Włókna Rosenthala w preparacie histologicznym gwiaździaka włosowatokomórkowego (gąbczaka); barwienie H-E|thumb Włókna Rosenthala (ang. Rosenthal fibers) – silnie kwasochłonne w barwieniu H-E, szkliste (hialinowe), wydłużone struktury widoczne w wypustkach astrocytów PDF. Powstawanie włókien Rosenthala wiąże się ze zwyrodnieniem włókienek glejowych po uprzednim nasilonym ich tworzeniu. Jako pierwszy opisał je niemiecki patolog Werner Rosenthal w 1898 rokuRosenthal W. Über eine eigenthümliche, mit Syringomyelie complicirte Geschwulst des Ruckenmarks. Beitrage zur pathologischen Anatomie und zur allgemeinen Pathologie 23, 111–43 (1898). Termin włókien Rosenthala wprowadzili Bielschowsky i Unger w 1920 rokuBielschowsky M, Unger E. Syringomyelie mit Teratom- und extramedullärer Blastombildung. Zur Kenntnis der Pathogenese der Syringomyelie. Jahrb f Psychol u Neurol 25:173–218 (1920).
Przejściowo obecne są w późnym okresie glejozy, np. wokół jam syringomielicznych. Występują w komórkach wysoko zróżnicowanych gwiaździaków o wolnym wzroście: gąbczaka, ganglioglioma, żółtakogwiaździaka pleomorficznego. Rzadką przyczyną jest choroba Alexandra, w przebiegu której włókna Rosenthala są szczególnie obfite. Mogą występować w niektórych chorobach nienowotworowych takich jak przewlekłe zmiany torbielowate, wady rozwojowe naczyń.
Włókna Rosenthala są poddane ubikwitynacji. Wykazują ekspresję αB-krystaliny i GFAP na obwodzie. Nie stwierdza się w nich wimentyny.
Przypisy
Kategoria:Neuropatologia