplica Matki Bożej Anielskiej dekretem arcybiskupa Kazimierza Nycza uległa desakralizacji i została rozebrana razem z budynkiem.

Historia Liceum powstało w 1949 roku jako szkoła męska i działało początkowo przy ul. Marszałkowskiej 81 m. 17 w niewielkim mieszkaniu. W pierwszym roku istnienia Liceum prowadziło nauczanie w dwóch oddziałach: VIII i IX obejmując nim 57 uczniów. Pierwszym dyrektorem został dr Jerzy Hagmajer. W 1950 roku szkoła przeniosła się do wydzierżawionego przez PAX od Zakonu Ojców Franciszkanów budynku przy ul. Naruszewicza 32. Nowy budynek liceum przy al. Niepodległości 52, zaprojektowany został przez architektów Leszka Klajnerta i Marcina Przyłubskiego w latach 1969–1972, a oddany do użytku w 1975 roku. Budynek dobudowany został do dawnej, 7-kondygnacyjnej siedziby szkoły, od tej pory pełniącej już tylko funkcję internatu. Było uznawane za liceum elitarne, o bardzo wysokim poziomie nauczania, kultywujące tradycyjne wartości i wychowujące młodzież zgodnie z nauką kościoła katolickiego. Na parterze budynku znajdowały się pracownie (biologiczna, fizyczna, chemiczna, języków obcych-angielskiego i rosyjskiego, zajęć technicznych i plastycznych, geografii) oraz mały basen pływacki. Na pierwszym piętrze była sala gimnastyczna i pomieszczenia biurowe. Pomiędzy salami lekcyjnymi na pierwszym piętrze znajdowały się tarasy rekreacyjne. Elewacje ścian na piętrze oraz ściany wewnątrz budynku zdobiły mozaiki Kazimierza Gąsiorowskiego. Aula i biblioteka znajdowały się na trzecim piętrze, które wysunięto o 3 m poza lico niższych pięter. W latach 70. budynek uznano za najnowocześniejszy budynek szkoły ponadpodstawowej w Warszawie. Prefektem liceum był w latach 1951-1956 oraz 1970 - 1984 ksiądz Mieczysław Suwała. W latach 1952–1953 języka polskiego uczył Zygmunt Lichniak. Liceum zostało odznaczone Złotym Medalem „Opiekuna Miejsc Pamięci Narodowej” (25 marca 1980), Medalem Pamiątkowym z Okazji 200-lecia Utworzenia Komisji Edukacji Narodowej (20 lutego 1975), Nagrodą Specjalną im. Włodzimierza Pietrzaka (1979) W 2004 r. liceum zostało zlikwidowane W 2013 r. budynek został zburzony.

Absolwenci i wychowankowie (m.in.)

Dyrektorzy szkoły 1949–1950: dr Jerzy Hagmajer 1950–1953: Mieczysław Kurzyna 1953–1957: dr Józef Radziejewski 1957–1963: Stanisław Pacuła 1964–1985: Wiesław Herczyński 1985–1991: Jan Józef Górski 1991–1995: Zdzisław Piasecki 1995–2000: ks. Władysław Jabłoński 2000–2001: Zdzisław Piasecki 2001–2004: Jakub Jerzy Czarkowski

Przypisy

53 Kategoria:Stowarzyszenie „Pax”