Niemcy uczestniczą w Konkursie Piosenki Eurowizji od 1956 (przed zjednoczeniem Niemiec startowały jako RFN). Konkursem w kraju zajmuje się nadawca ARD, który przydziela obowiązki związane z organizacją niemieckich startów regionalnym stacjom. Od 2026 za udział kraju w konkursie odpowiadać będzie Südwestrundfunk (SWR).

Telewizja niemiecka jest jednym z nadawców należących do tzw. Wielkiej Piątki, które mają zapewnione miejsce w finale dzięki wpłacaniu największych składek finansowych na rzecz organizacji konkursu.

Reprezentanci Niemiec dwukrotnie zwyciężyli w finale konkursu: w 1982 (Nicole z piosenką „Ein bißchen Frieden”) i 2010 (Lena z „Satellite”). Krajowy nadawca organizował konkurs w 1957, 1983 i 2011. Niemcy są jedynym krajem, który wziął udział w każdej edycji konkursu, przy czym reprezentant kraju nie wystąpił w finale tylko w 1996 (utwór „Blauer Planet” wykonany przez Leona nie przeszedł rundy kwalifikacyjnej).

Historia Niemiec w Konkursie Piosenki Eurowizji

Konkurs Piosenki Eurowizji 1956 Niemiecka telewizja ARD była jedną z siedmiu europejskich nadawców publicznych, która podczas spotkania członków Europejskiej Unii Nadawców (EBU) w 1955 postanowiła stworzyć paneuropejski konkurs muzyczny. 1 maja 1956 w Großen Sendesaal des Kölner Funkhauses w Kolonii kraj zorganizował narodowe selekcje, w których wzięło udział 12 kandydatów: Lys Assia, Rolf Baro, Eva Busch, Angèle Durand, Margot Eskens, Friedel Hensch i Die Cypries, Margot Hielscher, Bibi Johns, Gerhard Wendland, Hans Arno Simon, Freddy Quinn i Walter Andreas Schwarz. Koncert prowadził Heinz Piper, a komisja sędziowska wybrała dwie najlepsze propozycje, które 24 maja reprezentowały Niemcy podczas 1. Konkursu Piosenki Eurowizji – „So geht das jede Nacht” Quinna i „Im Wartesaal zum großen Glück” Schwarza. Nigdy nie opublikowano wyników koncertu finałowego, dlatego nieznane są rezultaty występów niemieckich artystów.

Konkurs Piosenki Eurowizji 1957 W przeciwieństwie do poprzedniego roku, od 1957 każdy kraj miał prawo zgłosić na Konkurs Piosenki Eurowizji tylko jeden utwór. Niemieckie selekcje odbyły się 17 lutego w Großen Saal des Hessischen Rundfunks we Frankfurcie nad Menem, wzięło w nich udział czterech artystów: Renée Franke, Illo Schieder, Paul Kuhn oraz (po raz drugi) Margot Hielscher, która otrzymała ostatecznie największą ilość 36 punktów od sędziów i została reprezentantką kraju podczas 2. Konkursu Piosenki Eurowizji z utworem „Telefon, Telefon” autorstwa Friedricha Mayera. Koncert finałowy odbył się 3 maja w tej samej sali, co niemieckie selekcje. Hielscher otrzymała w sumie 8 punktów od jurorów (6 od francuskich oraz po jednym od belgijskich i włoskich sędziów) i uplasowała się na czwartym miejscu.

Konkurs Piosenki Eurowizji 1958 Trzecia edycja niemieckich selekcji eurowizyjnych odbyła się 20 stycznia 1958 w Westfalenhalle w Dortmund. Koncert prowadzili Anaid Iplicjan i Kurt A. Jung, w konkursie wzięło udział 12 uczestników: Ernie Bieler, John Paris, Fred Bertelmann, Gitta Lind, Marget Fürer, Vico Torriani, Georg Thomalla, Fred Weyrich, Evelyn Künneke, Lale Andersen, Peter Lorenz oraz Margot Hielscher, która dwukrotnie brała udział w krajowych eliminacjach, a w 1957 reprezentowała kraj w konkursie. Komisja sędziowska przyznała jej utworowi „Für zwei Groschen Musik” 10 punktów, wybierając ją drugi raz z rzędu na reprezentantkę Niemiec. Utwór napisali Friedrich Meyer, Fred Rauch i Walter Brandin. Hielscher wystąpiła jako ósma podczas finału 3. Konkursu Piosenki Eurowizji w AVRO Studios w holenderskim Hilversum i zajęła siódme miejsce po zdobyciu 5 punktów (dwóch od Francji oraz po jednym od Austrii, Belgii i Szwecji).

