Połonka () – wieś na Białorusi w obwodzie brzeskim w rejonie baranowickim, w sielsowiecie Połonka, położona ok. 22 km na zachód od Baranowicz.
Znajdują się tu dwie parafie – prawosławna (pw. św. Mikołaja Cudotwórcy) i rzymskokatolicka (pw. Matki Bożej z Góry Karmel) oraz stacja kolejowa Połonka na linii Baranowicze – Wołkowysk.
Historia Miasto magnackie położone było w końcu XVIII wieku w powiecie słonimskim województwa nowogródzkiegoВялікі гістарычны атлас Беларусі Т.2, Mińsk 2013, s. 98.. Miejsce bitwy pod Połonką, która rozegrała się 28 czerwca 1660 podczas wojny polsko-rosyjskiej 1654-1667. Odpadła od Polski w wyniku III rozbioru.
W XIX i w początkach XX w. położona była w Rosji, w guberni mińskiej, w powiecie nowogródzkim, w gminie Nowa Mysz.
W dwudziestoleciu międzywojennym leżała w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie baranowickimPrzynależność powiatowa zmieniała się. Miejscowość leżała w powiatach nowogródzkim (do 1919) i baranowickim (1919 - 1945), w gminie Nowa Mysz. W 1921 miejscowość liczyła 440 mieszkańców, zamieszkałych w 55 budynkach, w tym 356 Polaków, 43 Żydów, 34 Białorusinów i 7 osób innej narodowościInnej niż polska, białoruska, niemiecka i żydowska. Wśród osób innych narodowości zamieszkujących gminę Nowa Mysz było 28 Rosjan, 1 Belg i 1 Litwin. Skorowidz nie wyszczególnia narodowości osób z grupy inne z podziałem na miejscowości.. 206 mieszkańców było wyznania mojżeszowego, 166 rzymskokatolickiego i 68 prawosławnego.
Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi.
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Wsie w rejonie baranowickim Kategoria:Miasta magnackie I Rzeczypospolitej (województwo nowogródzkie)