Świadkowie Jehowy na Ukrainie – społeczność wyznaniowa na Ukrainie, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca w 2023 roku 109 375 głosicieli, należących do 1234 zborówZbory i grupy ukraińskojęzyczne działają również w Austrii, Belgii, Brazylii, Chorwacji, Czechach, Francji, Hiszpanii, Irlandii, Kanadzie, Niemczech, Polsce (Bielsko-Biała, Bydgoszcz, Częstochowa, Gdańsk, Gdynia, Gliwice, Jelenia Góra, Kalisz, Katowice, Koszalin, Kraków (2), Legnica, Lublin, Łódź, Opole, Piaseczno, Piotrków Trybunalski, Poznań, Rzeszów, Słupsk, Starogard Gdański, Suwałki, Szczecin, Toruń, Warszawa (5), Wrocław), Słowacji, Stanach Zjednoczonych, Szwecji, Węgrzech, Włoszech i w Wielkiej Brytanii (źródło).W związku z pandemią COVID-19 od 14 marca 2020 do 31 sierpnia 2022 roku działalność od domu do domu była zawieszona (prowadzona była listownie, telefonicznie, w formie elektronicznej, od 31 maja 2022 roku, gdzie tylko pozwalają na to warunki, wznowiono publiczną działalność ewangelizacyjną). Od 1 kwietnia 2022 roku program uroczystości Pamiątki śmierci Jezusa Chrystusa oraz zebrań zborowych przeprowadzany jest w formie hybrydowej: w Sali Królestwa (gdzie tylko pozwala na to miejscowa sytuacja, pod koniec roku 2022 około 100 zborów otrzymało zgodę na wznowieniu zebrań z osobistym udziałem obecnych na terenach bardziej bezpiecznych) i poprzez wideokonferencje. Do 31 grudnia 2022 roku wstrzymano organizowanie kongresów regionalnych i zgromadzeń obwodowych z osobistym udziałem obecnych. Ich program został zamieszczony w oficjalnym serwisie internetowym jw.org.. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej w 2023 roku zgromadziło się 185 910 osób. Biuro Oddziału koordynujące działalność miejscowych głosicieli mieści się w Brzuchowicach na przedmieściach Lwowa. Jedna z 27 wspólnot Świadków Jehowy na świecie, których liczebność przekracza 100 000 głosicieli.
Historia Świadków Jehowy na Ukrainie Początki thumb|left|200px|Zapowiedź wykładu publicznego C.T. Russela we Lwowie w dniu 24 marca 1911 roku (gazeta Diło) W roku 1891 Charles Taze Russell podczas swej pierwszej podróży do Europy w drodze do Stambułu odwiedził Odessę. 24 marca 1911 roku podczas kolejnej wizyty, przemawiał również we Lwowie, gdzie dwukrotnie w Domu Narodowym przedstawiał wykład „Syjonizm w proroctwie” skierowany głównie do Żydów. Wykłady te zostały zakłócone przez sympatyków rabina J.L. Magnesa, lidera społeczności żydowskiej z Nowego Jorku. Rabin Magnes telegraficznie przestrzegł swoich znajomych przed Charlesem T. Russellem, przedstawiając go jako chrześcijańskiego misjonarza nawracającego Żydów. Ludzie ci podnosili hałas, by na wszelkie sposoby nie dopuścić C.T. Russella do głosu*. Na początku XX wieku w zagłębiu węglowym na wschodzie Ukrainy podjął pracę inż. Trumpi, Badacz Pisma Świętego ze Szwajcarii. Był on pierwszym Badaczem Pisma Świętego na tym terenie. W miejscowości Lubymiwśkyj Post pod Charkowem utworzył grupę studiującą Biblię.
W 1912 roku niemieccy Badacze Pisma Świętego opublikowali duże ogłoszenie w kalendarzu rozpowszechnianym wśród Ukraińców. Zachęcało do złożenia zamówienia na wydania publikacji w języku niemieckim. W jego wyniku otrzymano pierwszych 50 zamówień na „Wykłady Pisma Świętego” i prenumeratę „Strażnicy”. Z zainteresowanymi utrzymywano kontakt do wybuchu I wojny światowej.
W latach 20. XX wieku polscy głosiciele prowadzili działalność na terenie Galicji i Wołynia. W 1921 roku współwyznawcy z Rumunii i Mołdawii prowadzili działalność kaznodziejską na terenie Bukowiny, gdzie powstało 7 klas (zborów), a do jednej z nich należało 70 osób. W roku 1922 we wsi Kolinkiwci Stepan Kolca został prawdopodobnie pierwszym ochrzczonym Badaczem Pisma Świętego na Ukrainie. Po pewnym czasie przyłączyło się do niego 10 rodzin. W roku 1922 w Galicji Wieczerzę Pańską obchodziło 12 osób. W 1923 roku na Zakarpaciu przyjął chrzest Wojtech Czechi, który potem działał jako pionier w okolicach Berehowa.
