Bezwzględna przyczyna odwoławcza definiowana jest w literaturze prawniczej jako uchybienie, które wywołuje następstwa procesowe zawsze, bez względu na to, czy było treścią zarzutu stronyS. Waltoś, Proces karny. Zarys systemu, wyd. 13, Warszawa 2016, s. 551..
Polski Kodeks postępowania karnego z 1997 roku stanowi, że bezwzględne przyczyny odwoławcze zachodzą, jeżeli:
Tylko na korzyść oskarżonego, a więc z zakazem reformationis in peius, można uchylić wyrok z bezwzględnych przyczyn odwoławczych wskazanych w pkt 9–11. Bezwzględną przyczyną odwoławczą jest także rażąca niesprawiedliwość.
Inną jest błędna kwalifikacja prawna, którą sąd odwoławczy poprawia, jednak bez dokonywania zmian w ustaleniach faktycznych. Jeżeli wniesiono środek odwoławczy na niekorzyść oskarżonego, nie obowiązuje zakaz reformationis in peius. Zastrzeżenia tego nie uwzględniał kodeks postępowania karnego z 1969 roku.
Zobacz też względna przyczyna odwoławcza
Przypisy
Bibliografia Waltoś S., Proces karny. Zarys systemu, wyd. 13, Warszawa 2016, s. 551-552.
Kategoria:Postępowanie karne