28 Dywizja Piechoty() – niemiecka dywizja z czasów II wojny światowej, uczestniczyła w agresji na Polskę i ataku na Związek Radziecki.

Sformowanie i szlak bojowy Sformowana na mocy rozkazu 1 października 1935 roku, miejsce stacjonowania sztabu Wrocław. Stacjonowała w VIII Okręgu Wojskowym. Przekształcona 1 grudnia 1941 w 28 Dywizję Piechoty Lekkiej (28. leichte Infanterie-Division). Od 1 lipca 1942 r. 28 Dywizja Strzelców (28. Jäger-Division).

Zmobilizowana w sierpniu 1939 roku i przetransportowana nad granice z Polską w rejon Plichowic. W pierwszych dniach agresji na Polskę jednostka nie przełamała w walce granicznych fortyfikacji w rejonie Mikołowa mimo przeważającej siły. Po wydaniu rozkazu przez naczelne dowództwo sił RP o odwrocie, dywizja rozpoczęła walki pościgowe w stronę Dunajca i Nidy następnie prowadziła pościg w kierunku Sanu. Ostatnie walki dywizja toczyła w trakcie bitwy pod Tomaszowem Lubelskim m.in. nad Tanwią, Narolem i Krasnobrodem. Po zakończeniu kampanii ochraniała linię demarkacyjną i pod koniec października została przetransportowana na zachód w rejon Euskirchen. W okresie dziwnej wojny ochraniała Wał Zachodni w obszarze Akwizgranu.

Po rozpoczęciu działań w maju 1940 roku, dywizja po przełamaniu fortyfikacji w południowej Belgii zdobyła po zaciętych walkach Twierdzę Maubeuge. W ostatnich dniach maja walczyła nad Skaldą. W czerwcu 1940 roku walczyła o przejście Sekwany i później prowadziła walki pościgowe przez Loarę, którą przeszła pod Amboise. Po zawieszeniu broni dywizja w okresie od końca czerwca 1940 roku do pierwszych dni czerwca 1941 roku pełniła służbę ochronną i okupacyjną we wschodniej i północnej Francji oraz w Belgii, później przetransportowana i skoncentrowana w rejonie Suwałk.

W pierwszych dniach ataku na ZSRR wchodziła w skład VIII Korpusu Armijnego z 9 Armii, przełamała graniczne fortyfikacje i uczestniczyła w bitwie o Grodno, następnie prowadziła walki w stronę Dźwiny. W bitwie smoleńskiej toczyła walki nad Wopem. W październiku 1941 roku uczestniczyła w podwójnej bitwie okrążającej pomiędzy Briańskiem a Wiaźmą. W wyniku poniesionych strat została pod koniec października wycofana na tyły i na początku listopada przetransportowana koleją do okupowanej Francji. Tam na przełomie listopada i grudnia dokonano przeformowania w 28. Lekką Dywizję Piechoty.

W lutym 1942 roku 28 Lekka Dywizja Piechoty z powrotem znalazła się na froncie wschodnim, tym razem na Krymie w dyspozycji Grupy Armii Południe. Dywizja uczestniczyła w walkach w trakcie operacji kerczeńsko-teodozyjskiej i w zdobyciu Sewastopola.

1 lipca 1942 roku jednostka została przemianowana na 28 Dywizję Strzelecką (28. Jäger-Division). Pod nową nazwą znalazła się w składzie XXX Korpusu Armijnego z 11 Armii (Grupa Armii A). Walczyła pod Wołchowem, przeciwko operacji siniawińskiej. W 1943 roku dywizja uczestniczyła walkach w trakcie radzieckich operacji Iskra i mgińskiej, a w 1944 roku – leningradzko-nowogrodzkiej.

W czerwcu 1944 roku dywizja na krótko znalazła się w składzie 4 Armii Pancernej w obrębie Grupy Armii Północna Ukraina w rejonie Kowla Ostatecznie została przydzielona do 2 Armii. Podczas odwrotu przez Polskę w trakcie operacji Bagration dywizja znalazła się w Prusach Wschodnich w składzie XXVI Korpus Armijny z 4 Armii. Uczestniczyła w działaniach przeciwko oddziałom Armii Czerwonej biorących udział w operacji wiślańsko-odrzańskiej.

28 Dywizja Strzelecka została rozbita na przełomie marca i kwietnia 1945 roku w bitwie o Heiligenbeil. Kiedy skapitulowała, liczyła mniej niż 1000 żołnierzy.

Dowódcy gen. por. Hans von Obstfelder (6 października 1936 – 31 marca 1940) gen. por. Johann Sinnhuber (31 marca 1940 – 1 października 1941) gen. por. Friedrich Schulz (1 maja – 25 listopada 1943) gen. mjr Hubert Lamey (25 listopada 1943 – styczeń 1944) gen. por. Hans-Ludwig Speth (styczeń – 28 kwietnia 1944) gen. por. Gustav Heisterman von Ziehlberg (28 kwietnia – 20 listopada 1944) gen. mjr Ernst König (20 listopada 1944 – 12 kwietnia 1945) płk Hans Tempelhoff (12-24 kwietnia 1945) gen. por. Siegfried Verhein (24 kwietnia – 17 kwietnia? 1945).

Struktura organizacyjna Skład w sierpniu 1939 7 pułk piechoty: miejsce postoju sztabu, I i III batalionu – Świdnica, II batalionu – Strzegom, rezerwowego batalionu – Jawor; 49 pułk piechoty: miejsce postoju sztabu, I, II i III batalionu – Wrocław, rezerwowego batalionu – Wołów; 83 pułk piechoty: miejsce postoju sztabu, II i III batalionu – Jelenia Góra, I batalionu – Trutnov, rezerwowego batalionu – Jawor; 28 pułk artylerii: miejsce postoju sztabu, I, II dywizjonu – Świdnica, III dywizjonu – Jelenia Góra; I dywizjon 64. pułku artylerii ciężkiej: miejsce postoju – Oława; 28 batalion pionierów: miejsce postoju – Brzeg; 28 oddział przeciwpancerny: miejsce postoju – Wrocław; 28 oddział łączności: miejsce postoju – Wrocław; 28 oddział obserwacyjny: miejsce postoju – Wrocław; Skład w styczniu 1940 7, 49 i 83 pułk piechoty, 28 pułk artylerii, 28 batalion pionierów, 28 oddział rozpoznawczy, 28 oddział przeciwpancerny, 28 oddział łączności, 28 polowy batalion zapasowy;

Przypisy

Bibliografia

Mueller – Hillebrandt D., Das Heer 1933 – 1945, Frankfurt nad Menem 1954 – 1969. Junga Tadeusz, Obrona Polski 1939, Warszawa 1990. Haupt Werner, Die deutschen Infanterie-Division, b.m.w 1991. Haupt Werner, Sturm auf Moskau 1941. Der Angriff. Die Schlacht. Der Ruckschlag, b.m.w i b.d.w. Haupt Werner, Army Group Center. The Wehrmacht in Russia 1941 – 1945, b.m.w i b.d.w.

Linki zewnętrzne

Kategoria:Dywizje piechoty III Rzeszy Kategoria:Dywizje zmobilizowane w 1. fali mobilizacyjnej Kategoria:Wojsko niemieckie we Wrocławiu Kategoria:Dywizje sformowane w VIII Okręgu Wojskowym (III Rzesza) Kategoria:Niemieckie dywizje piechoty z okresu kampanii wrześniowej Kategoria:Niemieckie jednostki piechoty utworzone w 1935 Kategoria:Niemieckie jednostki piechoty rozwiązane w 1945