W 1924 roku 49 osób zgromadziło się na tym święcie w miejscowości Sarata na południu Ukrainy oraz 36 osób we Lwowie.
W 1925 roku zbory działały m.in. we Lwowie (42 członków), w Borysławiu (318), Bystrzycy (55), Czeskim Boratynie (19), Gnilczy (22), Pawłowie (15), Podhajcach (32), Uhryńkowcach (16) i Złotym Potoku (62). W tym samym roku we wsi Wełyki Łuczky położonej na Rusi Podkarpackiej, należącej w tym czasie do Czechosłowacji, Badaczami Pisma Świętego było około 100 osób. W 1925 roku we Lwowie i Borysławiu przemówienia wygłaszał Wacław Wnorowski.
24 maja 1926 roku w imieniu zborów przekazał prośbę do Józefa Piłsudskiego o pomoc w sprawie interwencji organów państwowych wobec brutalnych prześladowań Badaczy Pisma Świętego w Galicji. W 1926 na terenie Galicji istniało 20 zborów, które zaczynały organizować swoją działalność. W polskojęzycznych zborach Wieczerzę Pańską obchodziły we Lwowie 42 osoby, a w Jabłonce 30 osób, a w języku ukraińskim w sumie 152 osoby (Mehyla – 25 osób, Lwów – 24, Złoty Potok – 23, pozostałe miejscowości – 80).
W roku 1927 liczba obecnych na Wieczerzy Pańskiej na Rusi Podkarpackiej przekroczyła 370 osób.
Tłumaczenie literatury biblijnej thumb|200px|„Strażnica” w języku ukraińskim zaczęła się ukazywać w roku 1924 (numer 2 z lutego 1924) W dniach 3 i 4 września 1920 roku w Chicago zorganizowano pierwszą konwencję ukraińskich Badaczy Pisma Świętego w Stanach Zjednoczonych. Literaturę biblijną w języku ukraińskim zaczęto tłumaczyć w Kanadzie i wydawać w Stanach Zjednoczonych. Pierwszą publikacją wydaną w tym języku był „Boski plan wieków”, pierwsza część „Wykładów Pisma Świętego” Charlesa T. Russella. „Strażnica” zaczęła ukazywać się w styczniu 1924 roku jako miesięcznik. Tłumaczeniem publikacji zajmował się Emil Zarycki, którego rodzice pochodzili z miejscowości Sokal na zachodniej Ukrainie i wyemigrowali do Kanady.
Podjął on służbę pełnoczasową i zajmował się w tym czasie zarówno tłumaczeniem literatury na język ukraiński, jak również odwiedzał ukraińskie, polskie i słowackie grupy na terenie Kanady i Stanów Zjednoczonych. W 1928 roku w miejscowości Winnipeg w Kanadzie Towarzystwo Strażnica nabyło w tym celu dom, w którym Emil Zarycki wraz z żoną Mariją, tłumaczyli literaturę biblijną na język ukraiński.
W latach 30., gdy w działalności kaznodziejskiej korzystano również z gramofonów, Emil Zarycki został zaproszony do Biura Głównego do Brooklynu, gdzie z jego udziałem nagrano serię wykładów biblijnych na płytach gramofonowych w języku ukraińskim. W latach trzydziestych radiostacja w Winnipeg przygotowała kilka półgodzinnych audycji zawierających przemówienia biblijne wygłaszane m.in. przez Emila Zaryckiego, a także pieśni ze śpiewnika „Pieśni na chwałę Jehowy” z 1928 roku śpiewane przez czterogłosowy chór.
Emil Zarycki wraz z żoną tłumaczeniem literatury biblijnej zajmował się przez 40 lat, do roku 1964. Następnie zadanie to powierzono Maurice’owi Saranczukowi, który przez kilka lat wspólnie z żoną Anne pomagał małżeństwu Zaryckich.
Zorganizowanie działalności Zorganizowaną działalność kaznodziejską na terenie obecnej Ukrainy zaczęto prowadzić w roku 1927. Małe i odizolowane grupki połączono w zbory. Rozpoczęto też regularną działalność kaznodziejską prowadzoną od domu do domu.
W roku 1927 duże zainteresowanie pojawiło się na Wołyniu, skąd wysyłano listy do polskiego Biura Oddziału w Łodzi. Skutkiem tego zainteresowania było otwarcie biura przy ul. Piekarskiej we Lwowie, które nadzorowało działalność tamtejszych głosicieli. Z Galicji i Wołynia zaczęły napływać do niego zamówienia na literaturę biblijną. W latach 20. i na początku lat 30. XX wieku na tym terenie działalność prowadził Ludwik Kinicki. W 1927 roku w Użhorodzie otwarto pierwszy skład literatury, który funkcjonował do 1931 roku. W roku 1928 nadzór nad zborami na Rusi Podkarpackiej, należącej wówczas do Czechosłowacji, powierzono niemieckiemu Biuru Oddziału w Magdeburgu. Od roku 1930 działalnością głosicieli na Zakarpaciu kierowało biuro w Berehowie koło Użhorodu. Jego nadzorcą został Wojtech Czechi. Literaturę biblijną rozpowszechniano w językach rumuńskim, węgierskim, polskim i ukraińskim.
Pierwszą w regionie konwencję Badaczy Pisma Świętego zorganizowano w maju 1926 roku, we wsi Wełyki Łuczky. Uczestniczyło w niej 150 osób, a 20 osób ochrzczono. Rok później w parku miejskim zorganizowano zgromadzenie pod gołym niebem w miejscowości Użhorod. Uczestniczyło w nim około 200 osób. Podobne zjazdy organizowano również w innych miastach Zakarpacia. W roku 1928 przeprowadzono pierwszy kongres we Lwowie, a później także w Galicji i na Wołyniu.
W 1927 roku w miejscowości Kałyniwka na wschodzie Ukrainy powstała grupa Badaczy Pisma Świętego. W rezultacie na Pamiątkę do Kałyniwki przybyło 18 osób. W sąsiedniej Jepifaniwce zgromadziło się 11 osób, a w Lubymiwśkym Poście – 30. W roku 1928 do Związku Radzieckiego w celu legalizacji działalności przybył George Young. Choć nie udało się zalegalizować działalności, to w Charkowie na wschodzie Ukrainy zorganizował on trzydniowe zgromadzenie, na które przybyli miejscowi głosiciele. Z jego relacji wynika, że grupy głosicieli istniały w tym czasie również w Kijowie i w Odessie.
Po wyjeździe George’a Younga do reprezentowania Badaczy Pisma Świętego zarówno na terenie Ukrainy, jak i na pozostałym obszarze Związku Radzieckiego wyznaczono Danyjiła Staruchina z Ukrainy. Próbował on zarejestrować miejscowy zbór oraz uzyskać oficjalne zezwolenie na druk literatury biblijnej na terenie Ukrainy, lecz nie otrzymał zgody. Organizował też działalność Badaczy Pisma Świętego na Ukrainie i w Rosji. W tym celu odwiedził Moskwę, Kursk, Woroneż i inne miasta.
W 1932 roku w zakarpackiej miejscowości Dibrowa otwarto salę zebrań. Wkrótce w pobliżu powstały dwie inne sale zborowe, w Sołotwyno i w Białej Cerkwi.
Na początku 1932 roku duże zgromadzenie z udziałem około 500 osób zorganizowano w miejscowości Sołotwyno. Odbyło się ono na parceli sali, w której zbierali się Świadkowie Jehowy. Uczestniczyli w nim mówcy z Niemiec i Węgier. w tym samym roku kongresy odbyły się też w miejscowościach Dolina oraz Rożniatów. W roku 1937 na zorganizowany kongres międzynarodowy w Pradze wynajęto specjalny pociąg, który ruszył z Sołotwyna, zatrzymując się na wszystkich stacjach, żeby zabrać delegatów. Na każdym wagonie widniał napis: Konwencja Świadków Jehowy w Pradze. Przyczyniło się to do wzrostu zainteresowania Świadkami Jehowy. thumb|200px|W latach 30. XX wieku rozpoczęto wyświetlanie Fotodramy stworzenia na Rusi Podkarpackiej W latach 30. XX wieku na Rusi Podkarpackiej wyświetlano Fotodramę stworzenia. W prezentowaniu „Fotodramy” pomagał przysłany z niemieckiego Biura Oddziału Erich Frost. Głosicieli z terenów Związku Radzieckiego wtrącano na wiele lat do więzień. Wysokie wyroki za działalność religijną otrzymali m.in. rodzina Trumpich, Hauserowie, Danyjił Staruchin, Andrij Sawenko i Szapowałowa. Pod koniec sierpnia 1939 roku kongres odbył się w miejscowości Narajów. Uczestniczyło w nim 350 osób, a 8 przyjęło chrzest. W 1939 roku na terenach należących wówczas do Polski około połowa z 1100 głosicieli miała korzenie ukraińskie.
Okres II wojny światowej W wyniku wybuchu II wojny światowej zmieniły się granice, Ruś Podkarpacka od marca 1939 roku należała do Węgier. Wprowadzono zakaz działalności Świadków Jehowy i zamknięto wszystkie Sale Królestwa. W roku 1939 aresztowano większość głosicieli ze wsi Wełykyj Byczkiw i Kobyłećka Polana. Z kolei na Wołyń i Galicję wkroczyła Armia Czerwona. Głosiciele na tym terenie zostali odcięci od Biura Oddziału w Łodzi. Podczas II wojny światowej rozpoczęto prowadzenie działalności w podziemiu. Tworzono małe grupki głosicieli zwane kółkami i kontynuowano działalność kaznodziejską zachowując najwyższą ostrożność.