Wydział Inżynierii Środowiska – wydział Politechniki Warszawskiej z siedzibą przy ul. Nowowiejskiej 20. Główny budynek wydziału – Gmach Inżynierii Środowiska – znajduje się w południowej części kampusu centralnego uczelni.

Historia

Wydział Inżynierii Budowlanej i Rolnej

Początki dzisiejszego Wydziału Inżynierii Środowiska wiążą się z utworzeniem Politechniki Warszawskiej w 1915. Jednym z pierwszych wydziałów nowo otwartej uczelni był Wydział Inżynierii Budowlanej i Rolnej, działający w latach 1915-1916. Jego program obejmował zagadnienia typowe dla ówczesnego kształcenia inżynierskiego, łączącego budownictwo, podstawy techniki rolnej, melioracje i problematykę wodną. W roku akademickim 1916/1917 Wydział Inżynierii Budowlanej i Rolnej został podzielony na Wydział Inżynierii Budowalnej oraz Wydział Inżynierii Rolnej. Pierwszym dziekanem Wydziału Inżynierii Rolnej był prof. Józef Mikułowski-Pomorski.

Wydział Inżynierii Wodnej 1917-1933

W 1917 Wydział Inżynierii Rolnej został przekształcony w Wydział Inżynierii Wodnej. Zmiana ta wynikała z potrzeby kształcenia inżynierów przygotowanych nie tylko do prac melioracyjnych, lecz także do szerszych zadań hydrotechnicznych. Wydział prowadził studia w dwóch głównych specjalnościach: Budownictwo Wodne oraz Melioracje Rolne, a studia trwały cztery lata. Specjalność Budownictwa Wodnego wspierały m.in. Katedra Wodociągów i Kanalizacji oraz dwie Katedry Budownictwa Wodnego.

W okresie międzywojennym Wydział Inżynierii Wodnej stał się jednym z głównych ośrodków kształcenia hydrotechników w Polsce. Z wydziałem związani byli m.in. prof. Antoni Ponikowski, prof. Karol Pomianowski, prof. Mieczysław Rybczyński, prof. Czesław Skotnicki, prof. Ignacy Radziszewski i prof. Kazimierz Wóycicki. Ich działalność przyczyniła się do rozwoju tzw. warszawskiej szkoły budownictwa wodnego, obejmującej kompleksowe podejście do gospodarki wodnej, regulacji rzek, energetyki wodnej, zapór i zbiorników.

W latach 1925–1926 przy Katedrze Budownictwa Wodnego II powstało pierwsze w Polsce Laboratorium Wodne, zorganizowane dzięki staraniom prof. Mieczysława Rybczyńskiego. Laboratorium prowadziło badania modelowe i eksperymentalne na potrzeby gospodarki wodnej, m.in. dotyczące przelewów zapór, upustów, kanalizacji i urządzeń hydrotechnicznych.

Wydział Inżynierii 1933-1939

W 1933, na mocy reorganizacji Politechniki Warszawskiej, połączono Wydział Inżynierii Lądowej, Wydział Inżynierii Wodnej oraz Wydział Geodezyjny w jeden Wydział Inżynierii. W jego strukturze zachowano jednak ciągłość kształcenia w dziedzinach właściwych dawnemu Wydziałowi Inżynierii Wodnej. W roku akademickim 1938/1939 na Wydziale Inżynierii działał m.in. Oddział Budownictwa Lądowego i Wodnego. W jego ramach prowadzono kształcenie w zakresie budownictwa wodnego, melioracji, dróg, mostów, budownictwa miejskiego oraz zagadnień wodociągowo-kanalizacyjnych. W 1939 planowano przywrócenie samodzielnego Wydziału Inżynierii Wodnej, jednak proces ten przerwał wybuch II wojny światowej.

Okres II wojny światowej 1939-1945

Wybuch II wojny światowej przerwał działalność Politechniki Warszawskiej, a budynki uczelni oraz zaplecze dawnego Wydziału Inżynierii Wodnej zostały poważnie zniszczone. Po zajęciu Warszawy przez Niemców zakazano działalności akademickiej, a majątek uczelni grabiono i niszczono. Mimo to środowisko Politechniki kontynuowało kształcenie jawnie i konspiracyjnie, wykorzystując szkoły zawodowe jako osłonę dla tajnego nauczania.

W 1940 utworzono m.in. Szkołę Budownictwa Lądowego i Wodnego, kierowaną przez prof. Edwarda Warchałowskiego, w gmachu Wydziału Architektury. W 1942 rozpoczęła działalność Państwowa Wyższa Szkoła Techniczna, w której funkcjonował Wydział Budownictwa z oddziałem komunikacyjno-wodnym. Program tej szkoły, opracowany przez profesorów Politechniki Warszawskiej, traktowano jako pierwszą część studiów politechnicznych. Studenci kontynuowali następnie naukę w ramach tajnych kompletów.

W latach 1939–1944, po częściowej odbudowie, działało Laboratorium Wodne, w którym prowadzono badania głównie na potrzeby wodociągów. Z działalnością tą związani byli m.in. prof. Kazimierz Wóycicki, inż. Stanisław Kietliński oraz mgr inż. Maria Daszkiewicz-Kuthanowa.

Powstanie Warszawskie i późniejsze niszczenie miasta przyniosły Politechnice kolejne straty. Bezpowrotnie zniszczono Laboratorium Wodne oraz przedwojenną Katedrę Wodociągów i Kanalizacji. Utracono wyposażenie, modele dydaktyczne, księgozbiory, dokumentację i znaczną część dorobku naukowego. W czasie wojny zmarli lub zginęli wybitni przedstawiciele środowiska, m.in. prof. Czesław Skotnicki, prof. Ignacy Radziszewski, prof. Kazimierz Wóycicki i inż. Stanisław Kietliński.

Odbudowa i wznowienie działalności 1945–1950

Po wojnie Politechnika Warszawska wznowiła działalność, początkowo w Lublinie. 22 stycznia 1945 uruchomiono tam zajęcia na trzech wydziałach: Architektury, Inżynierii oraz Elektryczno-Mechanicznym. Równolegle trwały prace nad zabezpieczeniem i odbudową zniszczonych budynków uczelni w Warszawie. W roku akademickim 1945/1946 Politechnika Warszawska wznowiła działalność w Warszawie, a jednym z pierwszych uruchomionych wydziałów był Wydział Inżynierii, obejmujący 18 katedr i oddziały Dróg i Mostów, Konstrukcyjno-Budowlany oraz Budownictwa Wodnego, który jako jeden z pierwszych rozpoczął regularne zajęcia na I roku studiów. W 1946 na Wydziale Inżynierii utworzono Oddział Budownictwa Sanitarnego, na którym zapoczątkowano odrębne kształcenie specjalistów w zakresie wodociągów i kanalizacji, technologii wody i ścieków, techniki sanitarnej, ogrzewnictwa i wentylacji.

Wydział Budownictwa Wodnego i Wydział Inżynierii Sanitarnej 1950–1960

W latach 1950–1951 doszło do podziału Wydziału Inżynierii na kilka samodzielnych jednostek. Z jego struktur wyodrębniono m.in. Wydział Budownictwa Wodnego oraz Wydział Inżynierii Sanitarnej.

Wydział Budownictwa Wodnego rozpoczął samodzielną działalność w roku akademickim 1950/1951. Jego organizatorem i pierwszym dziekanem był prof. Edward Światopełk-Czetwertyński. Wydział kontynuował tradycje Wydziału Inżynierii Wodnej z 1917. Prowadził kształcenie i badania w zakresie budownictwa wodnego śródlądowego, gospodarki wodnej, hydrologii i meteorologii. Działały na nim katedry: Hydrauliki i Hydrologii, Budowy Dróg Wodnych i Regulacji Rzek, Budowy Zbiorników i Siłowni Wodnych, Budownictwa, Mechaniki Budowli, Geologii Inżynierskiej oraz Katedra Melioracji Wodnych.

Wydział Inżynierii Sanitarnej został utworzony w 1951 na bazie Oddziału Budownictwa Sanitarnego. Jego pierwszym dziekanem i organizatorem był prof. Włodzimierz Skalmowski. Wydział rozwijał kształcenie i badania w zakresie wodociągów i kanalizacji, techniki sanitarnej, technologii wody i ścieków, biologii sanitarnej, chemii sanitarnej, ogrzewania i wietrzenia, ciepłownictwa oraz urządzeń kotłowych i gospodarki cieplnej.

Wydział Inżynierii Sanitarnej i Wodnej 1960-1993

25 listopada 1961 z połączenia Wydziału Inżynierii Sanitarnej, Wydziału Budownictwa Wodnego oraz Katedry Geotechniki z Wydziału Budownictwa Przemysłowego utworzono Wydział Inżynierii Sanitarnej i Wodnej. Organizatorem i pierwszym dziekanem nowej jednostki był prof. Władysław Danilecki.

Nowy wydział połączył dwa nurty rozwoju: sanitarny i wodny. Początkowo działało w nim 15 katedr: Geometrii Wykreślnej, Mechaniki Budowli, Budownictwa Ogólnego i Konstrukcji Budowlanych, Biologii Sanitarnej, Techniki Sanitarnej, Chemii Sanitarnej i Technologii Wody i Ścieków, Ciepłownictwa, Ogrzewania i Wietrzenia, Wodociągów i Kanalizacji, Geotechniki, Hydrauliki i Mechaniki Cieczy i Gazów, Hydrologii i Gospodarki Wodnej, Dróg Wodnych i Regulacji Rzek, Zbiorników i Siłowni Wodnych oraz Melioracji Wodnych.

W pierwszym okresie na wydziale prowadzono dwa kierunki studiów: Inżynierię Sanitarną oraz Budownictwo Wodne. Po kilku latach utworzono trzeci kierunek: Hydrologię Techniczną i Meteorologię Techniczną. Przy organizacji tego kierunku szczególne zasłużyli się profesorowie: Zdzisław Kaczmarek, Władysław Parczewski i Julian Lambor.

W 1970 w wyniku reorganizacji Politechniki Warszawskiej, zlikwidowano strukturę katedralną i utworzono instytuty wydziałowe. Na Wydziale Inżynierii Sanitarnej i Wodnej powstały trzy główne jednostki:

Instytut Inżynierii Środowiska Instytut Ogrzewnictwa i Wentylacji Instytut Zaopatrzenia w Wodę i Budownictwa Wodnego

Instytut Inżynierii Środowiska prowadził badania i dydaktykę z zakresu gospodarki wodnej, hydrologii, meteorologii, ochrony atmosfery, biologii sanitarnej, chemii sanitarnej, ochrony środowiska miejskiego oraz zastosowań metod matematycznych.

Instytut Ogrzewnictwa i Wentylacji rozwijał problematykę ciepłownictwa, ogrzewnictwa, wentylacji, klimatyzacji i gazownictwa.

Instytut Zaopatrzenia w Wodę i Budownictwa Wodnego obejmował zagadnienia wodociągów, kanalizacji, oczyszczania ścieków, budownictwa wodnego i hydrauliki.

W 1973 wydział rozpoczął prowadzenie jednego kierunku studiów – Inżynieria Środowiska – z kilkoma specjalnościami, m.in. inżynierią wodną, gospodarką wodną i hydrologią, systemami ochrony atmosfery i meteorologią techniczną, zaopatrzeniem w wodę i unieszkodliwianiem ścieków i odpadów oraz urządzeniami cieplnymi, zdrowotnymi i ochrony powietrza.

W 1976 wydział uzyskał własny gmach przy ul. Nowowiejskiej 20. Budynek ten umożliwił skoncentrowanie rozproszonych wcześniej jednostek, laboratoriów i administracji. W kolejnych latach przenoszono do niego instytuty i zakłady, choć część laboratoriów pozostała w innych obiektach Politechniki.

W 1980 specjalność Inżynieria Wodna przemianowano na Budownictwo Hydrotechniczne i włączono do kierunku Budownictwo. W 1987 kierunek Inżynieria Środowiska podzielono na dwa kierunki: Systemy Ochrony Środowiska oraz Inżynierię Sanitarną, przy jednoczesnym zachowaniu kierunku Budownictwo ze specjalnością Budownictwo Hydrotechniczne. W 1992 przywrócono kierunek Inżynieria Środowiska z pięcioma specjalnościami: Systemy Ochrony Środowiska, Zaopatrzenie w Wodę i Unieszkodliwianie Ścieków i Odpadów, Inżynieria Wodna, Ciepłownictwo, Ogrzewnictwo i Wentylacja oraz Inżynieria Gazownictwa.

Wydział Inżynierii Środowiska 1993-2016

W 1993 Wydział Inżynierii Sanitarnej i Wodnej zmienił nazwę na Wydział Inżynierii Środowiska. W latach 1993–2007 w strukturze wydziału działały trzy instytuty:

Instytut Systemów Inżynierii Środowiska Instytut Ogrzewnictwa i Wentylacji Instytut Zaopatrzenia w Wodę i Budownictwa Wodnego

W 1996 na kierunku Inżynieria Środowiska utworzono specjalność Inżynieria Komunalna, prowadzoną na studiach inżynierskich wieczorowych i zaocznych. W roku akademickim 1999/2000 wprowadzono trzystopniowy system studiów: studia inżynierskie, magisterskie i doktoranckie.W 2007 przeprowadzono kolejną reorganizację. Rozwiązano instytuty wydziałowe i wprowadzono strukturę zakładową. Z dotychczasowych instytutów wyłoniły się:

Zakład Biologii Zakład Budownictwa Wodnego i Hydrauliki Zakład Informatyki i Badań Jakości Środowiska Zakład Klimatyzacji i Ogrzewnictwa Zakład Ochrony i Kształtowania Środowiska (od 2011 Katedra Ochrony i Kształtowania Środowiska) Zakład Systemów Ciepłowniczych i Gazowniczych Zakład Zaopatrzenia w Wodę i Odprowadzania Ścieków

Wydział Instalacji Budowlanych, Hydrotechniki i Inżynierii Środowiska (2015-2025)

W 2015 Wydział Inżynierii Środowiska zmienił swą nazwę na Wydział Instalacji Budowlanych, Hydrotechniki i Inżynierii Środowiska.

Wydział Inżynierii Środowiska

Nazwę Wydziału Inżynierii Środowiska jednostka ponownie przyjęła 1 maja 2025, przekształcając się z Wydziału Instalacji Budowlanych, Hydrotechniki i Inżynierii Środowiska.

Struktura i kadra naukowa W skład Wydziału wchodzą (lista pracowników z habilitacją oraz tytułem naukowym profesora):