207 pułk piechoty (207 pp) – rezerwowy oddział piechoty Wojska Polskiego. Pułk nie istniał w organizacji pokojowej Wojska Polskiego.
Organizacja i formowanie pułku Na podstawie prowadzonych prac koncepcyjnych w Sztabie Głównym WP, w ramach rozbudowy Sił Zbrojnych II RP o nowe związki taktyczne, podjęto decyzję utworzeniu nowej dywizji piechoty w oparciu o bataliony marszowe typu specjalnego przewidziane dla Obozu Warownego „Wilno” (tak zwane bataliony specjalne wileńskie) oraz przez bataliony „Krasne”, „Budsław” i „Iwieniec” Korpusu Ochrony Pogranicza. Z zasobów tych zaplanowano i przygotowano rozwinięcie nowej 35 Dywizji Piechoty Rezerwowej. Opracowanie dotyczące jej mobilizacji weszło w życie 28 lipca 1939.
Mobilizacja 207 pułk piechoty został sformowany w I rzucie mobilizacji powszechnej, w dniach 31 sierpnia – 4 września 1939. Jednostkami mobilizującymi były bataliony i dowództwo pułku „Wilejka” Korpusu Ochrony Pogranicza:
Batalion KOP „Budsław”:
I batalion 207 pułku piechoty, kompania zwiadowcza 207 pułku piechoty. Batalion KOP „Iwieniec”:
III batalion 207 pułku piechoty.
Batalion KOP „Krasne”:
dowództwo 207 pułku piechoty, organa kwatermistrzowskie jednostek pozabatalionowych, kompanie: gospodarcza, przeciwpancerna typ II, pluton łączności. Dowództwo pułku KOP „Wilejka”:
pluton pionierów 207 pułku piechoty, pluton przeciwgazowy 207 pułku piechoty.
Pułk był organiczną jednostką rezerwowej 35 Dywizji Piechoty. Dowódcą pułku został dotychczasowy dowódca pułku KOP „Wołożyn” płk piech. Władysław Mikołajczak.
207 pułk piechoty posiadał dużą obsadę oficerów służby stałej w postaci: oficerów dowództwa pułku, dowódców batalionów i oficerów dowództw batalionów, dowódców kompanii i po jednym dowódcy plutonów. Oficerowie rezerwy obsadzili stanowiska w większości dowódców pozostałych plutonów w kompaniach. Kadra podoficerska w 30% z KOP, 70% rezerwiści. Szeregowcy w 10% służby czynnej, 90% rezerwiści. Broń i wyposażenie pułku zgodne z tabelami należności. Pułk nie posiadał hełmów, broń z użytku bieżącego, armaty przeciwpancerne nowe w ilości 6 sztuk.
207 pp w kampanii wrześniowej 35 Dywizja Piechoty zajęła pozycje na północnym odcinku Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Narew” w rejonie Tolcze – Turośl – Postoły – Dojlidy. W związku z niekorzystną sytuacją na południu kraju, dywizja została przydzielona do Armii „Małopolska” i skierowana do Lwowa. 207 pułk piechoty płk. Władysława Mikołajczaka w nocy z 9 na 10 września na stacji Czeremcha został załadowany do transportów kolejowych i dotarł do Lwowa w niepełnym składzie w dniach 15–16 września. Rejon załadowczy 35 DP rez. w Bielsku Podlaskim ubezpieczał I batalion 207 pp wzmocniony kompanią zwiadowców 207 pp. Dla pułku przygotowano 4 transporty kolejowe. Jako pierwszy odjechał II batalion, za nim III batalion i dowództwo 207 pp wraz pododdziałami specjalnymi pułkowymi, za wyjątkiem kompanii zwiadowców. Do Lwowa dotarły II/207 pp w nocy 17/18 września i III/207 pp w nocy 15/16 września. Natomiast transport z dowództwem pułku i pododdziałami specjalnymi pułku 15 września dotarł do stacji Rudnia Poczajowska przed Radziwiłłowem, dalsza jazda była niemożliwa z uwagi na zablokowanie torów innymi transportami. Po wyładowaniu transportu pod dowództwem kwatermistrza pułku został skierowany do Lwowa marszem pieszym, do którego nie dotarł. Pododdziały pułkowe 207 pp znalazły się w rejonie Złoczowa 15 września wieczorem we wsi Woronienki. Pododdziały te miały utracić około 25% stanów osobowych. Pododdziały te miały bronić Złoczowa, przed działaniami dywersyjnymi. Po agresji sowieckiej dowódca pułku z oficerami sztabu przekroczył granicę rumuńską. Pozostawiony w Bielsku Podlaskim I/207 pp w nocy 11/12 września został zluzowany przez kompanię policji i otrzymał rozkaz przejścia do Hajnówki, którą osiągnął 12 września o świcie. Wieczorem załadował się do transportu kolejowego i odjechał trasą na Baranowicze, Z powodu zatoru pod Sarnami zatrzymał się 15 września na stacji Strzelsk, gdzie został zbombardowany. 16 września dotarł do Sarn, gdzie stał cały dzień. Wieczorem 16 września wyruszył w kierunku Równego. Po agresji sowieckiej I batalion wyładował się z transportu i wyruszył na zachód w kierunku Kołek. 18 września I/207 pp dołączył do Zgrupowania płk. Zdzisława Zajączkowskiego z 3 pułku piechoty KOP. 19 września wraz z nim wziął udział w natarciu na Kołki. 20 września I/207 pp walczył pod Bednarką, gdzie ranny został ppłk Eugenius Juruś. Resztki batalionu dołączyły do 3 pp KOP, a 21 września wraz całym zgrupowaniem dostał się do niewoli sowieckiej. Bataliony II i III 207 pp 18 września zostały włączone przez dowódcę 35 DP rez. do 205 pułku piechoty, w którego szeregach walczyły w obronie Lwowa.
