Włodzimierz Jan Padlewski (ur. 27 lipca 1904 (właśc. 1903) w Sosnówce, Imperium Rosyjskie, zm. 28 maja 2007 w Sopocie) – polski architekt, zajmował się także architekturą wnętrz, wzornictwem przemysłowym, projektowaniem mebli.

Życiorys Urodził się w okolicach Petersburga, w rodzinie Józefa i Olgi Eweliny z domu von Reichardt (ur. 1873), malarkiWłodzimierz Jan Skorupka-Padlewski h. Ślepowron M.J. Minakowska, Genealogia Potomków Sejmu Wielkiego [dostęp 2025-10-06].. Brat Marii (1901–1943) i Stanisława (1902–1982). W ramach represji za udział w powstaniu styczniowym jego rodzina została przeniesiona przez władze carskie z majątku k. Berdyczowa w okolice Petersburga. Naukę rozpoczął w Petersburgu. W 1918 r. Padlewscy przeprowadzili się do Warszawy, gdzie uczył się początkowo (1918/1919) w Warszawskiej Szkolę Realnej Reemigracyjnej, następnie (w latach 1921–1923) w Państwowym Gimnazjum Męskim Matematyczno-Przyrodniczym im. Tadeusza Rejtana, po czym w 1925 r. zdał maturę w Państwowym Gimnazjum im. księcia Józefa Poniatowskiego. W 1925 r. rozpoczął studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej, dyplom uzyskał w 1934 r. w pracowni prof. Rudolfa Świerczyńskiego. Razem z ojcem, który długo pracował w ośrodkach polonijnych na terenie Rosji, projektował wnętrza pawilonów wystawienniczych Ministerstwa Komunikacji, Przemysłu Lotniczego i Samochodowego oraz Powszechnej Wystawy Krajowej w Poznaniu.

Najbardziej interesował się architekturą wnętrz. Sporządził projekty gabinetu Marii Róży hr. Tarnowskiej (1931) czy pałacu Stanisława Rużyczki de Rosenwertha w Cieleśnicy na Podlasiu. W 1937 r. projektował ekspozycje na Wystawie Światowej „Sztuka i Technika” w Paryżu. Również pierwsze miejsce przypadło mu w konkursie na projekt dzielnicy im. Marszałka Józefa Piłsudskiego w Warszawie. Do roku 1939 wykonał liczne projekty wnętrz użyteczności publicznej. Jednym z najważniejszych jego dokonań były awangardowe projekty mebli z giętych stalowych rur dla Zameczku Prezydenckiego w Wiśle (1930). Większość zaprojektowanych mebli przetrwała do dzisiaj. Stanowią jedyny przykład zastosowania stylu modernistycznego w reprezentacyjnej, państwowej rezydencji.

W czasie okupacji niemieckiej od roku 1942 członek Związku Walki Zbrojnej, następnie był żołnierzem Armii Krajowej ps. Skorupka i walczył w powstaniu warszawskim – w V Obwodzie (Mokotów) Warszawskiego Okręgu Armii Krajowej – 5. Rejon - batalion „Oaza” – 1. kompania, w Śródmieściu VII zgrupowanie (batalion) „Ruczaj” – 1. kompania.

Po 1945 roku przeprowadził się do Sopotu, podejmując pracę przy odbudowie zabytków w Gdańsku. W latach 1948–1953 pracował w Biurze Budownictwa Przemysłowego w Gdańsku. Od roku 1946 do 1974 wykładał w gdańskiej Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych (od 1996 r. Akademii Sztuk Pięknych), prowadząc między innymi Pracownię Projektowania Wnętrz na Wydziale Architektury Wnętrz. W latach 1962–1964 był dziekanem Wydziału Architektury Wnętrz.

Członek Stowarzyszenia Architektów Polskich. Był jednym z pionierów polskiego wzornictwa, wieloletnim profesorem i doktorem honoris causa gdańskiej Akademii Sztuk Pięknych (2003), dla której zorganizował program studiów Wydziału Architektury Wnętrz.

W 1934 r. ożenił się z Janiną z domu Biskupską (1911–2008). Ojciec Ewy Heleny Padlewskiej-Kotowicz (ur. 1935), Jacka (ur. 1938), męża aktorki Beaty Tyszkiewicz i Tomasza.

Ordery i odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1973)

Nagrody I nagroda w konkursie Funduszu Kwaterunku Wojskowego na szkicowy projekt typowych domów: podoficerskiego i oficerskiego (1928) Nagroda równorzędna w konkursie na projekt Dworca Głównego w Warszawie (1929) IV nagroda (z Antonim Jawornickim i Janem Reńskim) w konkursie na projekt rozplanowania Mola Południowego oraz projekt szkicowy Żeglarskiego Ośrodka Morskiego w Gdyni (1936) Złoty Medal za projekt stoiska Fabryki Czekolady „E. Wedel SA” na Wystawie Światowej „Sztuka i Technika” w Paryżu (1937) III nagroda (z Janem Reńskim) w konkursie na projekt rozplanowania miasta Równe (1937) I nagroda (z Tadeuszem Piotrowskim) w konkursie na projekty wnętrz do Sali Przemysłu Artystycznego Pawilonu Polskiego na Wystawie Światowej w Nowym Jorku w 1939 roku: Hall-Bawialnia (1938) I nagroda za (zrealizowane wraz z Tadeuszem Piotrowskim) projekty wnętrz polskiego pawilonu na Wystawie Światowej w Nowym Jorku (1939) V nagroda zespołowa (ze Stefanem Listowskim, Stanisławem Horno-Popławskim i innymi) w konkursie urbanistyczno-rzeźbiarskim na projekt pomnika Fryderyka Chopina w Łazienkach Królewskich (1951) III nagroda (z Lechem Kadłubowskim i Stefanem Listowskim) w konkursie na projekt zabudowy Targu Węglowego w Gdańsku (1953) III nagroda równorzędna (z Lechem Kadłubowskim, Adamem Hauptem, Stefanem Listowskim, Jackiem Żuławskim, Juliuszem Studnickim, Józefą Wnukową; przy współpracy Hanny Żuławskiej i Wiktora Tołkina) w konkursie na projekt stacji metra „Plac Teatralny” w Warszawie (1953) Nagroda Ministra Kultury i Sztuki I stopnia Źródło:.

Przypisy

Linki zewnętrzne

Kategoria:Absolwenci i uczniowie szkoły imienia Tadeusza Reytana w Warszawie Kategoria:Absolwenci Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej Kategoria:Członkowie Stowarzyszenia Architektów Polskich Kategoria:Członkowie Związku Walki Zbrojnej Kategoria:Doktorzy honoris causa Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku Kategoria:Laureaci Nagrody Ministra Kultury i Sztuki (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Padlewscy herbu Ślepowron Kategoria:Polscy architekci Kategoria:Polscy pedagodzy Kategoria:Polscy projektanci i twórcy mebli Kategoria:Polscy stulatkowie Kategoria:Powstańcy warszawscy Kategoria:Urodzeni w 1904 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku Kategoria:Zmarli w 2007 Kategoria:Żołnierze Armii Krajowej