Edykt pretorski – zbiór zasad, jakimi zamierzał się kierować pretor w czasie swojego urzędowania, które trwało jeden rok. Edykt będąc aktem prawnym i źródłem prawa łączył prawo rzymskie z prawami ludów podbitych.
Elementy edyktu Edykt pretorski składał się z pięciu części. Pierwsza część zawierała zasady dotyczące zakresu działalności pretora oraz postępowania przed jego urzędem. Część druga i trzecia przedstawiały poszczególne przypadki udzielenia przez pretora ochrony prawnej przez udzielenie skargi-powództwa. Część czwarta przedstawiała sposoby egzekwowania orzeczeń sądowych. Część piąta zajmowała się udzielaniem ochrony prawnej przez pretora w postępowaniu poza procesowym. Edykty wydawali pretor od 367 r. p.n.e.; od 242 r. p.n.e. pretor miejski (praetor urbanus) pretor dla peregrynów od 242 r. p.n.e.(praetor peregrinus) edyl kurulny (jurysdykcja karna na targowiskach) namiestnik prowincjonalny kwestor (odpowiednik edyla kurulnego w prowincji)
Edictum tralaticium Główny trzon edyktu poprzednika, który nie jest zmieniany.
Lex Cornelia 67 r. p.n.e. Ustawa ta stanowiła, iż pretor jest związany tym, co zawarł w swoim edykcie,
Edictum perpetuum (edykt wieczysty) 125-138 r. Na polecenie cesarza Hadriana, Salvius Iulianus zredagował jednolity tekst edyktu pretora miejskiego, edyla kurulnego oraz prawdopodobnie edykt namiestnika prowincji i pretora peregrynów. Tym samym kończy się prawotwórcza działalność pretora. Miał on obowiązywać na czas nieokreślony.
Ius honorarium Nazwa prawa edyktowego, które miało na celu wspomaganie, uzupełnianie i poprawianie ius civile.
Bibliografia Rozwadowski W., "Prawo rzymskie". Bojarski W., "Prawo rzymskie". Kolańczyk K., "Prawo rzymskie".
Kategoria:Edykty urzędników i cesarzy rzymskich