Obsada personalna 207 pp Organizacja wojenna i obsada personalna 207 pp we wrześniu 1939. W nawiasach podano nazwy jednostek mobilizujących.
Dowództwo 207 pp, organa kwatermistrzowskie jednostek pozabatalionowych 207 pp i kompania gospodarcza 207 pp (batalion KOP „Krasne”) dowódca pułku – płk piech. Władysław Mikołajczak I adiutant – kpt. Ludwik Skoczowski II adiutant – kpt. Wacław Płoszewski oficer zwiadowczy – por. Edmund Gójski oficer łączności – kpt. łącz. Feliks Dzikielewski kwatermistrz – kpt. Jan Szczęsny Łazarewicz naczelny lekarz – mjr dr Władysław Franciszek Smrokowski
I batalion dowódca batalionu – ppłk Eugeniusz Sylwester Juruś adiutant – por. Witold Józef Witoszyński
II batalion dowódca batalionu – mjr Teofil Dąbrowski †1940 Charków adiutant – por. rez. Jerzy Jankowski
III batalion
dowódca batalionu – mjr Jan Styliński
adiutant – por. Jan Kulwieć oficer płatnik – por. Franciszek Seliga dowódca plutonu łączności – por. Walenty Jakub Kucharczyk dowódca 7 kompanii strzeleckiej – por. Andrzej Filar dowódca I plutonu – ppor. rez. Jan Kolendo (ranny IX 1939) dowódca II plutonu – ppor. rez. Piotr Ścibor dowódca III plutonu – ppor. rez. Jabrzykowski (ranny IX 1939) dowódca 8 kompanii strzeleckiej – kpt. Jan Karol KociubaKociuba Jan Karol (1906–1940), kpt. piech., w KOP od 1935. Do mobilizacji dca 1 kompanii granicznej „Żebrowszczyzna”. We wrześniu 1939 dca 2 kompanii piechoty III batalionu piechoty 207 pułku piechoty. Brał udział w obronie Lwowa. Po poddaniu Lwowa Armii Czerwonej, uwięziony i wraz z innymi przewieziony do obozu w Starobielsku. Zamordowany przez NKWD. → †1940 Charków dowódca plutonu – ppor. rez. Rościsław Radoman dowódca 9 kompanii strzeleckiej – kpt. Jan Zygmunt Kosiaty †1940 Charków dowódca I plutonu – por. Karol Władysław Rawicz-Prószyński dowódca II plutonu – por. rez. Edmund Szymański (ranny IX 1939) dowódca 3 kompanii ckm – kpt. Stanisław Dzięciołowski (ranny IX 1939) dowódca I plutonu – ppor. rez. Bohdan Szczęsny Burzyński (ranny IX 1939) dowódca II plutonu – ppor. rez. Czesław Stanisław Barański dowódca III plutonu – ppor. rez. Józef Kuryło † IX 1939 dowódca IV plutonu – ppor. rez. Aleksander Sienkiewicz † IX 1939 ppor. rez. Jan Stanisław Chrobak (bez ustalonego przydziału)
Pododdziały pozabatalionowe dowódca kompanii zwiadowczej – por. Mieczysław Wagner †1940 Charków dowódca kompanii przeciwpancernej typ II – kpt. Władysław Stawowski dowódca plutonu łączności - dowódca plutonu pionierów - dowódca plutonu przeciwgazowego -
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Polskie pułki piechoty z okresu kampanii wrześniowej Kategoria:Rezerwowe pułki piechoty Wojska Polskiego z okresu kampanii wrześniowej Kategoria:Oddziały 35 Dywizji Piechoty (II RP) Kategoria:Polskie jednostki piechoty utworzone w 1939 Kategoria:Polskie jednostki piechoty rozwiązane w 1939