Michał Kuczyński herbu Ślepowron (ur. ok. 1715 – zm. 1778) – syn Franciszka i Małgorzaty z d. Sztuthard, ożeniony z siostrą kpt. Michała Zaborowskiego oraz Anną Ellertówną (1754 r.?).
Życiorys Karierę militarną zaczął około 1732 r. „służył w saskim wojsku pod piechotą najaśnieyszego królewicza Xawiera Regimencie z kadeta aż do unterofficera przez lat dwie”. Wg Ciesielskiego chorążym został 28 IV 1734 r., później „jako adjutant et per gradua awanżował", 1 II 1736 r. na porucznika w Regimencie Pieszym Buławy Polnej (później Wielkiej i od 1751 r. ponownie Polnej Koronnej) Koronnej, następnie 11 III 1747 r. jako kapitan bez kompanii (agrere), 7 VIII 1748 r. jako drugi major, następnie „premier major” od 3 X 1751 r. 15 XII 1753 r. wraz z kilkoma innymi oficerami (Marcinem Hanickim i Kajetanem Zawoyskim) odkupił od de Fresse podpułkownikostwo (drugie) w Regimencie na co uzyskał również patent od Augusta III. Realizację kontraktu przewidziano na dzień 28 II 1754 r. Forsztelowany dopiero 20 VI 1754 r. Dzięki koligacjom rodzinnym (ślub z córką Jana Ellerta) uzyskał rangę pierwszego podpułkownika w 1754 r., następnie patent od Augusta III w dniu 24 XII 1753 r., Kolejno uzyskał patent na pułkownika 10 XI 1760 r. (forsztelowany 13 XII 1760). Mianowany generał majorem (20 XI 1762 r.), a następnie generał-lejtnantem wojsk koronnychHenryk P. Kosk, Generalicja polska, t. I, Pruszków 1998, s. 268. od 1773, od 1761 r. komendant (czyli faktyczny dowódca) 8. Regimentu Pieszego Buławy Polnej Koronnej, stacjonującego w Kamieńcu Podolskim (stacjonowało tam od 1751/2 r. 7 kompanii tegoż regimentu poza komenderówkami i leibkompanią, która stała w Podhorcach. Tę ostatnią sprowadzono do Kamieńca Podolskiego w lipcu 1764 r.).
W czerwcu 1763 został nieformalnym zastępcom Komendanta Fortec Pogranicznych Rzeczypospolitej: Kamieńca Podolskiego, Okopów Świętej Trójcy i Białej Cerkwi- Joachima Potockiego, a po jego śmierci bezpośrednim następcą na co otrzymał rozkaz hetmana wielkiego koronnego Jana Klemensa Branickiego z dnia 12 III 1764 r. Kuczyński tytułował się wówczas Generałem Majorem Fortec Pogranicznych, Podolskich y Ukraińskich Generalnym Kommendantem Pułkownikiem Regimentu Pieszego Buławy Polney Koronney.
Podczas bezkrólewia po śmierci Augusta III Sasa w 1764 roku komendant Kuczyński obronił Kamieniec Podolski przed wojskami rosyjskimi pod dowództwem Michała Daszkowa, które od 28 do 30 lipca bombardowały miasto.
W czasie konfederacji barskiej pozostał wierny Stanisławowi Augustowi Poniatowskiemu; kiedy wpadł na trop spisku żołnierzy, ukarał oficerów więzieniem, a żołnierzy rózgami i kajdanami.
Przypisy
Bibliografia Wacław Szczygielski, Michał Kuczyński, w: Polski Słownik Biograficzny, 1971, t. XVI, s. 90-91. Tomasz Karpiński, Regiment Pieszy Buławy Polnej Koronnej 1751-1767, mps., aneks nr 2 - wykaz oficerów Regimentu Pieszego Buławy Polnej Koronnej w latach 1751-1767.
Kategoria:Członkowie stanu rycerskiego I Rzeczypospolitej Kategoria:Generałowie lejtnanci armii koronnej Michał Kuczyński Kategoria:Ludzie związani z Białą Cerkwią (I Rzeczpospolita) Kategoria:Ludzie związani z Kamieńcem Podolskim (I Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie piechoty armii koronnej Kategoria:Pułkownicy armii koronnej Kategoria:Urodzeni w XVIII wieku Kategoria:Zmarli w 1778