Kardiomioplastyka dynamiczna (ang. dynamic cardiomyoplasty) – zabieg kardiochirurgiczny stosowany w leczeniu niewydolności serca, polegający na otoczeniu mięśnia sercowego, poprzez specjalnie przygotowany (wypreparowany) mięsień najszerszy grzbietu chorego.
Mięsień ten wprowadzano do worka osierdziowego, po uprzedniej częściowej resekcji II żebra i owijano nim niewydolny mięsień sercowy. Stosując odpowiedni układ stymulujący, uzyskiwano synchronizację skurczów obu mięśni.
Zabieg był wykonany po raz pierwszy na świecie w 1985 a w Polsce w roku 1996.
Rozwój innych technik wspomagania skurczu niewydolnego serca, doprowadził do zaniechania tej techniki operacyjnej.
Bibliografia Karol Wierzbicki, Jerzy Sadowski, Bogusław Kapelak, Dorota Sobczyk, Janusz Konstanty, Piotr Przybyłowski, Krzysztof Wróbel, Jacek Piątek. Chirurgiczne metody leczenia niewydolności serca http://www.viamedica.pl.
Kategoria:Kardiochirurgia