() – licencja wolnego oprogramowania zaaprobowana przez , zaprojektowana jako kompromis między a liberalnymi licencjami jak licencja lub licencja X11 (). Napisana w roku 1991 (a następnie poprawiona w roku 1999) przez Richarda Stallmana z pomocą Ebena Moglena.

Założenia Licencja nakłada ograniczenia określane jako na poszczególne pliki źródłowe, ale nie na cały program pod warunkiem używania odpowiedniego mechanizmu bibliotek współdzielonych () oraz przestrzegania pewnych dodatkowych ograniczeń. Licencja jest głównie przeznaczona do bibliotek, chociaż używają jej też aplikacje składające się z wielu połączonych ze sobą bibliotek, np. pochodzące z pakietu Calligra.

różni się od głównie tym, że pozwala na łączenie z programami nieobjętymi licencjami czy , niezależnie czy będą one wolnym, czy własnościowym oprogramowaniem.

Jedną z cech jest możliwość przekształcenia każdego kawałka kodu z na (sekcja 3 licencji). Dzięki temu można stworzyć wersję kodu, której nikt nie będzie mógł rozprowadzać jako oprogramowanie własnościowe.

Nazwa licencji została zmieniona, ponieważ pierwotna nazwa () sugerowała, że zaleca jej stosowanie dla wszystkich wolnych bibliotek. W 1999 roku, jeszcze przed zmianą nazwy, Richard Stallman napisał esej, w którym odradzał domyślne stosowanie dla wszystkich tworzonych bibliotek i wyjaśnił, że z punktu widzenia wybór licencji dla konkretnej biblioteki jest kwestią strategii.

Publikacja owego eseju („Dlaczego nie powinniście zastosować dla swej kolejnej biblioteki”) bywała błędnie odczytywana jako sugestia, że jest przestarzała, i zalecenie, by nie stosować jej dla żadnych nowych bibliotek. Tymczasem w tekście tym czytamy: Stosowanie zwykłej nie dla każdej biblioteki jest szczególnie korzystne. Istnieją przyczyny, dla których w pewnych przypadkach lepiej jest użyć .

Dwuznaczność zapisu Licencja zawiera pewne kontrowersyjne sformułowania, tzn. frazę „” w odniesieniu do dzieł pochodnych. Zanim popularne stało się programowanie obiektowe, owa fraza nie sprawiała nikomu problemu. Obecnie, fraza ta jest rozumiana przez niektórych inaczej. Zakładając, że aplikacja napisana obiektowo zawiera klasy dziedziczące (ang. ) po klasach z biblioteki na licencji , niektórzy traktują ową aplikację jako dzieło pochodne () i mogą zażądać udostępnienia kodu aplikacji na licencji . Właśnie owa możliwość innej interpretacji słów „” sprawiła, że m.in. biblioteki klas projektu Mono są udostępniane na licencji X11/, która nie jest licencją wirusową (ang. ). Na oficjalnej stronie widnieje sprostowanie: Turner, David. The LGPL and Java. . jednakże dopóki nie zostało ono włączone do prawnego tekstu licencji, nie miało ono mocy prawnej i nie mogło zapobiec drugiej z możliwych interpretacji zapisu „”. 29 czerwca 2007 została opublikowana trzecia wersja licencji , która wyjaśnia w swej treści, jak należy rozumieć obiektowe dziedziczenie w kontekście licencji.

Zobacz też

Przypisy

Linki zewnętrzne Oficjalna strona esej „Dlaczego nie powinniście zastosować dla swej kolejnej biblioteki” autorstwa Richarda Stallmana

Kategoria:Licencje wolnego oprogramowania Kategoria:GNU