Ostry zespół odstawienia opioidów – zespół gwałtownych objawów ze strony ośrodkowego i wegetatywnego układu nerwowego oraz układu krążenia u osoby uzależnionej od opioidu, spowodowany jego odstawieniem lub znacznym ograniczeniem jego przyjmowania. Może również wystąpić w przypadku zastosowania leku będącego antagonistą receptora opioidowego (naloksonu, naltreksonu, nalorfiny).
Objawy W zależności od czasu półtrwania narkotyku, czyli de facto okresu jego utrzymywania się we krwi, objawy mogą wystąpić od kilku do kilkudziesięciu godzin po odstawieniu opioidu. W przypadku zastosowania antagonisty opioidowego zespół może rozwinąć się natychmiast.
Mogą wówczas wystąpić, w zależności od nasilenia: niepokój bezsenność napady ziewania rozszerzenie źrenic zlewne poty łzawienie kichanie gęsia skórka napady agresji skurcze mięśni ból pleców kolka jelitowa wymioty biegunka nadciśnienie tętnicze lub hipotonia zaburzenia rytmu serca
Leczenie Nie istnieją szczegółowe zalecenia postępowania w zespole odstawienia. Obowiązuje monitorowanie i wyrównywanie stwierdzonych odchyleń od stanu prawidłowego: biegunkę można opanować, stosując loperamid lub atropinę, a kolkę brzuszną za pomocą drotaweryny.
Należy wyrównywać zaburzenia gospodarki wodnej i elektrolitowej, korygować wartości ciśnienia tętniczego i leczyć ewentualne zaburzenia rytmu serca.
Leczenie zespołu odstawienia opioidów powinno też obejmować leczenie uzależnienia od narkotyków. Według niektórych postępowanie powinno ograniczać się do wsparcia psychologicznego, inni zalecają terapię metadonem.
Bibliografia
Kategoria:Toksykologia