Konkurs Piosenki Eurowizji 1959 W przeciwieństwie do poprzednich lat, reprezentant w 1959 został wybrany wewnętrznie przez telewizję ARD. Wybór padł na siostry-bliźniaczki Alice i Ellen Kessler, które podczas finału 4. Konkursu Piosenki Eurowizji wykonały utwór „Heute Abend woll´n wir tanzen geh´n” autorstwa Helmuta Zandera i Astrida Voltmanna. 11 marca wystąpiły w finale Eurowizji i zajęły w nim ósme miejsce po zdobyciu pięciu punktów (2 z Francji i po jednym z Belgii, Włoszech i Szwajcarii).

Konkurs Piosenki Eurowizji 1960 Publiczny nadawca przed konkursem w 1960 wrócił do formatu krajowych selekcji i zorganizował koncert Schlagerparade, w którym zwycięzcę wyłoniła 15-osobowa komisja sędziowska i 30 członków publiczności. Eliminacje odbyły się 6 lutego 1960 w Rhein-Main-Halle w Wiesbaden, prowadzącymi zostali Hilde Nocker i Werner Fullerer. W konkursie wzięło udział dziesięciu uczestników: Angèle Durand & Rex Gildo, Gerhard Wendland, Gitta Lind, Gerd Ströhl, Rainer Bertram, Ingrid Werner, The Charming Boys, Tony Sandler, Heidi Brühl i Wyn Hoop, który zwyciężył z utworem „Bonne nuit ma chérie”. Piosenkę napisali Franz-Josef Breuer i Kurt Schwabach. Hoop wystąpił 29 marca jako 11. w kolejności w finale 5. Konkursu Piosenki Eurowizji w Londynie i zajął czwarte miejsce po zdobyciu 11 punktów.

Konkurs Piosenki Eurowizji 1961 Finał niemieckich selekcji Die Schlagerparade odbył się 25 lutego 1961 w Kurtheater w Bad Homburg vor der Höhe, a prowadził go Heinz Schenk. W eliminacjach wzięło udział 13 kandydatów: Dieter Thomas Heck, Friedel Hensch, Franck Forster, Christa Williams, Fred Bertelmann, Heinz Sagner, Renée Franke, Rolf Simson, Ernst Lothar, Lale Andersen, Bobby Franco, Peggy Brown i Detlef Engel. Zwycięzcę wybrała 10-osobowa komisja sędziowska, która najwięcej punktów (18) przyznała Andersen i jej utworowi „Einmal sehen wir uns wieder”, który napisali Rudolf Maluck i Ernst Bader. Andersen 18 marca wystąpiła jako ósma w finale 6. Konkursu Piosenki Eurowizji i zajęła 13. miejsce po zdobyciu trzech punktów (po jednym z Austrii, Danii i Szwecji).

Konkurs Piosenki Eurowizji 1962 Format niemieckich selekcji Deutsche Schlagerfestspiele 1962 uległ zmianie: po raz pierwszy zorganizowano cztery rundy półfinałowe i finał. Do siedziby nadawcy publicznego nadesłano 245 kandydatur, spośród których trzy komisje sędziowskie wybrały 12 półfinalistów, który zostali: Conny Froboess, Rita Paul, Jimmy Makulis, Peter Beil, Peggy Brown, Siw Malmkvist, Pirkko Mannola & Wyn Hoop, Ralf Bendix, Margot Eskens, Carmela Corren, Bill Ramsey i Ann-Louise Hanson. W każdym z czterech półfinałów wystąpiło po trzech uczestników, którzy wykonali po dwa utwory, a jeden kwalifikował się do finału. Pierwszy półfinał odbył się 12 stycznia we Frankfurcie nad Menem, drugi - 19 stycznia w Stuttgarcie, trzeci - 26 stycznia w Kolonii, a czwarty - w Munich. W finale, który zorganizowano 17 lutego w Kurhaus w Baden-Baden, zwycięzcę wybrało 120 losowo wybranych członków publiczności oraz 180 jurorów przydzielonych do 6 różnych nadawców regionalnych telewizji ARD: Bayerischer Rundfunk (BR), Süddeutscher Rundfunk (SDR), Sender Freies Berlin (SFB), Saarländischer Rundfunk (SR), Südwestfunk (SWF) i Westdeutscher Rundfunk (WDR). Konkursowe utwory miały również oceniać stacje Radio Bremen (RB) i Norddeutscher Rundfunk (NDR), jednak dzień przed finałem Hamburg zalała powódź. Najwięcej punktów (19) otrzymała propozycja Froboess „Zwei kleine Italiener”, którą napisali Christian Bruhn i Georg Buschor. Froboess wystąpiła jako siódma w finale 7. edycji Konkursu Piosenki Eurowizji, którą zorganizowano 18 marca 1962 w Grand Auditorium de RTL, Villa Louvigny w Luksemburgu. Zajęła w nim szóste miejsce po zdobyciu 9 punktów.

