mały|Młody parobek w świtce (grafika J.P. Norblina, 1817) Świtka (z ukr.), siermięga – wierzchnia odzież wieśniacza z grubego materiału, noszona także przez szlachtę zagrodową (zaściankową).
Była okryciem w postaci kurtki z płótna lub sukna o długich rękawach, noszonym przez chłopów polskich na ziemiach wschodnich od XVI do pierwszej połowy XX wieku. Niekiedy utożsamiana z sukmanąSłownik języka polskiego (pod red. W. Doroszewskiego).. O zróżnicowanej długości, sięgająca do kolan lub połowy ud, była symboliczną oznaką prostoty i biedy.
Przypisy
Bibliografia Encyklopedia Polski, Kraków 1996, s. 681.
Kategoria:Ubrania męskie Kategoria:Polskie stroje ludowe