Dania w Konkursie Piosenki Eurowizji

Dania uczestniczy w Konkursie Piosenki Eurowizji od 1957 i do roku 2026 włącznie wzięła w nim udział 54 razy. Od czasu debiutu konkursem w kraju zajmuje się nadawca publiczny DR.

Reprezentant Danii wybierany jest w trakcie koncertu Dansk Melodi Grand Prix. W 1965 przedstawicielka kraju na konkurs, Birgit Brüel z piosenką „For din skyld”, została wybrana wewnętrznie przez władze telewizji.

Dania trzykrotnie wygrała finał konkursu: w 1963 (Grethe i Jørgen Ingmann z piosenką „Dansevise”), 2000 (Olsen Brothers z „Fly on the Wings of Love”) i 2013 (Emmelie de Forest z „Only Teardrops”). Telewizja duńska trzy razy była gospodarzem: w 1964, 2001 i 2014. Wszystkie trzy konkursy odbyły się w Kopenhadze.

W 1967 telewizja DR wycofała się z udziału w konkursie i powróciła do niego dopiero w 1978. Z powodu słabych wyników nie wystawiła swojego reprezentanta także na konkursy w 1994 i 1998.

Dania była gospodarzem koncertu Gratulacje: 50 lat Konkursu Piosenki Eurowizji, zorganizowanego w 2005 z okazji 50-lecia Konkursu Piosenki Eurowizji. Podczas wydarzenia wybrany został najlepszy utwór w historii konkursu; szóste miejsce w plebiscycie zajął duński utwór „Fly on the Wings of Love” Olsen Brothers.

Historia Danii w Konkursie Piosenki Eurowizji Lata 50. Nadawca duński chciał wystąpić podczas pierwszego Konkursu Piosenki Eurowizji w 1956, ale władze telewizji nie zgłosiły na czas konkursowego utworu. thumb|Birthe Wilke i Gustav Winckler podczas występu w 2. Konkursie Piosenki Eurowizji, marzec 1957 Telewizja DR zadebiutowała w konkursie w 1957 podczas 2. Konkursu Piosenki Eurowizji organizowanego we Frankfurcie nad Menem. Na reprezentantów kraju zostali wybrani Birthe Wilke i Gustav Winckler, którzy 17 lutego wystąpili w selekcjach Dansk Melodi Grand Prix, mających na celu wyłonienie ich eurowizyjnej propozycji. Spośród 117 zgłoszeń w finale zaprezentowano sześć: „Chanson Ordinaire” i „Hele Verden Venter På Vår” (wykonane solowo przez Wilke), „Fata Morgana” i „Længslernes Veje” (solowo przez Wincklera) oraz „Kærlighedens Cocktail” i „Skibet skal sejle i nat” (zaśpiewane w duecie). 10-osobowa komisja jurorska zdecydowała o wygranej piosenki „Skibet skal sejle i nat”. Wybór spotkał się z negatywnymi komentarzami widzów oraz prasy, która uznała piosenkę za „niemającą iskry”. 3 marca wystąpili podczas finału konkursu jako dziewiąty w kolejności i zajęli trzecie miejsce po zdobyciu 10 pkt. Para zakończyła występ kilkunastosekundowym pocałunkiem, który wywołał kontrowersje w niektórych państwach. Powodem jego długiego trwania był brak wcześniej umówionego sygnału od producenta, który miał zakończyć pocałunek.