Konkurs Piosenki Eurowizji 1963 Nadawca publiczny w 1963 wyłonił wewnętrznie reprezentantkę na konkurs, którą została Heidi Brühl. 28 lutego 1963 wystąpiła w koncercie Heidi Brühl singt, podczas którego zaśpiewała pięć piosenek: „Die blaue Stunde”, „Das kleine Lied”, „Zum großen Glück”, „Ein schöhner Tag” i „Marcel”. O zwycięskim utworze zdecydowali telewidzowie, którzy głosowali na swoją ulubioną piosenkę za pośrednictwem kartek pocztowych. Finał oglądało ponad 7,6 miliona widzów, oddano 83 515 głosów, z czego 66% (55 119 pocztówek) na „Marcel”, który ogłoszono niemiecką propozycją na 9. Konkurs Piosenki Eurowizji. Utwór został zaprezentowały 23 marca w finale Eurowizji 1963 w Londynie i zajął dziewiąte miejsce po zdobyciu pięciu punktów.

Konkurs Piosenki Eurowizji 1964 W 1964 po raz kolejny zmieniono format krajowych selekcji, a reprezentanta i konkursowy utwór Niemiec wybrano poprzez eliminacje Ein Lied für Kopenhagen, które odbyły się 11 stycznia w Frankfurcie nad Menem. Koncert prowadziła Hilde Nocker, a zwycięzcę wybrała 10-osobowa komisja sędziowska i 50 wybranych członków publiczności zgromadzonej w studiu. W konkursie wzięło udział sześciu uczestników: Fred Bertelmann, Peter Kirsten, René Kollo, Gitta Lind, Gerhard Wendland i Nora Nova, która zdobyła największą liczbę 38 punktów i została reprezentantką Niemiec w 10. Konkursie Piosenki Eurowizji z utworem „Man gewöhnt sich so schnell an das Schöne” autorstwa Rudiego von der Dovenmühle'a i Nielsa Nobacha. Piosenka pobiła eurowizyjny rekord na najdłuższą w historii nazwę finałowej kompozycji. Nova 21 marca wystąpiła w finale Eurowizji 1964 i nie zdobyła żadnego punktu, kończąc udział na ostatnim miejscu, współdzielonym z reprezentacjami Portugalii, Jugosławii i Szwajcarii.

Konkurs Piosenki Eurowizji 1965 Niemieckie selekcje Ein Lied für Neapel odbyły się 27 lutego 1965 w studiu telewizji NDR w Hamburgu, koncert prowadziła Henno Lohmeyer. W konkursie wzięło udział sześciu uczestników: Ulla Wiesner, Peter Beil, Angelina Monti, Leonie Brückner, Nana Gualdi i René Kollo. O wyniku zdecydowało jedenastu sędziów, którzy przyznawali po jednym punkcie swojemu ulubionemu utworowi. Największą liczbę 8 punktów otrzymała piosenka Wiesner „Paradies, wo bist du?”, którą napisali Barbara Kist i Hans Blüm. 20 marca w Sala di Concerto della RAI w Neapolu odbył się finał 11. Konkursu Piosenki Eurowizji, podczas którego Wiesner wystąpiła jako piąta w kolejności i nie zdobyła ani jednego punktu od jurorów, plasując się na ostatnim miejscu z reprezentacjami Belgii, Hiszpanii i Holandii.

Konkurs Piosenki Eurowizji 1966 Reprezentantka kraju na Eurowizję 1966 została wybrana wewnętrznie przez nadawcę publicznego. Konkursowy utwór dla Margot Eskens wybrała dziewięcioosobowa komisja sędziowska 19 lutego podczas koncertu Einer wird gewinnen, do którego zgłoszono w sumie 85 propozycji. Eskens wykonała wówczas trzy zakwalifikowane do konkursu piosenki: „Heut´ist ein Fest”, „Das Zirkuskind” i „Die Zeiger der Uhr”, które otrzymało największe poparcie i wygrało selekcje. Eskend 5 marca wystąpiła jako pierwsza w finale 12. Konkursu Piosenki Eurowizji w Luksemburgu i zajęła 10. miejsce po zdobyciu siedmiu punktów, remisując z reprezentacją Luksemburgu i Hiszpanii.

Uczestnictwo

Niemcy uczestniczą w Konkursie Piosenki Eurowizji od 1956. Poniższa tabela uwzględnia nazwiska wszystkich niemieckich reprezentantów, tytuły konkursowych piosenek oraz wyniki w poszczególnych latach: