Karta konstytucyjna 1830 roku – konstytucja wydana we Francji, w czasie Monarchii Lipcowej, przez Ludwika Filipa.
Geneza
7 sierpnia 1830 roku królem Francuzów ogłoszony został książę Ludwik Filip z młodszej, orleańskiej linii Burbonów wybrany najpierw (31 lipca) na tymczasowego namiestnika państwa. Tego samego dnia została dokonana gruntowna nowelizacja Karty konstytucyjnej z 1814 roku. 14 sierpnia król oktrojował nową konstytucję, przygotowaną przez Izbę Deputowanych. Oczekiwano, że przyniesie to kres tendencjom absolutystycznym w państwie.
Rozwiązania szczególne Mimo ogłoszenia karty przez króla, w rzeczywistości opracowanie projektu przez Izbę Deputowanych nawiązywało w znacznej części do Karty Konstytucyjnej Ludwika XVIII z 1814 roku.
Zasadnicze zmiany polegały na: uznaniu zasady suwerenności narodu obniżenie cenzusu wieku i cenzusu majątkowego w wyborach do Izby Deputowanych przekształcenie izby wyższej (Izba Parów) w zgromadzenie składające się wyłącznie z członków nominowanych przez króla dożywotnio przyznanie inicjatywy ustawodawczej obu izbom parlamentu zniesienie uprawnień ustawodawczych monarchy w zakresie wydawania ordonansów i rozporządzeń.
Karta konstytucyjna z 1830 roku stanowiła ważny krok w kierunku rozwinięcia się systemu parlamentarno-gabinetowego. Utrzymała dwuizbowy parlament obniżając cenzus wieku i majątkowy dla parów i deputowanych. Ministrowie kontrasygnując każdy akt królewski musieli liczyć się z zaufaniem króla jak i obu izb parlamentu.
Bibliografia Katarzyna Sójka-Zielińska, Historia prawa, Warszawa 1993. Krystyna Kamińska, Andrzej Gaca, Historie powszechna ustrojów państwowych, TNOiK 2002.
Kategoria:1830 w Europie Kategoria:Byłe konstytucje Kategoria:Konstytucje Francji