Saksonia miała dość rozbudowaną sieć dyplomatyczną już w XVI wieku. Obok sejmów Rzeszy, najważniejszym dla Sasów miejscem uprawiania polityki zagranicznej był dwór wiedeński. W przeciwieństwie do Brandenburgii (późniejszego Królestwa Prus), Saksonia budowała swą politykę zagraniczną na sojuszu z cesarzem i Austrią, mimo iż reformacja uczyniła z Elektoratu Saksonii kraj luterański, to związki z Austrią prowadziły do tego, że Saksonia miała możliwość, jako państwo dość tolerancyjne religijnie, wchodzenia w związki dynastyczne z państwami zarówno katolickimi, jak i protestanckimi. Ta tendencja wzmocniła się w czasie unii z Polską (1697-1763).
Trzykrotnie w swym samodzielnym istnieniu Saksonia zwróciła się przeciw Austrii: za czasów reformacji, gdy poparła Lutra; w czasie wojny o sukcesję austriacką (1741-1748) i w latach 1806–1813, gdy poparła Napoleona. Poza tym była sojusznikiem cesarza i szukała u niego ochrony przed ambicjami Prus, co rzeczywiście zapobiegło aneksji kraju w l. 1815 i 1866.
Po 1866, a więc wejściu Saksonii w skład Związku Północnoniemieckiego, a następnie Rzeszy Niemieckiej, w których rzeczywistym architektem polityki zagranicznej był kanclerz federalny, stosunki dyplomatyczne między Saksonią a Austrią, mimo ścisłych związków między dworamiGrodziski Stanisław, Franciszek Józef I, Wrocław 1990., zyskały w istocie fasadowy charakter.
Lista saskich ambasadorów i posłów w Wiedniu 1552 Christoph von Carlowitz 1649 nawiązanie stałych stosunków dyplomatycznych 1649–1696 Jonas Schrimpf 1657–1658 Nikolaus von Gersdorf 1700–1706 August Christoph von Wackerbarth 1706–1708 Wolff Heinrich Vesnich 1708–1718 August Christoph von Wackerbarth 1717 Ludwig Adolf Zech (rezydent) 1718 Jacob Heinrich von Flemming (na rokowania) 1722–1725 Johann Justus Terras 1725–1727 François Joseph Wicardel de Fleury ?? François Joseph Wicardel de Fleury et de Beaufort 1728–1730 Joseph Anton Gabaleon von Wackerbarth-Salmour 1733–1740 Ludwig Adolph von Zech 1745–1749 Christian von Loß 1750–1752 Johann Sigismund von Pezold 1752–1763 Karl Georg Friedrich von Flemming 1763–1783 Johann Sigismund von Pezold 1764–1765 Friedrich August von Zinzendorf 1765–1768 Ludwig Siegfried Vitzthum von Eckstädt 1812–1813 Karl Friedrich Ludwig von Watzdorf 1814–1839 Friedrich Albrecht von der Schulenburg 1839–1841 Carl Emil von Üchtritz 1842–1866 Rudolf von Könneritz 1866–1869 Rudolf Friedrich Le Maistre 1870–1876 Carl Gustav Adolf von Bose 1876–1897 Oskar von Helldorf 1898–1916 Rudolf Karl Caspar von Rex 1916–1918 Alfred von Nostitz-Wallwitz 1918–1920 Dr Benndorf 1920 Zniesienie poselstwa
Przypisy
Bibliografia https://web.archive.org/web/20040530165229/http://www.tu-dresden.de/isgv/isgv-web-Institut-2/Mitarbeiter/Vita-Matzke.html https://web.archive.org/web/20160303232121/http://saebi.isgv.de/alleartikel/ Judith Matzke, Die sächsische Gesandtschaft in Wien. Politische und dynastische Beziehungen zwischen Wettinern und Habsburgern im 18. Jahrhundert, in: Dresdner Hefte 23. Jg., Heft 83, 3/05 (Österreich und Sachsen in der Geschichte), S. 5–14.