W 1958 telewizja DR wystawiła reprezentanta na 3. Konkurs Piosenki Eurowizji. Podobnie jak rok wcześniej, do finału Dansk Melodi Grand Prix zakwalifikowano sześć piosenek. 16 lutego 1958 w Kopenhadze wystąpili: Raquel Rastenni (z utworami „Jeg rev et blad ud af min dagbog” i „Refræn”), Bent Weidich („Nanina”), Preben Uglebjerg („Evas lille sang”), Preben Neergaard („Mit gamle hakkebræt”) oraz Birthe Wilke i Gustav Winckler („For altid”). Reprezentanta Danii wytypowała 10-osobowa komisja sędziowska, która wybrała Raquel Rastenni z piosenką „Jeg rev et blad ud af min dagbog”. 12 marca wystąpiła w finale konkursu jako szósta w kolejności i zajęła ósme miejsce, zdobywszy trzy punkty. thumb|Raquel Rastenni podczas występu w finale 3. Konkursu Piosenki Eurowizji, marzec 1958 W 1959 stacja DR wysłała reprezentanta na 4. Konkurs Piosenki Eurowizji organizowany w Cannes. Finał Dansk Melodi Grand Prix odbył się 11 lutego, wystartowali w nim: Grete Klitgaard, Gustav Winckler, Preben Uglebjerg i Birthe Wilke, którzy wykonali łącznie sześć piosenek: „Engang bli’r det forår igen” (Winckler), „Jeg er på vej til dig” (Uglebjerg), „Uh – jeg ville ønske jeg var dig” (Wilke), „Alt, hvad der er værd at få” (Klitgaard i Winckler), „Det første lille kys” (Klitgaard) i „Latinersangen” (Wilke i Uglebjerg). Jurorzy (Kai Mortensen, Ole Mortensen, Axel Thingsted i Walther Schrøder) wytypowali piosenkę „Uh, jeg ville ønske jeg var dig” wykonywany przez Wilke, która 11 marca wystąpiła jako druga w kolejności podczas finału i zajęła piąte miejsce po zdobyciu 12 pkt.

Lata 60. i 70. W 1960 przedstawicielem DR podczas 5. Konkursu Piosenki Eurowizji został zwycięzca eliminacji Dansk Melodi Grand Prix 1960, których finał rozegrano 4 marca w kopenhaskim Radiohuset. W finale selekcji wystąpili: Otto Hænning, Katy Bødtger, Otto Brandenburg, Inge Strauss, Grethe Sønck, Peter Sørensen i Gustav Winckler. Komisja sędziowska (Børge Nordlund, Poul Clemensen, Erik Kaare, Peter Deutsch, Otto Francker, Ib Glindeman i Morten Reesen) zdecydowała, że reprezentantem kraju w konkursie będzie Bødtger z piosenką „Det var en yndig tid”. 29 marca zajęła 10. miejsce po zdobyciu czterech punktów.

