Kazimierz Józef Piwarski (ur. 19 lutego 1903 w Krakowie, zm. 21 lipca 1968 tamże) – polski historyk, badacz dziejów nowożytnych i najnowszych, rektor Wyższej Szkoły Pedagogicznej (WSP) w Krakowie, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego (UJ), założyciel Marksistowskiego Zrzeszenia Historyków, redaktor Kwartalnika HistorycznegoZbigniew Romek, Cenzura a nauka historyczna w Polsce 1944-1970, Warszawa 2010, s. 135..
Życiorys Studiował na UJ (promotorem był prof. Wacław Sobieski), gdzie następnie w 1926 roku uzyskał doktorat, a w 1931 habilitację. 6 listopada 1939 roku został aresztowany przez Niemców w ramach Sonderaktion Krakau i osadzony w obozie koncentracyjnym Sachsenhausen i Dachau (zwolniony w 1941)Poradzisz Jan, Wspomnienia Kazimierza Piwarskiego: "19 miesięcy w Dachau", [w:] Materiały i dokumenty do dziejów nauki polskiej w czasie II wojny światowej. Tom 1: pod red. Zygm. Kolankowskiego i Leona Łosia. Wrocław 1980, ss. 7-79 [publikacja zawiera omówienie J. Poradzisza i tekst prof. K. Piwarskiego: ss. 18-79]. Na ss. 16-17: "Literatura dotycząca Sonderaktion Krakau". Na s. 32: foto Profesora, tuż po powrocie z KL Dachau.. W latach 1941–1945 wykładowca tajnego UJ.
Od 1947 profesor zwyczajny UJ i WSP w Krakowie (w latach 1949–1950 był jej rektorem). Od 1950 roku został przeniesiony na Uniwersytet Poznański ze względów politycznych. W roku 1956 powrócił na UJ, jednocześnie, w latach 1956–1958, będąc dyrektorem Instytutu Zachodniego w Poznaniu.
Był członekiem Polskiej Akademii Umiejętności od 1945, a także członek korespondent (1958) i członekiem rzeczywistym (1961) Polskiej Akademii Nauk. W latach 1962–1966 był wiceprezesem Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Historycznego.
Do 1948 był członekiem Polskiej Partii Socjalistycznej, a następnie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.
Odznaczony Medalem 10-lecia Polski Ludowej (1955), Złotym Krzyżem Zasługi (1955), Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1959).
Pochowany na cmentarzu Rakowickim (kwatera JA-płn.-1). mały|Grób prof. Kazimierza Piwarskiego na cmentarzu Rakowickim
Uczniowie Jego uczniami byli: prof. Antoni Czubiński, prof. Jerzy Krasuski i prof. Mieczysław Stański.
Publikacje książkowe Hieronim Lubomirski hetman wielki koronny (1929), Między Francją a Austrią. Z dziejów polityki Jana III Sobieskiego (1933), Dzieje polityczne Prus Wschodnich 1621–1772 (1938, wyd. II 1947), Historia Śląska w zarysie (1947), Kuria rzymska a polski ruch narodowo-wyzwoleńczy (1955), Watykan a faszyzm 1929–1939 (1958, wyd. II 1960), Polityka europejska w okresie pomonachijskim X 1938 – III 1939 (1960), Polska – Czechy. Dziesięć wieków sąsiedztwa (1947), Historia powszechna nowożytna 1640–1789 (1959, wyd. IX 1965).
Przypisy
Kategoria:Członkowie Marksistowskiego Zrzeszenia Historyków Kategoria:Członkowie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej Kategoria:Członkowie Polskiego Towarzystwa Historycznego Kategoria:Ludzie urodzeni w Krakowie Kategoria:Ofiary Sonderaktion Krakau Kategoria:Pochowani na cmentarzu Rakowickim Kategoria:Rektorzy Uniwersytetu Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie Kategoria:Urodzeni w 1903 Kategoria:Więźniowie KL Dachau Kategoria:Więźniowie KL Sachsenhausen Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wydziału Historycznego Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu Kategoria:Zmarli w 1968 Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Członkowie rzeczywiści PAN