Anthracotherium – rodzaj wymarłych ssaków parzystokopytnych z rodziny Anthracotheriidae spokrewnionej z dzisiejszymi hipopotamowatymi.
Nazwa Anthracotherium oznacza „węglową bestię” ( anthrax, ανθρακος anthrakos „węgiel”; θηριον thērion „dzike zwierzę”, od θηρ thēr, θηρος thēros „zwierzę”) (zwierzę odnalezione zostało w pokładach węgla brunatnego we Francji).
Stworzenia te posiadały 44 zęby z pięcioma półksiężycowatymi guzkami na górnych trzonowcach. Żyły w oligocenie, rozpowszechnione w Europie, Azji i Ameryce Północnej. Wymarły w późnym miocenie na skutek zmian klimatu oraz konkurencji z innymi parzystokopytnymi takimi, jak hipopotamowate czy świniowate (może być to główna przyczyna w Europie).
Jest to rodzaj typowy dla swej rodziny z tego powodu, że został z niej najdokładniej poznany. Posiada on wiele cech wspólnych z hipopotamami, jak np. budowa żuchwy. Może nawet być ich przodkiem. Poza tym należy jeszcze nadmienić, że nowe badania wykazały duże pokrewieństwo pomiędzy tymi zwierzętami i waleniami (walenie co prawda raczej nie pochodziły od nich, ale prawdopodobnie miały z nimi niezbyt odległych wspólnych przodków).
Europejskie A. magnum było podobnej wielkości, co dzisiejszy hipopotam nilowy, ale rodzaj obejmował też wiele mniejszych gatunków zamieszkujących Egipt, Indie i Amerykę Północną.
Gatunki A. sminthos (Forster-Cooper, 1913) A. magnum A. pangan A. monsvialense A. minus A. minimum A. bumbachense A. meneghinii
Przypisy
Kategoria:Wymarłe parzystokopytne Kategoria:Ssaki oligocenu Kategoria:Ssaki miocenu Kategoria:Wymarłe ssaki Europy Kategoria:Wymarłe ssaki Azji Kategoria:Wymarłe ssaki Ameryki Północnej Kategoria:Taksony opisane przez Georges’a Cuviera