W 1961 stacja DR wysłała przedstawiciela na 6. Konkurs Piosenki Eurowizji. Reprezentant został wybrany w trakcie koncertu Dansk Melodi Grand Prix 1961, rozgrywanego 19 lutego 1961 we Frederice. O udział w konkursie ubiegało się siedmiu kandydatów. Decyzją jurorów, po zdobyciu 14 pkt, na konkurs oddelegowany został Dario Campeotto z piosenką „Angelique”. 18 marca wystąpił w finale konkursu i zajął piąte miejsce po zdobyciu 12 pkt. thumb|Ellen Winther podczas występu w finale konkursu w 1962 W 1962 reprezentantem Danii w finale 7. Konkursie Piosenki Eurowizji organizowanego w Luksemburgu został laureat selekcji Dansk Melodi Grand Prix, do których zgłoszono 463 propozycji. 11 lutego 1962 w kopenhaskim Tivolis Koncertsal odbył się finał eliminacji, w którym wystąpiło pięciu wykonawców: Chris Dane, Ellen Winther, Baard Owe, Birthe Wilke i Dario Campeotto. Szóstą uczestniczką miała być Gitte Hænning, ale niedługo przed koncertem została zdyskwalifikowana za złamanie regulaminu – kompozytor piosenki „Jeg snakker med mig selv” został przyłapany na pogwizdywaniu w rytm utworu w stołówce DR, co uznano za naruszenie regulaminu, zabraniającego wykonywania publiczne konkursowych propozycji przez finałem selekcji. Otto Francker, współtwórca utworu i zarazem organizator Dansk Melodi Grand Prix, zagroził, że jeśli piosenka nie znajdzie się na liście uczestników, to koncert się nie odbędzie. Doszło do kompromisu, a Hænning zaśpiewała utwór poza konkursem, w trakcie przerwy na głosowanie. Finał selekcji wygrała Ellen Winther z piosenką „Vuggevise”. 18 marca wystąpiła na Eurowizji jako piąta w kolejności i zajęła 10. miejsce, zdobywszy dwa punkty. thumb|Jørgen i Grethe Ingmannowie, zwycięzcy 8. Konkursu Piosenki Eurowizji, marzec 1963 W 1963 reprezentantem Danii w 8. Konkursie Piosenki Eurowizji został zwycięzca Dansk Melodi Grand Prix 1963, którego finał odbył się 24 lutego w Tivolis Koncertsal. Wystąpiło w nim ośmiu wykonawców, wyłonionych spośród 404 zgłoszeń: Melody Mixers, Dario Campeotto, Gitte Hænning, Bjørn Tidmand, Grethe Sønck, Preben Mahrta, Birthe Wilke oraz Grethe i Jørgen Ingmannowie. Największą liczbę 44 pkt od jurorów zdobyli Ingmannowie za piosenkę „Dancevise”. Finał selekcji poprowadziła Marianne Birkelund. 23 marca duet wystąpił z ósmym numerem startowym w finale konkursu organizowanym w Londynie i zdobył łącznie 42 pkt, dzięki czemu zajął pierwsze miejsce. Z powodu zamieszania związanego z nieprawidłowym podaniem głosu przez norweskiego sekretarza Roalda Øyena podważano sprawiedliwość wygranej pary. EBU uznała duński wynik za prawidłowy, ogłaszając duet zwycięzcą konkursu.

W 1964 po raz pierwszy w historii Dansk Melodi Grand Prix reprezentanta Danii w 9. Konkursie Piosenki Eurowizji wyłonili telewidzowie, którzy oddawali głosy za pomocą kart pocztowych. 15 lutego w finale wystąpiło dziewięciu uczestników: Bjørn Tidmand, Raquel Rastenni, Otto Brandenburg, Grethe Morgensen i Dario Campeotto oraz duety: Else i Preben Oxbøl, Vivian i Berit, Grethe Sønck i Gustav Wincker oraz Grethe Thordahl i Frederik. Największą liczbę 101,171 z 233,465 głosów otrzymał Bjørn Tidmand z piosenką „Sangen om dig”, zostając reprezentantem gospodarza Eurowizji 1964, której finał odbył się 21 marca w Tivolis Koncertsal. Zajął dziewiąte miejsce z czterema punktami na koncie.

W 1965 reprezentant Danii podczas 10. Konkursu Piosenki Eurowizji został wyłoniony wewnętrznie przez DR. 18 lutego w siedzibie radia Studio 2 odbyło się spotkanie, podczas którego komisja jurorska (Eivind Helsted, Ib Glindemann, Mogens Kilde oraz Peder Holm) wybrała zwycięzcę spośród ośmiu propozycji napisanych przez zaproszonych kompozytorów. Na konkurs została oddelegowana Birgit Brüel z utworem „For din skyld”, z którym 20 marca zajęła siódme miejsce w finale Eurowizji, zdobywszy 10 pkt.

Przed konkursem w 1966 stacja DR powróciła do formatu Dansk Melodi Grand Prix, zrezygnowała jednak z wyboru zwycięzcy poprzez wysyłanie kart pocztowych. Finał selekcji, który prowadziła Annette Faaborg, odbył się 6 lutego w Tivolis Koncersal. Zakwalifikowano do niego sześć utworów: „Salami” Gustava Wincklera, „Melodien kan findes” Annette Blegvad, „Mon Coeur” Sussie Faber, „Hjerte for hjerte” Dario Campeottego, „Lille veninde” Ib Hansen oraz „Stop, mens legen er god” Ulli Pii, której sędziowie przyznali najwięcej punktów (27) i tytuł reprezentantki kraju podczas 11. Konkursu Piosenki Eurowizji. 5 marca wystąpiła w koncercie finałowym i zdobyła cztery punkty, kończąc udział na 14. miejscu.

Przed konkursem w 1967 stacja DR poinformowała, że nie weźmie udziału w 12. Konkursie Piosenki Eurowizji. Prawdopodobnym powodem rezygnacji kraju z konkursu było objęcie stanowiska dyrektora zarządu telewizji przez Jørgena Ifversena, który uznał konkursu za „rozrywkę, na którą nie warto wydawać pieniędzy”. Kraj nie uczestniczył w konkursie do 1978. W 1978 prezes DR – Niels Kaiser – ogłosił powrót kraju na Eurowizję po 11 latach przerwy i jednocześnie potwierdził organizację programu Dansk Melodi Grand Prix wyłaniającego reprezentanta Danii podczas 23. Konkursu Piosenki Eurowizji. Do selekcji zgłosiło się 359 kandydatów, którzy w sumie zaproponowali 518 utworów. 25 lutego w finale wystąpili: Grethe Ingmann, Ulla „Sniff” Neumann, Daimi i Birds of Beauty, duet Olsen Brothers, zespół Flair oraz grupa Mabel, która wygrała eliminacje z utworem „Boom Boom”, który zdobył 46 pkt od komisji sędziowskiej (Willy Grevelund, Preben Kaas, Dan Turèll, Ole Schmidt i Jørgen De Mylius). Zespół wystąpił w finale Eurowizji 1978, odbywającej się w Paryżu, i zdobył 13 pkt, dzięki czemu zajął 16. miejsce na 20 uczestników.

W finale Dansk Melodi Grand Prix wzięło udział 17 uczestników: Pia Dalsgaard i Thorstein Thomsen, Rasmus Lyberth, Allan Mortensen, Pierre Dørger, Jannie Høeg, Olsen Brothers, Grethe Ingmann i Bjarne Liller P, Tamra Rosanes, Tommy Seebach, Mona Larsen, Mabel, Lecia i Lucienne Ltd., Pia i Ina Rosenbaum, Nis P. Jørgensen, Kim Larsen, Anette Toft oraz Annika Hoydal. W przeciwieństwie do poprzednich lat, podczas eliminacji w 1979 wszystkie piosenki konkursowe nagrane zostały wcześniej na taśmie, a uczestnikom nie towarzyszyła orkiestra na żywo. Koncert odbył się w siedzibie DR, a prowadzącymi zostali Jørgen Mylius oraz Erling Bundgaard. Po raz pierwszy użyto techniki komputerowego zliczania głosów, jednak nie zadziałała ona podczas transmisji na żywo. Jurorzy regionalni przyznali po 82 pkt dwóm kandydatom: Seebachowi oraz duetowi Ingmann i Liller P. W rundzie rozstrzygającej remis wygrała propozycja Seebacha „Disco Tango” (przewaga 51:36). Po finale eliminacji pojawiły się doniesienia o popełnieniu plagiatu przez zwycięzcę. „Disco Tango” porównano do piosenki „Paint It, Black” zespołu The Rolling Stones oraz „Tango Jealousie” Gade. Kompozycja ostatecznie została dopuszczona do udziału w 24. Konkursie Piosenki Eurowizji, który odbył się 31 marca w Binyanei Ha’ouama Centre w Jerozolimie. Seebach zdobył w finale łącznie zdobył 76 pkt, w tym maksymalną liczbę 12 pkt od Grecji i Izraela, kończąc udział na szóstym miejscu.

Lata 80.